Συντάκτης: Kostas Bertsias

Η ιστορία θα είναι καλή μαζί μου γιατί σκοπεύω να την γράψω!!

Η μόνη σταθερά είναι η αλλαγή. Και στην αλλαγή βρίσκουμε τον σκοπό (ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ)

Τα πάντα ρέουν λοιπόν. Ό,τι μένει στάσιμο, πεθαίνει. Τα νερά που λιμνάζουν δεν έχουν καμία σχέση με εκείνα που κινούνται. Η ζωή επιβραβεύει την κίνηση, την εξέλιξη και την προσαρμοστικότητα. Το περιβάλλον επηρεάζει εσένα κι εσύ το περιβάλλον. Στην αλλαγή, άρα στην αλχημεία, μετουσίωση ή μετατροπή, βρίσκουμε το νόημα. Έναν θυμό μπορείς να τον μετατρέψεις σε άσκηση. Ένα πόνο να τον μετουσιώσεις σε μάθημα και έμπνευση. Μια χαρά σε δημιουργία. Η δυνατότητα αυτή είναι έμφυτη σε όλους μας. Το μόνο που μπλοκάρει την ροή είναι το εγώ, οι εσωτερικές αντιστάσεις και οι προσκολλήσεις. Όλα αλλάζουν, κι αυτό είναι το μόνο σταθερό. Εκτός από τις Αρετές και τους Συμπαντικούς Νόμους.

 

Είναι μια έκφραση που ίσως προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα. Οι Σπαρτιάτες το έλεγαν για να πειράξουν τον Αγησίλαο. Ο Αγησίλαος αγαπούσε πολύ τα παιδιά του και όταν ήταν μικρά έπαιζε μαζί τους, καβαλώντας, σαν σε άλογο, ένα καλάμι.

Κάποια μέρα όμως τον είδε ένας φίλος του σε αυτή την στάση και ο Αγησίλαος τον παρακάλεσε να μην πει τίποτα σε κανέναν. Αλλά εκείνος δεν κράτησε τον λόγο του και το είπε σε άλλους, για να διαδοθεί σιγά – σιγά σε όλους και να φθάσει στις μέρες μας, με αλλαγμένη την ερμηνεία του (το λέμε όταν θέλουμε να πούμε για κάποιον ότι πήραν τα μυαλά του αέρα).

[ Nατσουλισμός αλέρτ. Είναι γνωστό (νομίζω από τον Πλούταρχο) το επεισόδιο με τον Αγησίλαο που έπαιζε με τα παιδιά του καβαλώντας ένα καλάμι, κάτι που είχε ξενίσει κάποιους Σπαρτιάτες. Ο Νατσούλης παίρνει αυτό το επεισόδιο, του βάζει επιπλέον λεπτομέρειες και το συνδέει αυθαίρετα με τη σημερινή φράση, η οποία απλώς γεννήθηκε από το καμάρι των παιδιών όταν καβαλάνε καλάμι, τάχα πως πρόκειται για άλογο.]

Τα αληθινά πράγματα της ζωής δεν τα σπουδάζουμε, ούτε τα μαθαίνουμε.
Τα αισθανόμαστε.
Ο καθένας δίνει ότι έχει στην καρδιά του!

(Χόρχε Μπουκάι).
(Ο Δρόμος της Ευτυχίας).

«Όλοι μας λέει ο Carnegie*, ερχόμαστε στη γη ευλογημένοι με το προνόμιο να ελέγξουμε το μυαλό μας και να το κατευθύνουμε σε οτιδήποτε που εμείς θα επιλέξουμε, αλλά όλοι μας φέρνουμε μαζί μας τη στιγμή που γεννιόμαστε 2 κλειστούς φακέλους.

Ο πρώτος γράφει καθαρά απ’ έξω: «Τα πλούτη που θα απολαύσεις εάν πάρεις τον έλεγχο του μυαλό σου και τον κατευθύνεις σε ότι τέλος εσύ επιθυμείς».

Ο δεύτερος φάκελος γράφει εξωτερικά: «Οι ποινές που πρέπει να πληρώσεις εφόσον αρνηθείς να πάρεις τον έλεγχο του μυαλού σου και να τον κατευθύνεις σε ότι τέλος εσύ επιθυμείς»

«Και τώρα επέτρεψε μου να σου εξηγήσω» λέει ο Carnegie, «τα περιεχόμενα αυτών των 2 σφραγισμένων φακέλων.

Στον πρώτο που γράφει: «Πλούτη» είναι αυτή η λίστα με ευλογίες α) Καλή υγεία, β) Ηρεμία στο μυαλό, γ) Εργασία που αγαπάς, δ) Ελευθερία από φόβους και ανησυχίες, ε) Θετική Ψυχική Διάθεση στ) Υλικές επιθυμίες τις επιλογής σου»

«Στο σφραγισμένο φάκελο που γράφει: «Ποινές» είναι αυτή η λίστα αυτών που πρέπει κάποιος να πληρώσει σε περίπτωση που αρνηθεί να πάρει τον έλεγχο του μυαλό του α) Αρρώστιες, β) Φόβους και Ανησυχίες, γ) Αναποφασιστικότητα και Αμφιβολίες στη ζωή του, δ) Απογοητεύσεις, ε) Φτώχεια, στ)Φθόνο, Θυμό, Απληστία, Ζήλια, Μίσος, ζ) Προκαταλήψεις»

*Ο Άντριου Κάρνεγκι (25 Νοεμβρίου 1835 – 11 Αυγούστου 1919) ήταν ένας Σκοτσέζος-Αμερικάνος βιομήχανος και φιλάνθρωπος.

Στα Βυζαντινά χρόνια ήταν σύνηθες θέαμα η διαπόμπευση. Οι Βυζαντινοί πολίτες αρέσκονταν να πηγαίνουν στις πλατείες και στους δρόμους, για να παρακολουθήσουν μια διαπόμπευση. Οι τιμωρούμενοι ήταν κλέφτες, ριψάσπιδες, μέθυσοι, αντάρτες, αλλά και εξέχοντα πρόσωπα! Η πρώτη ενέργεια εναντίον του διαπομπευόμενου ήταν να τον κουρέψουν! (κάτι σαν “τέντι-μπόι”, δηλαδή). Εθεωρείτο δε μεγάλη προσβολή να κουρέψεις κάποιον, ακριβώς όπως στα χρόνια της Επανάστασης (1821) ήταν προσβολή να πεις σε κάποιον ότι θα του ξυρίσεις το μουστάκι! Φράσεις όπως “άστον να κουρεύεται” και “άντε να κουρεύεσαι”, αφορούσαν σε άτομα τόσο “σκάρτα”, ώστε να τους αξίζει η διαπόμπευση. Το ρήμα “κουρεύω” στους Βυζαντινούς απαντάται και ως ‘κουράζω”. Συνηθισμένη η φράση: “τον τάδε εκούρασαν μοναχόν”. Επειδή λοιπόν, για τον καταδικαζόμενο στη διαπόμπευση και “κουράν”, το γεγονός δημιουργούσε ένα ψυχικό και σωματικό κάματο, γιατί πολλές φορές τον έδερναν κιόλας, μας έμεινε το “κουράζω” ως συνώνυμο του “καταπονώ”.

Μαγκιά είναι να μην είσαι φαταούλας. Αν σου περισσεύει ένα κομμάτι ψωμί πρόσφερε το σε κάποιον που πεινάει. Οι χορτασμένοι ξεχνούν δρόμους που δεν περπάτησαν ή που τους πέρασαν αλώβητοι.

Το ειδυλλιακό τοπίο που θυμίζει Ήπειρο, σε απόσταση αναπνοής από την Αθήνα.

Το άγνωστο γεφύρι της Δαφνούλας 

Ένα βουκολικό τοπίο που θυμίζει τις βουνοπλαγιές της Ηπείρου, βρίσκεται κρυμμένο σε απόσταση μόλις 50 λεπτών από την Αθήνα. Το γεφύρι της Δαφνούλας είναι το κοντινότερο μονότοξο γεφύρι στην πρωτεύουσα. Περνάει πάνω από τον ποταμό Ασωπό, κοντά στην περιοχή της Ραμπτώσας. Δεξιά και αριστερά υψώνονται η Πάρνηθα και ο Κιθαιρώνας. Τα θεμέλια της γέφυρας μπήκαν επί Τουρκοκρατίας, μεταξύ 1600 και 1700.                                           

Η μεγάλη καμάρα και το τόξο του πέτρινου γεφυριού θυμίζουν την τεχνοτροπία των φημισμένων μαστόρων της Ηπείρου. Ωστόσο, το γεφύρι της Δαφνούλας, ή του Γκέλη, όπως είναι επίσης γνωστό, στέκει πάνω από τα νερά του Ασωπού στην Βοιωτία, λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πολύβουη πρωτεύουσα. Το τοπίο είναι ειδυλλιακό, ιδανικό για μία σύντομη και προσιτή εξόρμηση για όσους κατοικούν στην Αθήνα. Όσοι το έχουν ανακαλύψει, εκμεταλλεύονται τη γαλήνη της φύσης για εκδρομή ή για μια απλή πεζοπορία…. 

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/to-agnosto-gefyri-tis-dafnoylas/

Ψυχή λευκή σαν σπυρί ρύζι
κι απέραντη, άφραστη γαλήνη·
κι από ψηλά να μας φωτίζει
ψυχρή σαν νόμισμα η σελήνη.

Ηλίας Λάγιος

Όταν πρωτοπήγα Γερμανία, έμεινα για λίγο στο Μόναχο. Απέναντι από το δωμάτιο μου ήταν ένα νηπιαγωγείο με ποδηλατάκια αραγμένα σε θέσεις πάρκινγκ ποδηλάτων. Κάθε πρωί έβλεπα πιτσιρικάκια, κάποια με γονείς, κάποια ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ, να πηγαίνουν ποδηλατώντας στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς τους. Αυτό λέγεται ασφάλεια ζωής.