Συντάκτης: Kostas Bertsias

Χρονογράφημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, δημοσιευμένο στην εφημερίδα Νέον Άστυ στις 5 Αυγούστου 1906. Ένα σπαρταριστό στιγμιότυπο της «νεοελληνικής παθολογίας» από την πέννα του μεγάλου συγγραφέα.

   ― Παρακαλώ, κύριε αστυφύλακα· εδώ απάνω, στο φράχτη, κοντὰ στον δρόμο, έχουν ρίψει ένα ψοφίμι, ένα μεγάλο σκυλί… Με τέτοια ζέστη, Ιούλιον μήνα… Θα μας κολλήσῃ πανούκλα όλους εδώ… Ίσα-ίσα στο ψήλωμα, εδώ, που είν᾿ ἐξοχικὸ μέρος… όπου έρχονται οι άνθρωποι να πάρουν λίγον αέρα καθαρόν!…
    Ο ομιλών ―ο κύριος Α.― ήτο παχύμισθος υπάλληλος της Κυβερνήσεως. Το δημόσιον του έδιδε, δια τας εκδουλεύσεις του, υπὲρ τας τριακοσίας δραχμὰς τον μῆνα. Αλλὰ τας δραχμὰς αυτὰς τας εθεώρει ως ιερὰς και δεν απεφάσιζε ν᾿ αποκόψῃ λεπτὰ δι᾿ ένα πτωχὸν λούστρον, όπως σκάψῃ λάκκον και θάψῃ το ψοφίμι. Τοιαύτη θυσία θα του εφαίνετο ίσως μάλλον ιεροσυλία. Η δε οικία του έκειτο πλησιέστατα εκεί, και ήτο ο πρώτος ενδιαφερόμενος.
   Όθεν απηυθύνθη εις τον υπ᾿ αριθ. 3 χιλιάδας τόσα αστυφύλακα. Ο αστυφύλαξ εφόρει λευκά, κι εσύχναζεν εις το εγγὺς καφενεδάκι. Απήντησε δε λίαν προθύμως και φιλοφρόνως:
    ― Μάλιστα· τώρα, να πούμε εις ένα αστυφύλακα ―μπορώ να πάω κι εγω― να πάρῃ κι ένα σκουπιδιάρη, να παν’ να το πετάξουν αποκεί.
    Κι εκάθισε στο καφενεδάκι, δια να διαβάσῃ τα νέα της ημέρας.
    Εν τω μεταξὺ ο κύριος Α. απηυθύνθη, εν απουσία του καφετζή, προς τον υπάλληλον του καφενείου, και του είπε:
     ― Δεν σας ήρθε σας η βρώμα;… Ειπὲ του κυρ Τάσου (το όνομα του καφετζή) να λάβῃ τα μέτρα του… δια να μην αρρωστήσῃ όλος αυτὸς ο κόσμος που έρχεται να πάρῃ τον αέρα του εδώ επάνω.
     Ο μικρὸς υπάλληλος έσεισε την κεφαλήν, ως να ήθελε να είπῃ: «Δεν βαρυέσθε: Καὶ ποιός θα φροντίσῃ;  Ό,τι εφροντίσατε σεις, ο πρώτος που ανεκαλύψατε αυτὸ το σπάνιον φαινόμενον».

     Ο αστυφύλαξ, ως να εκεντρίσθηκε από την δευτέραν αυτὴν αναψηλάφησιν του ζητήματος, εσηκώθη, εκοίταξε τριγύρω, και ευτυχώς εξάνοιξε μακρὰν ένα συνάδελφόν του, βαίνοντα εις πλάγιόν τινα δρόμον. Τον έκραξε, κι εκεῖνος ήλθε.
     ― Να σου πω, του λέγει: πας στο Τμήμα, να πης του σκοπού, να πη του σταθμάρχη, να στείλη ένα αστυφύλακα, να βρη ένα σκουπιδιάρη, να παν’ εδῶ παραπάνω, που λέει ο κύριος εδώ… είν᾿ ένα σκυλὶ ψόφιο… να το πάρουν απ᾿ εκεί, να το πετάξουν πουθενά;
      ― Καλά…
     Και ο δεύτερος αστυφύλαξ εκινήθη βραδύς, κατερχόμενος τον δρόμον.

     Την νύκτα, όταν ο κ. Α. απεσύρετο δια να απέλθῃ οίκαδε, εις το φως της 
σελήνης, έστρεψε τα όμματα και την ρίνα προς το μέρος όπου είχεν ιδεί το δυσάρεστον πράγμα το πρωί. Τὸ ψοφίμι ήτο ακόμη εκεί, αναδίδον λοιμώδη οσμήν.
   Ο άνθρωπος, εν μεγάλῃ αδημονία, έκλεισε τα παράθυρά του, κι εκοιμήθη. Την άλλην πρωίαν, εις τὸ μικρὸν καφενεῖον ηύρε πάλιν τον αστυφύλακα.
   ― Δεν εκάματε τίποτε για το ψοφίμι που σας είπα;
   ― Μάλιστα· έστειλα είδηση στον σκοπό… ν᾿ αναφέρῃ στο σταθμάρχη… να στείλη ένα αστυφύλακα ―μπορούσα να πάω κι εγώ― να πάρη ένα σκουπιδιάρη, να παν να λάβουν μέτρα… Και δεν το πέταξαν;
  ― Πεταμένο είναι από προχθές· μάλλον έπρεπε να το θάψουν.
  ― Ας είναι, θα φροντίσω· τώρα πάω στο Τμήμα.
  Την εσπέραν, όταν ο κυβερνητικὸς υπάλληλος επανήρχετο εις την οικίαν του, το ψοφίμι ήτο πάντοτε εκεί, δηλητηριάζον τον αέρα με την δυσωδίαν του.
   Το πρωί, ο κ. Α. προς τον πρώτον αστυφύλακα:
    ― Μα δεν έγινε τίποτε για το ψοφίμι… Ζήτημα, βλέπω, κατήντησε κι αυτό… Καλὰ που δεν συνεδριάζει πλέον ἡ Βουλή, δια να γίνῃ επερώτησις…
     ― Τί; Δεν το σήκωσαν αποκεί; Περίεργο! Εγω έλαβα μέτρα. Ας είναι, ησυχάσατε. Σήμερα, χωρὶς άλλο. Πάω επίτηδες να τους βιάσω, να στείλουν ένα αστυφύλακα ―μπορώ να πάω και μόνος μου― με ένα σκουπιδιάρη…

Την επομένην νύκτα, ακόμη το ψοφίμι ήτο εκεί. Ευτυχώς είχε συννεφιάσει, και ήστραπτε ραγδαίως προς τον μαίστρον, εις τὰ ΒΔ του ορίζοντος. Ο κ. Α. μόλις επρόλαβε να φθάσῃ εις την οικίαν, να κλείσῃ τα παράθυρα, κι ενέσκηψε σφοδροτάτη θύελλα, άνεμος και βροχή, δροσιστικὴ και παρήγορος.

Το πρωί, ανάμεσα εις το ηλλοιωμένον υγρὸν έδαφος, μόλις εφαίνοντο πλέον τα ἴχνη τοῦ θνησιμαίου σκύλου, ολίγα μόνον γυμνὰ κόκκαλα του σκελετού· η ραγδαία βροχὴ είχε παρασύρει τας σαπρὰς σάρκας, και είχε διαλύσει την δυσοσμίαν.

Κι έτσι δεν έγινεν επερώτησις εις την Βουλήν. Μόνον έγινε χρονογράφημα εις εφημερίδα.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Έχω μάθει ότι η ζωή είναι μια γαλέρα και δεν είναι μια διαρκής εξέλιξη προς το καλύτερο. Δεν είναι ένα ατελείωτο ίσιωμα αλλά ανηφοριές και κατηφοριές. Η επί γης ζωή ήταν πάντα δύσκολη. Δεν είναι μόνο ποίηση αλλά και τραγουδάκι λαϊκό. Γι’ αυτό θεωρώ ότι το ύψιστο, όσα χρόνια και να ζήσουμε, είναι να συγχωρούμε. Να δίνουμε χώρο στον άλλον. Ο λόγος της αγάπης πάντα νικά το κακό. Κι η μετάνοια είναι μια σπουδαία ιστορία. Κορυφαία, όμως, αρετή, για μένα, είναι η υπομονή. Όπως λέει και ο στίχος του Κώστα Μόντη που αγαπώ πολύ: «Κουράγιο, κωπηλάτες. Υπομονή, κωπηλάτες».

Δημήτρης Νόλλας, συγγραφέας

«Χωρίς να είμαι νεολάτρης, εύχομαι και ελπίζω πως υπάρχουν γύρω μας, κάπου εκεί έξω, νέοι ανήσυχοι που προβληματίζονται με το «πρακτέο» και είναι έτοιμοι να γυρίσουν την πλάτη τους στον φθόνο ή το μίσος. Πιστεύω ότι το καινούργιο είναι πάντοτε ευπρόσδεκτο, χωρίς να αφήνουμε το παλιό να σαπίσει».

Δημήτρης Νόλλας συγγραφέας

Σύνταξη Δαμιανός Αγραβαράς /ΕΡΤ

Στις 4 Αυγούστου 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς προχώρησε στην αναστολή βασικών άρθρων του συντάγματος και εγκαθίδρυσε δικτατορικό καθεστώς με την πλήρη υποστήριξη του Βασιλιά Γεωργίου Β΄. Πρόσχημα στάθηκε η επερχόμενη γενική απεργία των συνδικάτων την 5η Αυγούστου, ο «κομμουνιστικός κίνδυνος» όπως τον χαρακτήριζαν και το γενικότερο πολιτικό αδιέξοδο που είχε προκύψει την επαύριο των εκλογών της 26ης Ιανουαρίου 1936. Στις συγκεκριμένες εκλογές καμία από τις δύο μεγάλες παρατάξεις (βενιζελικοί και βασιλόφρονες) δεν κατάφεραν να κερδίσουν την πλειοψηφία και το ΚΚΕ απέκτησε ρυθμιστικό ρόλο σε ενδεχόμενη κυβέρνηση συνεργασίας.

Ο Ιωάννης Μεταξάς, φιλοβασιλικός στρατιωτικός και πολιτικός, το κόμμα του οποίου είχε πολύ μικρή εκλογική απήχηση, βάσισε την ιδεολογία του καθεστώτος του στην ιδέα περί ‘’Γ΄ ελληνικού πολιτισμού’’ με εθνικιστικά, μιλιταριστικά και πατερναλιστικά στοιχεία και αναφορές στην ιστορική συνέχεια του ελληνισμού από την αρχαιότητα ως το σύγχρονο ελληνικό κράτος. Η Δικτατορία της 4ης Αυγούστου προχώρησε σε εκτεταμένη λογοκρισία, διώξεις και βασανισμούς πολιτικών αντιπάλων, κυρίως κομμουνιστών. Την ίδια περίοδο άνοιξαν χώροι εξορίας σε έρημα ακριτικά νησιά και περιοχές (Ακροναυπλία, Άη Στράτης, Ανάφη).

Στην εξωτερική πολιτική ο Μεταξάς επιθυμούσε την ουδετερότητα, ενώ στη διαφαινόμενη σύγκρουση της Ναζιστικής Γερμανίας με την Αγγλία επέλεξε την δεύτερη, λόγω και των φιλοβρετανικών αισθημάτων του Βασιλιά Γεωργίου. Παράλληλα, προχώρησε στην πολεμική προετοιμασία της χώρας με την κατασκευή οχυρωματικών έργων στα βόρεια σύνορα της χώρας. Mετά την άρνηση του Μεταξά να επιτρέψει στα ιταλικά στρατεύματα να περάσουν στα ελληνικά εδάφη κηρύχτηκε ο πόλεμος ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιταλία και η χώρα μας εντάχθηκε στο στρατόπεδο των συμμαχικών δυνάμεων στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

*** Μπορεί να έχει ξεφύγει της προσοχής σας, όμως, αποτελεί γεγονός: Η Ελλάδα, πλέον, διεκδικεί – κυριολεκτικά με το σπαθί της – την πρωτιά σε μια μάλλον θλιβερή λίστα. Συγκεκριμένα, κατακτά την κορυφή μεταξύ των χωρών – μελών του ΝΑΤΟ, ως προς το ύψος των αμυντικών τους δαπανών.

*** Ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, βέβαια, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Γιατί αναλογικά σημαίνει ότι «ματώνει» περισσότερο απ’ όλους, για να εξασφαλίζει την εθνική της κυριαρχία κι ανεξαρτησία. Να μιλήσουμε με αριθμούς; Ας μιλήσουμε, λοιπόν. Φτάσαμε «αισίως» στο 3,6% του ΑΕΠ, έναντι 3,47% των ΗΠΑ.

*** Με τέτοιες… επιτυχίες λογικό είναι στην Ουάσιγκτον να μας κοιτούν στα μάτια, που λέει ο λόγος. Τέτοιους πελάτες θέλουν. Από την άλλη, αν σ’ αυτή τη γωνιά της γης, μ’ αυτόν τον γείτονα, θέλεις ειρήνη, πρέπει κάθε μέρα να προετοιμάζεσαι για πόλεμο. Κι όποιος έχει αντίρρηση, ας ρίξει μια ματιά βορειότερα, για να δει τι γίνεται στην Ουκρανία τους τελευταίους πολλούς μήνες και να παραδειγματίζεται.

ΥΓ: Φανταστείτε τι οικονομία θα μπορούσαμε να είχαμε και τι (σύγχρονη) κοινωνία να φτιάξουμε, αν όλα τα αυτά τα λεφτά ή τουλάχιστον τα περισσότερα, τα αξιοποιούσαμε για άλλους είδους υποδομές. Αλλά είπαμε: Μεγαλύτερο αγαθό από την ελευθερία και την κυριαρχία υπάρχει; Όχι.

Ο Τσάρλι Τσάπλιν έζησε 88 χρόνια….

Μας άφησε 4 δηλώσεις:

(1) Τίποτα δεν είναι για πάντα σε αυτόν τον κόσμο, ούτε καν τα προβλήματά μας….

(2) Λατρεύω να περπατάω στη βροχή γιατί κανείς δεν μπορεί να δει τα δάκρυά μου….

(3) Η πιο χαμένη μέρα στη ζωή είναι η μέρα που δεν γελάμε….

(4) Έξι καλύτεροι γιατροί στον κόσμο…:

1. Ο ήλιος,

2. Ξεκούραση,

3. Άσκηση,

4. Διατροφή,

5. Αυτοσεβασμός

6. Φίλοι.

Μείνε σε αυτούς σε όλα τα στάδια της ζωής σου και απόλαυσε μια υγιή ζωή…

Αν δεις το φεγγάρι, θα δεις την ομορφιά του Θεού…

Αν δεις τον ήλιο, θα δεις τη δύναμη του Θεού…

Αν δεις έναν καθρέφτη, θα δεις την καλύτερη δημιουργία του Θεού.

Οπότε πίστεψέ το……

Είμαστε όλοι τουρίστες, ο Θεός είναι ο ταξιδιωτικός μας πράκτορας που έχει ήδη εντοπίσει τις διαδρομές, τις κρατήσεις και τους προορισμούς μας… εμπιστευτείτε τον και απολαύστε τη ζωή….

Η ζωή είναι απλά ένα ταξίδι! Ως εκ τούτου, ζήσε το σήμερα!

Αύριο μπορεί να μην υπάρχεις…...