
Η μεγαλύτερη μέρα του έτους!


Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.


Συγκομιδή φακής στα ορεινά δερβενοχώρια !


Συγκομιδή φακής στα ορεινά δερβενοχώρια





Η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου για το βόρειο ημισφαίριο και αντιστρόφως η μικρότερη ημέρα για το νότιο ημισφαίριο



Το πόνημα της Μαρίας με άγγιξε ως ένα έργο αλληγορικό με ιδιαίτερη έμφαση στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου.
Οι ήρωες της Μαρίας παλεύουν μέσα από μια περίεργη ατομικότητα να καλλιεργήσουν σχέσεις και δεσμούς με τους συνανθρώπους τους.
Το εύρημα με τις μπαλίτσες με το χιόνι να τις ακουμπά η κυρία Ζωή στα μάγουλα των κοριτσιών είναι εκπληκτικό!
Πόσες μπαλίτσες με χιόνι μας προσφέρονται, και εμείς τις δεχόμαστε, από την ίδια την ζωή στο πέρασμα μας από αυτό τον κόσμο.
Αυτές οι μπαλίτσες μας μεταλαμπαδεύουν τον ίλιγγο της ελπίδας.
Ελπίδα αναγκαία για να συνεχίσουμε να παλεύουμε …
Και όπως γράφει η Μαρία :
Στο πεδίο της μάχης θα αποκτήσεις παράσημα και τραύματα και οι νίκες σου θα είναι πύρρειες γι΄αυτόμπορώ να σου μιλώ με δύναμη κι αλήθεια ….
Η ελπίδα είναι παρούσα στο γραπτό της Μαρίας γιατί όπως χαρακτηριστικά γράφει:
όταν υποφέρεις προσπάθησε να ακούσεις τον εαυτό σου γιατί από εκεί αντλείς ελπίδα.
Η ελπίδα για την συγγραφέα είναι κυρίως εσωτερική διαδικασία είναι η ώθηση για να ξαναπροσπαθήσειςνα κερδίσεις τον χαμένο αγώνα …
Να ξεκινήσεις το πλέξιμο της καινούργιας δαντέλας …
Να αποφασίσεις να ξαναγίνεις αρχάρια στην μάθηση….
Να μάθεις να αντλείς από την δίκη σου σοφία σου που τώρα κοιμάται στον πάτο του πηγαδιού .….
Τελικά αγαπητή μου Μαρία ξέρεις να γράφεις όχι γιατί σε φοβίζει το λευκό αλλά γιατί σου περισσεύει ψυχή και την εναποθέτεις στην λευκή σελίδα !!
20/6/2022
Κ. Μπερτσιάς





Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που βρίσκεται συνεχώς «υπό κατασκευήν», αλλά επίσης, κατά ένα παράλληλο τρόπο, πάντα σε μια κατάσταση αέναης καταστροφής….
Z S

