Συντάκτης: Kostas Bertsias

Κωνσταντίνος Δασκαλάκης, Μαργαρίτης Σχοινάς, Βασίλειος Θεοχαράκης και Μιχαήλ Κοσμόπουλος με το παράσημο που τους απένειμε η ΠτΔ Κατερίνα Σακελλαροπούλου
Κατερίνα Σακελλαροπούλου: «Παράσημο σε τέσσερις επιφανείς συμπατριώτες μας»

«Με χαρά υποδέχομαι στο Προεδρικό τέσσερις επιφανείς συμπατριώτες μας, που διαπρέπουν στους τομείς της πολιτικής, της επιστήμης και των τεχνών, για να τους τιμήσουμε για την προσφορά τους. Είναι μια αναγνώριση του έργου, της αξίας και του ήθους τους, τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς, που αποτελούν παράδειγμα και μας κάνουν περήφανους.

Ο Μαργαρίτης Σχοινάς γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, συνέχισε τις σπουδές του στο Βέλγιο και το Λονδίνο και εντάχθηκε στη δομή των ευρωπαϊκών οργάνων. Ανέβηκε τα σκαλιά της ιεραρχίας με σκληρή δουλειά και σήμερα έχει αναλάβει έναν σημαντικό πολιτικό ρόλο, ως Αντιπρόεδρος της Επιτροπής για τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής. Κοσμοπολίτης και αφοσιωμένος ευρωπαϊστής, πιστός στην προαγωγή των ευρωπαϊκών αξιών στη διεθνή σκηνή, δεν λησμονεί ποτέ τη χώρα του, όπως θα έλεγε ο ποιητής, διεκδικώντας πάντοτε το καλύτερο αποτέλεσμα για την Ελλάδα. Στο πρόσωπό του συνυπάρχουν η εθνική με την ευρωπαϊκή ταυτότητα, θαυμαστά εξισορροπημένες. Με αποφασιστικότητα επιτυγχάνει να αντλεί από τις πολιτικές προτεραιότητες της Επιτροπής χειροπιαστά αποτελέσματα για τους πολίτες της και να υπενθυμίζει ότι το σύνθημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης: “Ενωμένοι στην πολυμορφία” δεν αποτελεί απειλή για τη διαφορετικότητα των λαών.
Ο Βασίλης Θεοχαράκης δεν είναι μόνο ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, ένας σπουδαίος ζωγράφος με πλήθος ατομικών και ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ένας έξοχος τοπιογράφος εστιασμένος στην προσέγγιση και την απόδοση του μεγαλείου της ελληνικής φύσης, ένας σπουδαίος μαθητής μεγάλων δασκάλων, όπως ο Σπύρος Παπαλουκάς, που πλούτισε με τα στοιχεία της παράδοσής μας τη σύγχρονη εικαστική ματιά του. Είναι και ο δημιουργός του πολιτιστικού Ιδρύματος Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Βασίλη και Μαρίνας Θεοχαράκη, μιας κιβωτού γνώσης και πνευματικής καλλιέργειας. Με αυτή του τη χειρονομία ο Βασίλης Θεοχαράκης εισήλθε στη δημόσια σφαίρα, αναλαμβάνοντας έναν καθοδηγητικό ρόλο και μια σημαντική ευθύνη προς το κοινωνικό σύνολο: την αισθητική διαπαιδαγώγηση των Ελλήνων. Είναι περιττό να αναφερθώ στο πλήθος των καλλιτεχνών, Ελλήνων και ξένων, από τον Πικάσο ως τον Εγγονόπουλο, έργα των οποίων έχουν εκτεθεί στο Ίδρυμα, στις άκρως ενδιαφέρουσες διαλέξεις ή τις μουσικές εκδηλώσεις με την παρουσία σπουδαίων ερμηνευτών που έχουν φιλοξενηθεί στο αμφιθέατρό του. Γι’ αυτήν την απλόχερη προσφορά σας τιμάμε σήμερα, κύριε Θεοχαράκη, με την ευχή να συνεχίσετε το έργο σας.
Ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης είναι ένας κορυφαίος επιστήμονας, ένας ιδιοφυής μαθηματικός, αναγνωρισμένος από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα. Απόφοιτος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, τακτικός καθηγητής του ΜΙΤ από το 2015, μέλος του Εργαστηρίου Πληροφορικής και Τεχνητής Νοημοσύνης του ίδιου πανεπιστημίου. Μεταξύ πολλών άλλων διακρίσεων, του έχει απονεμηθεί το βραβείο Νεβάλνινα της Διεθνούς Μαθηματικής Ένωσης για την έρευνά του στη θεωρία των παιγνίων και την επιστήμη των υπολογιστών, και το βραβείο Ερευνητή του Ιδρύματος Σίμονς, που δίνεται σε κορυφαίους επιστήμονες στα πιο παραγωγικά τους χρόνια. Παράλληλα, ο Κωνσταντίνος εργάζεται άοκνα, με σεμνότητα και ήθος, για να στηρίξει τη δημιουργία υποδομής θεωρητικής επιστημονικής έρευνας στη χώρα μας. Μια προσφορά διακριτική, χαμηλόφωνη, άκρως δημιουργική και γόνιμη, που δεν αυτοπροβάλλεται, αλλά παρέχεται ανυστερόβουλα στους μαθητές του, τους συναδέλφους του, την επιστήμη και την πατρίδα του, κάνοντάς μας αληθινά περήφανους.
O Μιχαήλ Κοσμόπουλος είναι ένας λαμπρός αρχαιολόγος, διακεκριμένος καθηγητής με διεθνή ακτινοβολία, ακαδημαϊκός και συγγραφέας, και κυρίως εμπνευσμένος εκπαιδευτικός, που εργάστηκε φιλόπονα για τη διάδοση των ελληνικών σπουδών στη Βόρεια Αμερική. Από το Κέντρο για τον Ελληνικό Πολιτισμό του Πανεπιστημίου της Μανιτόμπα, το μόνο πανεπιστημιακό κέντρο του Καναδά που ασχολείται με τη μελέτη της αρχαίας, μεσαιωνικής και νεότερης Ελλάδας, ως το Πρόγραμμα Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Μιζούρι, το οποίο δημιούργησε εκ του μηδενός και σήμερα έφτασε να έχει 300 φοιτητές, αστρονομικός αριθμός στη σημερινή εποχή που κατά κοινή ομολογία οι ανθρωπιστικές σπουδές περνούν σοβαρή κρίση. Δάσκαλος με την πλέον ουσιαστική έννοια, μύησε γενιές ξένων φοιτητών στην ελληνική γλώσσα και λογοτεχνία, μεταλαμπαδεύοντάς τους την αγάπη του για τον πολιτισμό μας. Και παράλληλα, δεινός υπέρμαχος των ελληνικών υποθέσεων στο εξωτερικό, ένας Έλληνας που συντηρεί τον δεσμό της ομογένειας με τη μακρινή πατρίδα και ενισχύει τον φιλελληνισμό στη Βόρεια Αμερική».

«Πηγή: https://www.athensvoice.gr

Ένα ποτήρι με ρητινήτη οίνο “πρόσταγμα”ότι το καλύτερο!!

Ήμουν έτοιμος να γραφτώ στη Σχολή Καλών Τεχνών, αν οι Beatles αποτύγχαναν στη σόουμπιζ. (1963)
Πολ ΜακΚάρτνεϊ

Άγγλος τραγουδιστής και συνθέτης, ιδρυτικό μέλος των Beatles, με 60 χρυσούς δίσκους και πωλήσεις που ξεπερνούν τα 100 εκατομμύρια αντίτυπα.

Ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ (Paul McCartney) είναι άγγλος τραγουδιστής και συνθέτης, από τους κορυφαίους που ανέδειξε η ποπ μουσική. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος των Beatles και συνυπέγραψε με τον Τζον Λένον τα περισσότερα τραγούδια τους. Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος το 1970 ακολούθησε προσωπική καριέρα, διαιωνίζοντας το πνεύμα των Beatles χάρη στην αίσθηση της μελωδίας και τη γοητευτική φωνή του.

Με 60 χρυσούς δίσκους και πωλήσεις που ξεπερνούν τα 100 εκατομμύρια αντίτυπα, ο Πολ Μακάρτνεϊ είναι όχι μόνο ο πιο επιτυχημένος σε σύγκριση με τους τρεις άλλους Beatles (Τζον Λένον, Τζορτζ Χάρισον, Ρίνγκο Σταρ), αλλά και ο πιο επιτυχημένος καλλιτέχνης στην ιστορία της ποπ μουσικής. Το τραγούδι του «Yesterday» έχει παιχτεί πάνω από 6 εκατ. φορές στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις των ΗΠΑ, μακράν περισσότερο από το αμέσως επόμενο και είναι το πλέον ηχογραφημένο με περισσότερες από 3.000 διασκευές.

Η γνωριμία με τον Τζον Λένον

Ο Τζέιμς Πολ ΜακΚάρτνεϊ γεννήθηκε στο Λίβερπουλ στις 18 Ιουνίου 1943 και όπως και τα υπόλοιπα «Σκαθάρια» ήταν παιδί της εργατικής τάξης. Ο πατέρας του ήταν μουσικός (τρομπετίστας και πιανίστας) σε μια τοπική τζαζ μπάντα και τον ενθάρρυνε να ασχοληθεί με τη μουσική. Η μητέρα του ήταν μία από τις πιο περιζήτητες μαίες της περιοχής και αυτή που έφερνε τα περισσότερα λεφτά στην οικογένεια.

Τον Ιούλιο του 1957 γνωρίστηκε με τον Τζον Λένον και εντάχθηκε ως μπασίστας στους «The Quarrymen», ένα γκρουπ που συνδύαζε το ροκ εν ρολ με το σκιφλ. Ύστερα από πολλές αλλαγές ονομάτων, το συγκρότημα μετονομάστηκε σε «The Beatles» («Τα Σκαθάρια») και αναδείχθηκε στο πιο επιδραστικό σχήμα στην ιστορία της ποπ μουσικής, με τη συνθετική δυάδα ΜακΚάρτνεϊ/Λένον να παραμένει έως σήμερα η κορυφαία του είδους.

Μετά τη διάλυση των Beatles το 1970, έπρεπε να χαράξει πορεία για το καλλιτεχνικό του αύριο. Αποφάσισε να επιχειρήσει μια νέα αρχή, δίνοντας βάρος σε πράγματα που αγαπούσε, αλλά δεν μπορούσε να υλοποιήσει μέσω των «Σκαθαριών», όπως οι συναυλίες και η άνευ όρων παράδοση στη λυρική του μούσα.

Προσωπικά αλμπουμ

Ηχογράφησε δύο προσωπικά άλμπουμ – «McCartney (1970) και «Ram» (1971) – προτού τεθεί επικεφαλής του συγκροτήματος «The Wings», από το 1971 έως το 1980, με σταθερά μέλη τη σύζυγό του από το 1969 Λίντα (φωνητικά, κίμπορτντς) και τον κιθαρίστα Ντένι Λέιν (πρώην μέλος των Moody Blues), πλαισιωμένους κατά περίπτωση και από άλλους μουσικούς.

Το χάρισμα της μελωδικής τραγουδοποιίας του έλαμψε σε μία σειρά δίσκων, που γνώρισαν μεγάλη κριτική και εμπορική αποδοχή, με κορυφαία τα «Band On The Run» (1973) και «Wings at the Spreed of Sound» (1976). Στη συλλογή «Wingspan» (2001) συγκεντρώθηκαν 40 από τα σπουδαιότερα τραγούδια της διαδρομής του ΜακΚάρτνεϊ με τους Wings.

Μετά τη διάλυση των Wings, ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ ακολούθησε σόλο καριέρα και οι πιο αξιόλογοι δίσκοι του ήταν τα «Tug Of War» (1982), σε παραγωγή του πρώην παραγωγού των Beatles Τζορτζ Μάρτιν, «Red Rose Speedway» (1987) και «Flowers in the Dirt» (1989).

Η κυκλοφορία, λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’90 των συλλογών «Anthology» με το αρχειακό, ανέκδοτο υλικό των Beatles έδρασε ως καταλύτης για την αναγέννηση του Πολ ΜακΚάρτνεϊ, ο οποίος με το «Flaming Pie» του 1997 έφτιαξε έναν από τους σημαντικότερους δίσκους της προσωπικής του καριέρας, αν όχι τον κορυφαίο. Στο πλευρό του «σερ» πλέον Πολ ΜακΚάρτνεϊ στάθηκαν μουσικοί της φήμης του Τζεφ Λιν και του Στιβ Μίλερ, ο Ρίνγκο Σταρ από τους Beatles ενώ ως συμπαραγωγός επανεμφανίστηκε ο Τζορτζ Μάρτιν.

Τον Απρίλιο του 1998 ο Πολ έχασε τη πολυαγαπημένη του σύζυγο Λίντα από καρκίνο. Το γεγονός αυτό έδρασε καταλυτικά στη δημιουργία ενός ακόμη εξαίρετου άλμπουμ, του «Driving Rain» (2001). Τα 16 τραγούδια του χαρακτηρίζονταν από ακαταμάχητο λυρισμό, αθωότητα, σόουλ πινελιές, ανατολίτικα αρώματα, αλλά και από στιγμές έντονα ηλεκτρικές. Μέσα στον αιώνα που διανύουμε ακολούθησαν τα άλμπουμ «Chaos and Creation in the Backyard» (2005), «Memory Almost Full» (2007), «New» (2013) και «Egypt Station», που ανέβηκε στο Νο1 του αμερικανικού πίνακα επιτυχιών τον Σεπτέμβριο του 2018.

Η λόγια μουσική, η ζωγραφική και τα βιβλία

Όλα αυτά τα χρόνια τα ενδιαφέροντα του Πολ ΜακΚάρτνεϊ ξεπερνούσαν τα όρια της ποπ μουσικής. Τη δεκαετία του ‘80 άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική, επηρεασμένος από το έργο του Βίλεμ ντε Κούνινγκ και τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε εκθέσεις. Ασχολήθηκε και με τη λόγια μουσική, με έργα όπως το αυτοβιογραφικό «Liverpool Oratorio» (1991) και τα «Standing Stone» (1997), «Working Classical» (1999), «Ecce Cor Meum» (2006) και «Ocean’s Kingdom». To 2001 κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή «Blackbird Singing» και το 2019 το παιδικό βιβλίο «Hey Frandude!».

Προσωπική ζωή

Μετά το θάνατο της Λίντας, με την είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά, τέλεσε δύο ακόμη γάμους, με το μοντέλο Χίδερ Μιλς (2002-2008) και με τη νυν σύζυγό του, την αμερικανίδα επιχειρηματία Νάνσι Σίβελ.

Ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ είναι υποστηρικτής της χορτοφαγίας και των δικαιωμάτων των ζώων, ενώ συμμετέχει σε εκστρατείες για την ανακούφιση του χρέους των λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών, την εξάλειψη των ναρκών ξηράς και την απαγόρευση του κυνηγιού της φώκιας. Ο Μάκα, όπως τον αποκαλούν χαϊδευτικά, είναι σήμερα κάτι περισσότερο από ένας ροκ μουσικός. Είναι θεσμός και μέρος της βρετανικής ταυτότητας, όπως η χλιαρή μπύρα και το κρίκετ.

Ο Μπιλ Γκέιτς δεν είναι λάτρης των κρυπτονομισμάτων και των NFTs.

Σε ομιλία του στο TechCrunch, ο δισεκατομμυριούχος περιέγραψε το ως κάτι που «βασίζεται στη θεωρία του μεγαλύτερου ανόητου», αναφερόμενος στην ιδέα ότι τα υπερτιμημένα περιουσιακά στοιχεία θα αυξηθούν σε τιμή όταν υπάρχουν αρκετοί επενδυτές πρόθυμοι να πληρώσουν περισσότερα για αυτούς.

Ο Γκέιτς αστειεύτηκε ότι «οι ακριβές ψηφιακές εικόνες πιθήκων» θα «βελτίωναν τον κόσμο πάρα πολύ», αναφερόμενος στην πολυδιαφημισμένη συλλογή NFT Bored Ape Yacht Club.

«Έχω συνηθίσει σε κατηγορίες περιουσιακών στοιχείων… όπως μια φάρμα όπου έχει παραγωγή ή μια εταιρεία που παράγει προϊόντα», είπε ο Γκέιτς.

Όσον αφορά τα κρυπτονομίσματα, «Δεν εμπλέκομαι σε αυτό», τόνισε ο Γκέιτς. 

Με πληροφορίες CNBC

Ήταν Τετάρτη 17 Ιουνίου 1964, ένα τυπικό καλοκαιριάτικο απομεσήμερο στην Αθήνα με αποπνικτική ζέστη, όταν οι δύο αιώνιοι αντίπαλοι τέθηκαν αντιμέτωποι στον ένα ημιτελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Στο κατάμεστο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ο Παναθηναϊκός έπαιζε με στόχο το νταμπλ, καθώς προερχόταν από την κατάκτηση ενός αήττητου πρωταθλήματος – μοναδικό ρεκόρ στην Α’ Εθνική. Ο Ολυμπιακός επιζητούσε τη νίκη για να σώσει τη χρονιά με τη διεκδίκηση του Κυπέλλου. Ο νικητής της συνάντησης θα αντιμετώπιζε στον μεγάλο τελικό την ΑΕΚ, η οποία νωρίτερα είχε αποκλείσει τον Πιερικό με 3-1.

Όλα κύλησαν ομαλά στην κανονική διάρκεια του αγώνα, που έληξε ισόπαλος με 1-1. Ο Ολυμπιακός προηγήθηκε στο 16ο λεπτό με τον Νεοφώτιστο και ο Παναθηναϊκός ισοφάρισε στο 36ο με τον Δομάζο. Το παιχνίδι ήταν δυνατό, σκληρό και συναρπαστικό, όπως αρμόζει σ’ ένα ντέρμπι. Οι δύο αιώνιοι αντίπαλοι οδηγήθηκαν σε ημίωρη παράταση. Η ζέστη πρέπει να είχε επιδράσει αρνητικά στους 22 ποδοσφαιριστές, που παρέπαιαν μέσα στο γήπεδο. Οι ευκαιρίες που χάθηκαν από τους Δομάζο και Παπάζογλου ήταν παιδαριώδεις.

Οι φίλαθλοι και των δύο ομάδων θεώρησαν «σικέ» τον αγώνα, για να επαναληφθεί προς όφελος των ταμείων της ΕΠΟ, του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού και άρχισαν να φωνάζουν: «Πουλημένοι», «Θα μπούμε μέσα», «Θα γίνει Περού». (Λίγες μέρες πριν, κατά τη διάρκεια του αγώνα Περού – Αργεντινής ξέσπασαν επεισόδια, όταν ο διαιτητής ακύρωσε γκολ των γηπεδούχων, με αποτέλεσμα να βρουν το θάνατο 318 φίλαθλοι).

Το σύνθημα «Θα μπούμε μέσα» ξανακούστηκε πέντε λεπτά πριν από τη λήξη της παράτασης και αυτή τη φορά δεν ήταν σχήμα λόγου. Το πλήθος όρμησε στον αγωνιστικό χώρο και τα έκανε «Γης Μαδιάμ». Κατέστρεφε και πυρπολούσε ό,τι έβρισκε μπροστά του: διαφημιστικές πινακίδες, γκολπόστ, δίχτυα, μικροφωνικές εγκαταστάσεις, θέσεις των επισήμων, το ιατρείο του γηπέδου και τα αποδυτήρια. Παίκτες, διαιτητές και παράγοντες εξαφανίσθηκαν και ο αγώνας διακόπηκε.

Η Αστυνομία, μπροστά στην οργή του λαού, τήρησε ψύχραιμη έως παθητική στάση κι έτσι δεν υπήρξαν θύματα. Συνέβαλε και το γεγονός ότι οι εισβολείς- οπαδοί και των δύο ομάδων είχαν τον νου τους στους βανδαλισμούς και δεν συνεπλάκησαν μεταξύ τους. Οι 1500 αστυφύλακες που ήταν επιφορτισμένοι με την τήρηση της τάξης άρχισαν να χειροκροτούν το οργισμένο πλήθος, με διαταγή του αστυνομικού διευθυντή Γεωργίου Κανελλάκη, προκειμένου να συμβάλουν στην εκτόνωση της κατάστασης.

Οι ζημιές που προκλήθηκαν στο ιστορικό γήπεδο ξεπέρασαν το 1.000.000 δραχμές, ποσό πολύ μεγάλο για την εποχή εκείνη. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Παναθηναϊκού συνεδρίασε εκτάκτως μετά τα θλιβερά γεγονότα και εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία υπογραμμιζόταν: «Ο Παναθηναϊκός αποκρούει με αγανάκτησιν τη µοµφή ότι το ματς ήτο προσυνεννοηµένο. Διαμαρτύρεται για τους βανδαλισµούς και ζητά την παραδειγµατικήν τιµωρίαν των ενόχων». Και η αντίστοιχη ανακοίνωση του Ολυμπιακού: «Ουδείς έχει το δικαίωμα να κατασπιλώνει την ιστορία του Ολυμπιακού, τους αθλητάς του και τη διοίκησή του. Αποδοκιμάζουμε τους βανδαλισμούς και εκφράζουμε τη συμπάθειά μας προς τον Παναθηναϊκόv».

Η ΕΠΟ, που επελήφθη της υποθέσεως μηδένισε και τους δύο αντιπάλους και δεν όρισε επαναληπτικό ημιτελικό. Δεν ανακήρυξε, όμως, κυπελλούχο την ΑΕΚ, που είχε προκριθεί στον τελικό, όπως ζητούσαν οι εφημερίδες και η φίλαθλη γνώμη. Απλώς τη δήλωσε ως εκπρόσωπο του ελληνικού ποδοσφαίρου στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης της προσεχούς περιόδου. Αργότερα, η αδικία άρθηκε και η ΕΠΟ αναγνώρισε την ΑΕΚ ως Κυπελλούχο Ελλάδας για το 1964.

Η Ταυτότητα του Αγώνα

• Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός: 1-1 (1-1)
  (Διεκόπη στο 115′, λόγω επεισοδίων µεγάλης έκτασης)
• Παναθηναϊκός: Boυτσαράς, Καµάρας, Παπουλίδης, Σούρπης, Ανδρέου, Πιτυχούτης, Δοµάζος, Λουκανίδης, Κοµιανίδης, Πανάκης, Παπαεµµανουήλ.
• Ολυμπιακός: Αυγητίδης, Πλέσσας, Στεφανάκος, Παυλίδης, Σηµαντήρης, Πολυχρονίου, Γκαϊτατζής, Βασιλείου, Σιδέρης, Παπάζογλου, Νεοφώτιστος.
• Σκόρερς: 16′ Νεοφώτιστος, 36′ Δοµάζος.
• Διαιτητής: Μάτενς (Ολλανδία).
• Θεατές: 25.000

Πηγή: https://www.sansimera.gr/