Συντάκτης: Kostas Bertsias

Ήμουν έτοιμος να γραφτώ στη Σχολή Καλών Τεχνών, αν οι Beatles αποτύγχαναν στη σόουμπιζ. (1963)
Πολ ΜακΚάρτνεϊ

Άγγλος τραγουδιστής και συνθέτης, ιδρυτικό μέλος των Beatles, με 60 χρυσούς δίσκους και πωλήσεις που ξεπερνούν τα 100 εκατομμύρια αντίτυπα.

Ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ (Paul McCartney) είναι άγγλος τραγουδιστής και συνθέτης, από τους κορυφαίους που ανέδειξε η ποπ μουσική. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος των Beatles και συνυπέγραψε με τον Τζον Λένον τα περισσότερα τραγούδια τους. Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος το 1970 ακολούθησε προσωπική καριέρα, διαιωνίζοντας το πνεύμα των Beatles χάρη στην αίσθηση της μελωδίας και τη γοητευτική φωνή του.

Με 60 χρυσούς δίσκους και πωλήσεις που ξεπερνούν τα 100 εκατομμύρια αντίτυπα, ο Πολ Μακάρτνεϊ είναι όχι μόνο ο πιο επιτυχημένος σε σύγκριση με τους τρεις άλλους Beatles (Τζον Λένον, Τζορτζ Χάρισον, Ρίνγκο Σταρ), αλλά και ο πιο επιτυχημένος καλλιτέχνης στην ιστορία της ποπ μουσικής. Το τραγούδι του «Yesterday» έχει παιχτεί πάνω από 6 εκατ. φορές στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις των ΗΠΑ, μακράν περισσότερο από το αμέσως επόμενο και είναι το πλέον ηχογραφημένο με περισσότερες από 3.000 διασκευές.

Η γνωριμία με τον Τζον Λένον

Ο Τζέιμς Πολ ΜακΚάρτνεϊ γεννήθηκε στο Λίβερπουλ στις 18 Ιουνίου 1943 και όπως και τα υπόλοιπα «Σκαθάρια» ήταν παιδί της εργατικής τάξης. Ο πατέρας του ήταν μουσικός (τρομπετίστας και πιανίστας) σε μια τοπική τζαζ μπάντα και τον ενθάρρυνε να ασχοληθεί με τη μουσική. Η μητέρα του ήταν μία από τις πιο περιζήτητες μαίες της περιοχής και αυτή που έφερνε τα περισσότερα λεφτά στην οικογένεια.

Τον Ιούλιο του 1957 γνωρίστηκε με τον Τζον Λένον και εντάχθηκε ως μπασίστας στους «The Quarrymen», ένα γκρουπ που συνδύαζε το ροκ εν ρολ με το σκιφλ. Ύστερα από πολλές αλλαγές ονομάτων, το συγκρότημα μετονομάστηκε σε «The Beatles» («Τα Σκαθάρια») και αναδείχθηκε στο πιο επιδραστικό σχήμα στην ιστορία της ποπ μουσικής, με τη συνθετική δυάδα ΜακΚάρτνεϊ/Λένον να παραμένει έως σήμερα η κορυφαία του είδους.

Μετά τη διάλυση των Beatles το 1970, έπρεπε να χαράξει πορεία για το καλλιτεχνικό του αύριο. Αποφάσισε να επιχειρήσει μια νέα αρχή, δίνοντας βάρος σε πράγματα που αγαπούσε, αλλά δεν μπορούσε να υλοποιήσει μέσω των «Σκαθαριών», όπως οι συναυλίες και η άνευ όρων παράδοση στη λυρική του μούσα.

Προσωπικά αλμπουμ

Ηχογράφησε δύο προσωπικά άλμπουμ – «McCartney (1970) και «Ram» (1971) – προτού τεθεί επικεφαλής του συγκροτήματος «The Wings», από το 1971 έως το 1980, με σταθερά μέλη τη σύζυγό του από το 1969 Λίντα (φωνητικά, κίμπορτντς) και τον κιθαρίστα Ντένι Λέιν (πρώην μέλος των Moody Blues), πλαισιωμένους κατά περίπτωση και από άλλους μουσικούς.

Το χάρισμα της μελωδικής τραγουδοποιίας του έλαμψε σε μία σειρά δίσκων, που γνώρισαν μεγάλη κριτική και εμπορική αποδοχή, με κορυφαία τα «Band On The Run» (1973) και «Wings at the Spreed of Sound» (1976). Στη συλλογή «Wingspan» (2001) συγκεντρώθηκαν 40 από τα σπουδαιότερα τραγούδια της διαδρομής του ΜακΚάρτνεϊ με τους Wings.

Μετά τη διάλυση των Wings, ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ ακολούθησε σόλο καριέρα και οι πιο αξιόλογοι δίσκοι του ήταν τα «Tug Of War» (1982), σε παραγωγή του πρώην παραγωγού των Beatles Τζορτζ Μάρτιν, «Red Rose Speedway» (1987) και «Flowers in the Dirt» (1989).

Η κυκλοφορία, λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’90 των συλλογών «Anthology» με το αρχειακό, ανέκδοτο υλικό των Beatles έδρασε ως καταλύτης για την αναγέννηση του Πολ ΜακΚάρτνεϊ, ο οποίος με το «Flaming Pie» του 1997 έφτιαξε έναν από τους σημαντικότερους δίσκους της προσωπικής του καριέρας, αν όχι τον κορυφαίο. Στο πλευρό του «σερ» πλέον Πολ ΜακΚάρτνεϊ στάθηκαν μουσικοί της φήμης του Τζεφ Λιν και του Στιβ Μίλερ, ο Ρίνγκο Σταρ από τους Beatles ενώ ως συμπαραγωγός επανεμφανίστηκε ο Τζορτζ Μάρτιν.

Τον Απρίλιο του 1998 ο Πολ έχασε τη πολυαγαπημένη του σύζυγο Λίντα από καρκίνο. Το γεγονός αυτό έδρασε καταλυτικά στη δημιουργία ενός ακόμη εξαίρετου άλμπουμ, του «Driving Rain» (2001). Τα 16 τραγούδια του χαρακτηρίζονταν από ακαταμάχητο λυρισμό, αθωότητα, σόουλ πινελιές, ανατολίτικα αρώματα, αλλά και από στιγμές έντονα ηλεκτρικές. Μέσα στον αιώνα που διανύουμε ακολούθησαν τα άλμπουμ «Chaos and Creation in the Backyard» (2005), «Memory Almost Full» (2007), «New» (2013) και «Egypt Station», που ανέβηκε στο Νο1 του αμερικανικού πίνακα επιτυχιών τον Σεπτέμβριο του 2018.

Η λόγια μουσική, η ζωγραφική και τα βιβλία

Όλα αυτά τα χρόνια τα ενδιαφέροντα του Πολ ΜακΚάρτνεϊ ξεπερνούσαν τα όρια της ποπ μουσικής. Τη δεκαετία του ‘80 άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική, επηρεασμένος από το έργο του Βίλεμ ντε Κούνινγκ και τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε εκθέσεις. Ασχολήθηκε και με τη λόγια μουσική, με έργα όπως το αυτοβιογραφικό «Liverpool Oratorio» (1991) και τα «Standing Stone» (1997), «Working Classical» (1999), «Ecce Cor Meum» (2006) και «Ocean’s Kingdom». To 2001 κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή «Blackbird Singing» και το 2019 το παιδικό βιβλίο «Hey Frandude!».

Προσωπική ζωή

Μετά το θάνατο της Λίντας, με την είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά, τέλεσε δύο ακόμη γάμους, με το μοντέλο Χίδερ Μιλς (2002-2008) και με τη νυν σύζυγό του, την αμερικανίδα επιχειρηματία Νάνσι Σίβελ.

Ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ είναι υποστηρικτής της χορτοφαγίας και των δικαιωμάτων των ζώων, ενώ συμμετέχει σε εκστρατείες για την ανακούφιση του χρέους των λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών, την εξάλειψη των ναρκών ξηράς και την απαγόρευση του κυνηγιού της φώκιας. Ο Μάκα, όπως τον αποκαλούν χαϊδευτικά, είναι σήμερα κάτι περισσότερο από ένας ροκ μουσικός. Είναι θεσμός και μέρος της βρετανικής ταυτότητας, όπως η χλιαρή μπύρα και το κρίκετ.

Ο Μπιλ Γκέιτς δεν είναι λάτρης των κρυπτονομισμάτων και των NFTs.

Σε ομιλία του στο TechCrunch, ο δισεκατομμυριούχος περιέγραψε το ως κάτι που «βασίζεται στη θεωρία του μεγαλύτερου ανόητου», αναφερόμενος στην ιδέα ότι τα υπερτιμημένα περιουσιακά στοιχεία θα αυξηθούν σε τιμή όταν υπάρχουν αρκετοί επενδυτές πρόθυμοι να πληρώσουν περισσότερα για αυτούς.

Ο Γκέιτς αστειεύτηκε ότι «οι ακριβές ψηφιακές εικόνες πιθήκων» θα «βελτίωναν τον κόσμο πάρα πολύ», αναφερόμενος στην πολυδιαφημισμένη συλλογή NFT Bored Ape Yacht Club.

«Έχω συνηθίσει σε κατηγορίες περιουσιακών στοιχείων… όπως μια φάρμα όπου έχει παραγωγή ή μια εταιρεία που παράγει προϊόντα», είπε ο Γκέιτς.

Όσον αφορά τα κρυπτονομίσματα, «Δεν εμπλέκομαι σε αυτό», τόνισε ο Γκέιτς. 

Με πληροφορίες CNBC

Ήταν Τετάρτη 17 Ιουνίου 1964, ένα τυπικό καλοκαιριάτικο απομεσήμερο στην Αθήνα με αποπνικτική ζέστη, όταν οι δύο αιώνιοι αντίπαλοι τέθηκαν αντιμέτωποι στον ένα ημιτελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Στο κατάμεστο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ο Παναθηναϊκός έπαιζε με στόχο το νταμπλ, καθώς προερχόταν από την κατάκτηση ενός αήττητου πρωταθλήματος – μοναδικό ρεκόρ στην Α’ Εθνική. Ο Ολυμπιακός επιζητούσε τη νίκη για να σώσει τη χρονιά με τη διεκδίκηση του Κυπέλλου. Ο νικητής της συνάντησης θα αντιμετώπιζε στον μεγάλο τελικό την ΑΕΚ, η οποία νωρίτερα είχε αποκλείσει τον Πιερικό με 3-1.

Όλα κύλησαν ομαλά στην κανονική διάρκεια του αγώνα, που έληξε ισόπαλος με 1-1. Ο Ολυμπιακός προηγήθηκε στο 16ο λεπτό με τον Νεοφώτιστο και ο Παναθηναϊκός ισοφάρισε στο 36ο με τον Δομάζο. Το παιχνίδι ήταν δυνατό, σκληρό και συναρπαστικό, όπως αρμόζει σ’ ένα ντέρμπι. Οι δύο αιώνιοι αντίπαλοι οδηγήθηκαν σε ημίωρη παράταση. Η ζέστη πρέπει να είχε επιδράσει αρνητικά στους 22 ποδοσφαιριστές, που παρέπαιαν μέσα στο γήπεδο. Οι ευκαιρίες που χάθηκαν από τους Δομάζο και Παπάζογλου ήταν παιδαριώδεις.

Οι φίλαθλοι και των δύο ομάδων θεώρησαν «σικέ» τον αγώνα, για να επαναληφθεί προς όφελος των ταμείων της ΕΠΟ, του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού και άρχισαν να φωνάζουν: «Πουλημένοι», «Θα μπούμε μέσα», «Θα γίνει Περού». (Λίγες μέρες πριν, κατά τη διάρκεια του αγώνα Περού – Αργεντινής ξέσπασαν επεισόδια, όταν ο διαιτητής ακύρωσε γκολ των γηπεδούχων, με αποτέλεσμα να βρουν το θάνατο 318 φίλαθλοι).

Το σύνθημα «Θα μπούμε μέσα» ξανακούστηκε πέντε λεπτά πριν από τη λήξη της παράτασης και αυτή τη φορά δεν ήταν σχήμα λόγου. Το πλήθος όρμησε στον αγωνιστικό χώρο και τα έκανε «Γης Μαδιάμ». Κατέστρεφε και πυρπολούσε ό,τι έβρισκε μπροστά του: διαφημιστικές πινακίδες, γκολπόστ, δίχτυα, μικροφωνικές εγκαταστάσεις, θέσεις των επισήμων, το ιατρείο του γηπέδου και τα αποδυτήρια. Παίκτες, διαιτητές και παράγοντες εξαφανίσθηκαν και ο αγώνας διακόπηκε.

Η Αστυνομία, μπροστά στην οργή του λαού, τήρησε ψύχραιμη έως παθητική στάση κι έτσι δεν υπήρξαν θύματα. Συνέβαλε και το γεγονός ότι οι εισβολείς- οπαδοί και των δύο ομάδων είχαν τον νου τους στους βανδαλισμούς και δεν συνεπλάκησαν μεταξύ τους. Οι 1500 αστυφύλακες που ήταν επιφορτισμένοι με την τήρηση της τάξης άρχισαν να χειροκροτούν το οργισμένο πλήθος, με διαταγή του αστυνομικού διευθυντή Γεωργίου Κανελλάκη, προκειμένου να συμβάλουν στην εκτόνωση της κατάστασης.

Οι ζημιές που προκλήθηκαν στο ιστορικό γήπεδο ξεπέρασαν το 1.000.000 δραχμές, ποσό πολύ μεγάλο για την εποχή εκείνη. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Παναθηναϊκού συνεδρίασε εκτάκτως μετά τα θλιβερά γεγονότα και εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία υπογραμμιζόταν: «Ο Παναθηναϊκός αποκρούει με αγανάκτησιν τη µοµφή ότι το ματς ήτο προσυνεννοηµένο. Διαμαρτύρεται για τους βανδαλισµούς και ζητά την παραδειγµατικήν τιµωρίαν των ενόχων». Και η αντίστοιχη ανακοίνωση του Ολυμπιακού: «Ουδείς έχει το δικαίωμα να κατασπιλώνει την ιστορία του Ολυμπιακού, τους αθλητάς του και τη διοίκησή του. Αποδοκιμάζουμε τους βανδαλισμούς και εκφράζουμε τη συμπάθειά μας προς τον Παναθηναϊκόv».

Η ΕΠΟ, που επελήφθη της υποθέσεως μηδένισε και τους δύο αντιπάλους και δεν όρισε επαναληπτικό ημιτελικό. Δεν ανακήρυξε, όμως, κυπελλούχο την ΑΕΚ, που είχε προκριθεί στον τελικό, όπως ζητούσαν οι εφημερίδες και η φίλαθλη γνώμη. Απλώς τη δήλωσε ως εκπρόσωπο του ελληνικού ποδοσφαίρου στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης της προσεχούς περιόδου. Αργότερα, η αδικία άρθηκε και η ΕΠΟ αναγνώρισε την ΑΕΚ ως Κυπελλούχο Ελλάδας για το 1964.

Η Ταυτότητα του Αγώνα

• Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός: 1-1 (1-1)
  (Διεκόπη στο 115′, λόγω επεισοδίων µεγάλης έκτασης)
• Παναθηναϊκός: Boυτσαράς, Καµάρας, Παπουλίδης, Σούρπης, Ανδρέου, Πιτυχούτης, Δοµάζος, Λουκανίδης, Κοµιανίδης, Πανάκης, Παπαεµµανουήλ.
• Ολυμπιακός: Αυγητίδης, Πλέσσας, Στεφανάκος, Παυλίδης, Σηµαντήρης, Πολυχρονίου, Γκαϊτατζής, Βασιλείου, Σιδέρης, Παπάζογλου, Νεοφώτιστος.
• Σκόρερς: 16′ Νεοφώτιστος, 36′ Δοµάζος.
• Διαιτητής: Μάτενς (Ολλανδία).
• Θεατές: 25.000

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

ο Δρακόπουλος είναι πρόεδρος του κοινωφελούς Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), το οποίο ιδρύθηκε το 1996, μετά τον θάνατο του θείου του, Σταύρου Νιάρχου. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, αποφοίτησε από το Κολέγιο Αθηνών και στη συνέχεια σπούδασε στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων Wharton του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνιας, απ’ όπου αποφοίτησε με Bachelor of Science στις Οικονομικές Επιστήμες.

Σήμερα ζει στη Νέα Υόρκη.

— Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σας φόβος;

Από τη στιγμή που δεν φοβάμαι τον θάνατο, όλα τα υπόλοιπα είναι υποδεέστερα. Η έννοια του χρόνου δεν με τρομάζει, αλλά με στενοχωρεί που φεύγει και περνά. Γι’ αυτό και προσπαθώ, όσο μπορώ, να είμαι παρών σε κάθε φάση της ζωής μου. —

Υπάρχει κάτι που σας λείπει;

Όχι. Αισθάνομαι πλήρης και δεν το λέω με καμία διάθεση οίησης.

— Ευτυχία τι θα πει;

Να ζεις.

— Τι θυμάστε πιο έντονα από τον θείο σας;

Είναι πάρα πολλά αυτά που κρατώ στη μνήμη μου. Αν ξεχώριζα κάτι, θα ήταν το «ποτέ να μη ζητάς κάτι που δεν μπορείς να κάνεις ο ίδιος». Επιπλέον, «πρώτα απ’ όλα να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου, κι ύστερα με τους άλλους».

— Τι συμβολίζουν όλα τα αξεσουάρ και τα βραχιόλια που φοράτε στα χέρια σας;

Στιγμές της ζωής μου που κουβαλώ απ’ όλον τον κόσμο.

— Τι θεωρείτε σημαντικό στη ζωή;

Υγεία, αγάπη, φιλία και γέλιο… Πολύ γέλιο! Το να γελάς δεν είναι εύκολο, αλλά είναι μεγάλο φάρμακο.

Πηγή: www.lifo.gr

  Πολλοί από εμάς νοιάζονται πάρα πολύ για τις… πρώτες εντυπώσεις, κάτι που είναι λογικό, αλλά είναι κάτι που πρέπει να το αφήσουμε στην άκρη. Ο τρόπος με τον οποίο αρχικά βλέπουμε τους άλλους ανθρώπους μπορεί να είναι σημαντικός μερικές φορές και η εμπιστοσύνη στο ένστικτό σας είναι κάτι που μπορεί να είναι πραγματικά χρήσιμο. Τούτου λεχθέντος, συχνά κρίνουμε άλλους ανθρώπους με βάση την εμφάνισή τους και αποφασίζουμε γρήγορα πώς νιώθουμε για αυτούς. Για να είμαστε ειλικρινείς, πιθανότατα όλοι έχουμε χάσει πιθανές φιλίες ή σχέσεις επειδή υποθέτουμε ότι δεν θα τα πάμε με κάποιον με βάση την εμφάνισή του. Δίνουμε υπερβολική σημασία σε αυτές τις πρώτες εντυπώσεις και συχνά χάνουμε ευκαιρίες επειδή δεν είμαστε διατεθειμένοι να είμαστε ανοιχτόμυαλοι.