Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ πίστευε ότι “Ο γέρος και η θάλασσα” ήταν το καλύτερο βιβλίο που είχε γράψει. Μαζί του συμφώνησαν τόσο οι κριτικοί όσο και το κοινό. Πρόκειται για ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα που μιλάει για την ιστορία ενός γέρου ψαρά που είναι μόνος και αβοήθητος παλεύοντας απελπισμένα στον ωκεανό, στα ανοιχτά της Κούβας, με έναν τεράστιο ξιφία. Χρησιμοποιεί όλη την τέχνη και το μυαλό του. Η μάχη θα διαρκέσει για τρεις μέρες και ο Σαντιάγκο θα νικήσει. Αργά την τρίτη νύχτα, θα μπει στο λιμάνι, δίπλα στη μικρή του βάρκα… Τότε θα πλέει μονάχα το άσπρο κόκαλο από το τεράστιο ψάρι που καταβρόχθισαν στη διαδρομή τους οι καρχαρίες.

Ο αιπόλος της Πάρνηθας ρωτά και απάντηση δεν περιμένει:

Υπάρχουν πράγματα που δεν θα μάθουμε ποτέ;

Πολλές φορές τα γεγονότα έχουν δύο αναγνώσεις. Καλό είναι να μην γαντζωνόμαστε σε μία άποψη που δεν αλλάζει, προτού ακούσουμε προσεκτικά την άποψη του άλλου και δούμε τα πράγματα και από την δική του οπτική γωνιά.

Όσο συνεχίζετε να λέτε ψέματα για μένα θα αρχίσω να λέω αλήθειες για σας!

Γκόρντον Γκρέκο συν ταινία Wall Street* του 1987

*Wall Street (Γουολ Στριτ) είναι κινηματογραφική ταινία, δραματική και φαντασίας, σχετικά με το τι ακριβώς γίνεται στην Wall Street πίσω από τα παρασκήνια.

Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Όλιβερ Στόουν, ο οποίος συνέγραψε την ιστορία με τον Στάνλεϊ Γουεΐσερ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Μάικλ Ντάγκλας, Τσάρλι Σιν, Ντάριλ Χάνα και Μάρτιν Σιν. Το κεντρικό θέμα είναι σχετικά με το πόσο υψηλά μπορεί να φτάσει ένας χρηματιστής,καθώς και το ότι είναι πρόθυμος να ανέβει τόσο υψηλά με κάθε τρόπο, ακόμα και δια μέσω της παρανομίας.

 Η ιστορία, έλεγε ο Kant, είναι ένας τεράστιος σωρός, ένας λόφος από γεγονότα. Ο κάθε ιστορικός πάει εκεί, επιλέγει μερικά από τον σωρό, τα συνθέτει και κατασκευάζει μία ιστορική πραγματικότητα. Αυτό άλλωστε συμβαίνει και στην καθημερινή ζωή: οι αφηγήσεις διάφορων ρεπόρτερ ή και αυτοπτών μαρτύρων διαφέρουν συχνά τόσο ώστε να αναρωτιέσαι αν παρακολούθησαν το ίδιο συμβάν.

 Βέβαια και στην ιστορία η αντιπαραβολή διάφορων αφηγήσεων και ερμηνειών οδηγεί κάποτε σε επιβεβαίωση και υπάρχουν πάντα οι πιο έγκυρες εκδοχές. Δυστυχώς όμως συχνά κυριαρχεί η «ιδεολογική χρήση της ιστορίας» (Φίλιππος Ηλιού) όπου τα ιστορικά γεγονότα επιλέγονται σκόπιμα ή και διαστρεβλώνονται εκ των υστέρων προκειμένου να δικαιώσουν πολιτικές αποφάσεις, ή εθνικές διεκδικήσεις. Επίσης τα έθνη συντηρούν για λόγους σκοπιμότητας «εθνικούς μύθους» που βασίζονται σε ανύπαρκτα ή παραποιημένα γεγονότα για να διατηρούν το «εθνικό φρόνημα». Όλα αυτά δείχνουν γιατί συχνά η ιστορία γίνεται αντικείμενο συγκρούσεων και αντιπαραθέσεων – πράγμα π. χ. αδιανόητο για την φυσική.

Γράφει ο Πάνος Μπιτσαξής

•Άκουσα τις δηλώσεις ενός εκ των αρμοδιων του Αττικού Ζωολογικού Πάρκου. «έγινε μεγάλο επεισόδιο στους χιμπατζηδες γιατί οι νεότεροι διεκδικούσαν την εξουσία».Έτσι οι πραξικοπηματίες πήραν στο κυνηγι τον εκθρονισθεντα Μπαζου για να τον λυντσαρουν.Άγνωστο πως ασκούσε την εξουσία ο Μπαζου.Δεν δραπέτευσε από το πάρκο.Δραπέτευσε από τους συνωμότες.Ήταν δε τετοιος ο φόβος του για τους σφετεριστές που πέρασε τα ηλεκτροφορα σύρματα και τη ταφρο για να εκτίσει τη ποινή του εξοστρακισμού.
Αχ αυτή η εξουσία.
•Κάποτε στον τεράστια ζωολογικό κήπο της Βαρκελωνης είδα με τα μάτια μου μια μάχη φατριών πιθήκων γιατί ένας ξεδιάντροπος ερωτοτροπουσε με την καλη του αρχηγού της αλλης φατρίας.Επενέβησαν οι φυλακες για την αποκατάσταση της ταξης.Ο ερωτυλος κυνηγημένος υποχωρησε.
•Εξουσια και έρως.

Πάνος Μπιτσαξής

Βρισκόμαστε στο San Benito, συγκεκριμένα στο Paicines Ranch, ένα αγρόκτημα, στο οποία διεξάγεται πειραματικά η δημιουργία ενός ποικίλου οικοσυστήματος με πρακτικές στην αναγεννητική γεωργία και υγεία του εδάφους.

Το αγρόκτημα εκτείνεται σ ε 7.600 στρέμματα καλλιεργούμενων εδαφών, βοσκούμενων από όλων των ειδών τα θηλαστικά, πτηνά και έντομα, ενώ μέρος της δουλειάς είναι και ένας βιολογικός αμπελώνας 25 στρεμμάτων, και καλλιέργειες  σιτηρών και λαχανικών 300 στρεμμάτων.

Ουσιαστικά, εκείνο που εφαρμόζει το αγρόκτημα στην ήρεμη αυτή βιοποικιλότητα είναι πρώτού τα ζώα πωληθούν ως κρέατα βοσκής, να αποτελέσουν αναπόσπαστο μέρος μιας φάρμας.

Μέσα από το πρόγραμμα αυτό, στοχεύεται η «καταπολέμηση», ή καλύτερα η αντιστάθμιση  της κλιματικής αλλαγής  μέσω της δέσμευσης άνθρακα, της ελαχιστοποίησης της ποσότητας του νερού που σπαταλάται για μια καλλιέργεια, αλλά και μέσα από την αύξηση των μυκκόριζων μυκήτων για τον εμπλουτισμό του εδάφους.

Σε γενικές γραμμές, πολλοί είναι οι αμπελουργοί ανά τον κόσμο που έχουν διακόψει τις  καλλιεργητικές επεμβάσεις του εδάφους , καθώς η μέθοδος βοηθά στην απελευθέρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Πολλοί από αυτούς, ύστερα από τους τρύγους, αφήνουν ζώα να βοσκίσουν στις εκτάσεις ώστε να μειωθούν τα ζιζάνια και τα χόρτα, αλλά και δρουν ως φυσική πηγή κοπριάς.

Ωστόσο, λίγοι έχουν υιοθετήσει την προσέγγιση του Paicines Ranch, που επιτρέπει στα μηρυκαστικά να βοσκούν στον αμπελώνα όλη τη διάρκεια του χρόνου, παρόλο που μέρος της βοσκής τους είναι το φύλλωμα, οι οφθαλμοί και τα σταφύλια της αμπέλου. Συνήθως, για να αμυνθούν από αυτή τη συνθήκη, στο Paicines, φροντίζουν το φύλλωμα και οι καρποί των πρέμνων να βρίσκεται ψηλότερα. Ακόμη και αυτό αποτελεί μια καινοτόμο ιδέα, καθώς η κοινή γνώμη θέλει τα αμπέλια χαμηλά στο έδαφος  για πιο ποιοτικό προϊόν.

Σύμφωνα με την Kelly Mulville, υπεύθυνη του αμπελώνα, η συναναστροφή των ζώων με τα αμπέλια, προσδίδει στα φυτά κάποιο είδος αντοχής σε ασθένειες και παράσιτα.

Η ιδιοκτήτρια του Paicines Ranch, Sallie Calhoun, με τον σύζυγό της, Matt Christiano, είχε ενθουσιαστεί με την ιδέα να ενσωματώσει έναν αμπελώνα στην πολυκαλλιέργεια .

Η ιστορία του αγροκτήματος ξεκίνησε όταν η γη  πουλήθηκε το 1989 στην κα Calhoun και τον κ. Christiano, όταν  η κομητεία San Benito αποφάσισε ότι δεν θα επέτρεπε καμία ανάπτυξη στην περιοχή, όντας αραιοκατοικημένη.

Τα οινοποιήσιμα σταφύλια ωστόσο, έχουν μεγαλύτερη ιστορία στην περιοχή. Η Almaden, η μεγάλη εταιρεία κρασιών, είχε εδώ και καιρό έναν αμπελώνα 2.000 στρεμμάτων στο Paicines, γι’ αυτό ίσως το Paicines είναι επίσημη ονομασία. Ο αμπελώνας Paicines έκτασης 25 στρεμμάτων, ήταν ένας αμπελώνας συμβατικής καλλιέργειας από το 1965 έως το 1995, αν και βόσκονταν από βοοειδή από τότε μέχρι που ξεκίνησε ο σχεδιασμός για τον νέο αμπελώνα το 2014.

Το πρώτο μισό του αμπελώνα φυτεύτηκε το 2017 και το υπόλοιπο το 2020. Συνολικά τώρα, περιλαμβάνει επτά στρέμματα grenache και μια μεγάλη ποικιλία από άλλα σταφύλια, όπως ασύρτικο, verdejo, picpoul blanc, carignan, mencía, cinsault, counoise και cabernet sauvignon.

«Αυτό που ονομάζουμε ζιζάνια διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, προσθέτοντας στην οικολογική ποικιλομορφία ενώ παράλληλα προσελκύει ζώα που τρέφονται με αυτά και βελτιώνουν τη ζωή στο έδαφος και την υγεία των αμπελιών με την παρουσία τους», είπε η  Mulville.

«Πολλά από αυτά στα οποία βασίζουμε τη σκέψη μας είναι ότι εργαζόμαστε σε ένα μειούμενο επίπεδο παραγωγικότητας επειδή τόσες πολλές συμβατικές πρακτικές μειώνουν τη βιοποικιλότητα», είπε. «Κάθε φυτό πιθανότατα θα ενθαρρύνει μια διαφορετική συλλογή εδαφικής βιολογίας και θα αυξήσει την παραγωγικότητα ενός οικοσυστήματος.»

Η πρώτη εμπορική συγκομιδή ήταν το 2021. Πωλήθηκε στην Margins Wine, η οποία χρησιμοποιεί σταφύλια βιολογικής καλλιέργειας που επιλέγονται από αυτές που η οινοποιός, Μέγκαν Μπελ, θεωρεί υποεκπροσωπούμενες περιοχές. Έφτιαξε τρία κρασιά από σταφύλια Paicines, ένα grenache, ένα verdejo και ένα ασύρτικο.

Τα πρώτα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά. Δοκίμασα ένα ασύρτικο και ένα βερντέζο κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο Paicines νωρίτερα φέτος και βρήκα και τα δύο φρέσκα, ενεργητικά και με βαθιά υφή. Ιδιαίτερα το ασύρτικο ήταν εντυπωσιακό, θύμιζε τις πέτρινες γεύσεις εσπεριδοειδών και βοτάνων ενός κρασιού από τη Σαντορίνη που όμως φιλήθηκε από έναν μικρό ήλιο της Καλιφόρνια.

«Ιδανικά, τα κρασιά είναι εξαιρετικά, η απόδειξη ότι αυτό λειτουργεί», είπε η Mimi Casteel, αγρότης και οινοποιός στην κοιλάδα Willamette του Όρεγκον, η οποία υπήρξε κορυφαίος υπέρμαχος της αναγεννητικής γεωργίας και παρακολουθούσε στενά τις εργασίες στο Paicine.

Επειδή το κρασί είναι πολύ συχνά ένα προϊόν που αυξάνει την ευαισθητοποίηση των ανθρώπων για τη γεωργία, μπορεί να τονώσει το ενδιαφέρον για τις δυνατότητες της αναγεννητικής γεωργίας ως εργαλείου για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και τη δημιουργία πιο διαφοροποιημένων οικοσυστημάτων.

Υπό αυτή την έννοια, το κρασί είναι απλώς ένα εργαλείο για την επίτευξη του μεγαλύτερου στόχου της κας Calhoun και του κ. Mulville, ο οποίος, όπως είπε η κ. Calhoun, είναι να επιδείξουν τα οφέλη της υγείας του εδάφους με την ελπίδα ότι οι μέθοδοί τους θα υιοθετηθούν ευρέως.

Υλικό από άρθρο του Eric Asimov των New York Times.com

ΠΗΓΗ: Βασίλης Γεωργιώτης /sportday

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΟΥΣΗΣ: Ο Έλληνας θεός του μαραθωνίου που πέθανε κάνοντας τζόκινγκ!

Εν αρχή ην ο… Σπύρος Λούης και ο Χαρίλαος Βασιλάκος, στη συνέχεια ο Στέλιος Κυριακίδης και μετά ο Μιχάλης Κούσης.

Κάθε δύο γενιές ο ελληνισμός έβγαζε μαραθωνοδρόμους που γινόντουσαν σημείο αναφοράς διεθνώς. Οι πρώτοι με τα κατορθώματά τους στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Κυριακίδης με τη νίκη του στο Μαραθώνιο της Βοστώνης και ο τελευταίος με τις μεγάλες διεθνείς επιτυχίες του και ένα παγκόσμιο ρεκόρ που κράτησε… είκοσι μέρες.

Το ιστορικό του άκυρου παγκοσμίου ρεκόρ 

Ήταν Σεπτέμβριος του 1979, το ημερολόγιο έγραφε 28. Ο Μιχάλης Κούσης μια εξαϋλωμένη από τα πολλά χιλιόμετρα προπόνησης φιγούρα δρομέα, ετοιμαζόταν να τρέξει στο μαραθώνιο των Μεσογειακών Αγώνων στο Σπλιτ της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας. Οι πιθανότητες διάκρισης ήταν μεγάλες…

Δυόμιση μήνες νωρίτερα στις 13 Αυγούστου είχε ξεσηκώσει το πανελλήνιο με το θρίαμβό του στους Βαλκανικούς Αγώνες, αν και η συμμετοχή είχε επιβεβαιωθεί την τελευταία στιγμή. Χιλιάδες κόσμος βρέθηκε τότε κατά μήκος της διαδρομής και στο Παναθηναϊκό στάδιο. Ο χώρος τερματισμού είχε γεμίσει από κόσμο. Ήταν η πρώτη ελληνική νίκη στη διοργάνωση των εκλεκτών της χερσονήσου του Αίμου, έπειτα 39 χρόνια και το χρυσό μετάλλιο του Αθανάσιου Ραγάζου στη Βαλκανιάδα της Κωνσταντινούπολης, περίπου τρεις εβδομάδες πριν το ηχηρό «ΟΧΙ» της Ελλάδας στους Ιταλούς φασίστες. 

Η νίκη του Κούση στη Βαλκανιάδα, αλλά και ο πρότερος αθλητικός του βίος, με τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ και την ηρωική προσπάθειά του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Πράγας, όπου τερμάτισε 10^ος, είχαν γεννήσει μεγάλες προσδοκίες για μια ακόμα διάκριση.

Ο 26χρονος τότε Αγρινιώτης, δεν ξεπέρασε απλά τις προσδοκίες, αλλά με ένα φρενήρη ρυθμό έκοψε πρώτος το νήμα σε 2:06.53, την καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στο μαραθώνιο. Ένα ανεπίσημο παγκόσμιο ρεκόρ, καθώς η IAAF δεν αναγνώριζε τότε τον όρο λόγω της διαφορετικότητας στη μορφολογία του εδάφους των εκάστοτε μαραθωνίων. Αυτός ο χρόνος διέλυε το προηγούμενο ρεκόρ, 2:08.34 του Αυστραλού Ντέρεκ Κλέιτον, που κράταγε από το 1969. 

 

Η φήμη του Κούση ξεπέρασε τα όρια της Ελλάδας, των Βαλκανίων, της λεκάνης της Μεσογείου. Είχε γίνει παγκόσμιος! Ο αγώνας μεταδόθηκε ζωντανά από την ΕΡΤ και πρόσφερε ανείπωτη χαρά στους Έλληνες που δεν ήταν μαθημένοι εκείνη την εποχή σε μεγάλες επιτυχίες.

Η ευφορία δεν κράτησε πολλές μέρες. Τρεις εβδομάδες αργότερα οι Γιουγκοσλάβοι διοργανωτές ανακοίνωσαν ότι η απόσταση ήταν μικρότερη κατά 899 μέτρα. Ακόμα κι έτσι, με πρόχειρους υπολογισμούς ο Κούσης θα πετύχαινε έναν χρόνο κάτω από 2:10 γύρω στο 2:09.30. Σκεφτείτε ότι εν έτει 2022 το πανελλήνιο ρεκόρ παραμένει το 2:12.04 του Σπύρου Ανδριόπουλου από το 1988. 

Τα πρώτα χρόνια στο Αγρίνιο

Ο Μιχάλης Κούσης αγωνίστηκε σε δύο ακόμα Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1980 και το 1984, στους Πανευρωπαϊκούς της Αθήνας το 1982, κέρδισε τους Βαλκανικούς του 1981 και ήρθε 4^ος στο φημισμένο μαραθώνιο της Βοστώνης το 1980. Δεν ξαναπλησίασε την απίστευτη επίδοση του Σπλιτ. Στο Άμστερνταμ το 1982 ήρθε 4^ος και σημειώσει την επίδοση με την οποία έμελλε να κλείσει το βιβλίο των ατομικών ρεκόρ του, 2:14.36.

Ο Κούσης ξεκίνησε τον τρέξιμο το 1969 στη ΓΕΑ ύστερα από παρότρυνση του αδελφού του, που ήταν επίσης δρομέας. Πρώτος του προπονητής ήταν ο Γρηγόρης Μπενέκας, ο οποίος έχει πει για τον Κούση για να τονίσει την αγωνιστικότητά του: 

«Ήταν τόσο το πείσμα του, ώστε σε έναν αγώνα 3.000 μ.  στο Καραϊσκάκη στην εκκίνηση ένα αθλητής τον πάτησε στον Αχίλλειο τένοντα τραυματίζοντας τον σοβαρά. Τερμάτισε ξυπόλητος, ποτίζοντας το ταρτάν με το αίμα του. Μετά το τέλος του αγώνα χρειάσθηκαν 20 ράμματα». 

Η απογείωση με τον Ιγκλόι

Αυτός που τον μετέτρεψε σε δρομέα διεθνών προδιαγραφών ήταν ο φημισμένος προπονητής αποστάσεων, Μιχάι Ιγκλόι. Ο Ούγγρος κόουτς είχε αναπτύξει την περίφημη interval προπόνηση με δύο διαφορετικές κατευθύνσεις μέσα στην ημέρα. Σπριντ μέχρι τα 400 μ. και χαλαρό τρέξιμο στα διαλλείματα από τη μία και μεγάλες αποστάσεις μέχρι και 35 χιλιόμετρα από την άλλη. Έτσι ανέπτυσσε την αντοχή και την ταχύτητα στους αθλητές του. Με την προπόνηση αυτή αθλητές του στην Ουγγαρία και στις ΗΠΑ, όπου μετακόμισε αργότερα, πέτυχαν 49 παγκόσμια ρεκόρ και 35 ευρωπαϊκά. 

Στην Ελλάδα ήρθε το 1970 και η δουλειά του φάνηκε αμέσως αναδεικνύοντας αθλητές όπως οι Ζαχαρόπουλος, Κοντοσώρος, Παπαχρήστος, Κούρτης και Ανδριόπουλος. Ο καλύτερος μαθητής του, ωστόσο, ήταν ο Μιχάλης Κούσης. Δούλεψαν μαζί 15 χρόνια και ο Αγρινιώτης ήταν ίσως ο μοναδικός που ακολουθούσε πιστά όλο το πρόγραμμα της πολύ απαιτητικής προπόνησης. «Έχει μεγάλη ανθεκτικότητα», έλεγε συνεχώς γι’ αυτόν ο Ιγκλόι.

Στους αγώνες έμπαινε πάντα για να πρωταγωνιστήσει και όχι για ένα καλό πλασάρισμα. Γι’ αυτό και «κολλούσε» πάντα στο γκρουπ των πρωτοπόρων και… όσο άντεχαν τα πόδια του και οι ανάσες του ακολουθούσε. 

Ο άνθρωπος Μιχάλης Κούσης

Ήταν ένας από τους δημοφιλείς Έλληνες αθλητές και σταθερό μέλος της εθνικής ομάδας από το 1971 μέχρι το 1987. Στην Αθήνα μετακόμισε το 1972.

Λάτρευε τον Τσε Γκεβάρα και τον Μίκη Θεοδωράκη. Το προφίλ του επαναστάτη δεν ταίριαζε με την Ελληνική Χωροφυλακή, όπου είχε διοριστεί ως επίλεκτος αθλητής και την εγκατέλειψε για να δουλέψει στον ΟΤΕ. Μόνη του σχέση με τα όπλα, το αγαπημένο του χόμπι, το κυνήγι.

Το 1995 μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη με τη γυναίκα του, πρωταθλήτρια του μήκους Πίτσα Σούλα (που τον αποκαλούσε τρελό για τη σκληρή προπόνηση που έβγαζε…) την κόρη του Μαρία και το γιο του Θανάση. Δεν σταμάτησε ποτέ να γυμνάζεται και έδειχνε έτοιμος ανά πάσα στιγμή να μπει σε ένα μαραθώνιο και να αγωνιστεί. Πέθανε αιφνίδια από ανακοπή στις 24 Μαΐου του 2005, σαν σήμερα στο πάρκο Σέιχ Σου, ενώ έκανε το καθημερινό του τζόκινγκ.

Οι μετά θάνατον τιμές

Ο Δήμος Αγρινίου από την επόμενη κιόλας χρονιά και σε ετήσια βάση διοργανώνει ημιμαραθώνιο και αγώνες δρόμου διαφόρων αποστάσεων προς τιμή του, ενώ και το ΔΑΚ της πόλης φέρει το όνομά του.

Πλήθος από τα αθλητική κειμήλια του Μιχάλη Κούση βρίσκονται από το 2012 στο Μουσείο του Μαραθωνίου Δρόμου στο Μαραθώνα, έπειτα από δωρεά  της συζύγου του.

Η κόρη του Μαρία ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα στο MIT, στο Χάρβαρντ και στο Ντιουκ. Ασχολείται με τη γενετική εστιάζοντας στην ανατομία των μηχανισμών που προκαλούν νευρολογικές και νευροεκφυλιστικές διαταραχές. Αν και από αθλητική οικογένεια ανακάλυψε το τρέξιμο μετά τα 30. Οι Βοστωνέζοι, τίμησαν την ίδια και τον πατέρα της προσκαλώντας την να αγωνιστεί στο μεγάλο μαραθώνιο της πόλης στα 40 χρόνια από την 4^η θέση του Μιχάλη Κούση.