Συντάκτης: Kostas Bertsias

Το Φιόρδ κερασόρεμα στη λίμνη Μόρνου!

Γραφει ο Πάνος Μπιτσαξής:

Ο ελαιοχρωματιστής και η ευλαβής ΕΥΠ

•Είμαι πολύ ήρεμος στις αναλύσεις μου γιατι στην μαχόμενη δικηγορια έχω τη ψευδαίσθηση ότι έχω δει τα πάντα.Η αληθεια ομως είναι πως πάντα υπάρχουν καινούργια πράγματα.Αυτή είναι και η γοητεία του επαγγέλματος.Αλλά θέλω δεν θέλω ξέρω πως κυλάει και η τελευταία πέτρα στο ελληνικό μας σύστημα.Δεν διαθέτω predator όχι.Στην Ελλάδα ότι ξέρουν δυο δεν μένει ποτέ μυστικό.Έχω υπερασπιστεί πρωταγωνιστες,έχω υπερασπιστει θύματα,αθώους,ενόχους,εραστές ,ερωμένες και αλλα πολλά.Οι ερωτικες ιστοριες πολλες φορες έκρυβαν παρακολουθησεις που δεν φαντάζεστε.Σκάνδαλα επι σκανδάλων προέκυψαν ενίοτε από τον διαψευσμένο έρωτα.Διαψευσμενος έρως κάποτε ,του συζύγου γυναικας εντολεως μου οδήγησε σε ιδιωτική παρακολούθηση του εραστή ο οποιος παραπέμφθηκε σε δίκη για κατασκοπεία με βάση τις τηλεφωνικες συνομιλιες του.Ακριβή η απιστία.Ευτυχως αθωώθηκε.Η ζωή μου έχει γεμίσει μυστικά στους διαδρόμους ψευδομάρτυρες καπνίζουν τραγουδουσε ο Σαββόπουλος.Αν στην Ελλάδα κατέρρεε το δικηγορικό απορρητο θα γινόταν το έλα να δεις.Κομμάτια και θρύψαλα ο σημερινός τίτλος του Βήματος.
•Κάθε περίοδος της μεταπολίτευσης είχε και ένα σκάνδαλο υποκλοπών.Ο αναμάρτητος πρώτος τον λιθον βαλέτω αγαπητοί φίλοι.Κυριολεκτικά.
•Να σας πω σήμερα μια ιστορία ευλάβειας και ορθοδοξίας για την ΕΥΠ.Το επιτρέπει ο πανδαματωρ χρόνος.Εκσυγχρονιστική περίοδος 1995-1998.ΠΑΣΟΚ.
Τω καιρω εκείνω ήταν άκρως ανθυγιεινο να είσαι ετερόδοξος,αιρετικός και εν γένει μη ορθόδοξος.Θυμάμαι τον αειμνηστο Μάρκο Φρερη,εκ Συρου,αγωνιστή και δημοκράτη δικηγόρο σε ένα συγκλονιστικό άρθρο με τίτλο «Εγώ ο Έλληνας καθολικός». Οι ετερόδοξοι υφίσταντο ένα απίστευτο bulling,πλεγμα διακρίσεων και συχνα διώξεων.Το σφιχταγκάλιασμα Κράτους και Εκκλησίας ήταν ασφυκτικό. Μια κοινότητα που υπέστη τα πάνδεινα ήταν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. έναΕπίκεντρο της δουλειάς μου τότε ήταν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.Πολλές σημαίνουσες αιματηρές δίκες άλλαξαν αυτή τη κατάσταση.

Χιλιάδες σελίδες γράφτηκαν για τις υποθέσεις που χειρίστηκα.Σε όλο το κόσμο.Συνέδρια,διδακτορικά,βιβλία.Οι υποθεςεις αυτες διδάσκονται πια στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της Ευρωπης και της Αμερικης.Και στην Ελλάδα.Ο μόνος που δεν έχει γράψει είμαι εγώ.Ο συνηγορος δεν μιλάει.Ο καιρός όμως έχει περάσει.
•Ο ελαιοχρωματιστής Γαβριηλ Τσαβαχιδης ήταν υπεύθυνος μιας μικρης κοινότητας Μαρτύρων του Ιεχωβα στο Κιλκις.Το 1995 μου ζήτησε να τον υπερασπιστώ σε μια ανόητη δίκη.Λειτουργία ευκτήριου οίκου άνευ άδειας ήταν το έγκλημα.Σιγά τα ωα. Μονομελές Πλημμελειδικειο Κιλκίς.Ένα καπρίτσιο της διοίκησης.Ζητούσαν άδεια με όλες τις προϋποθέσεις.Το Υπουργείο δεν απαντούσε ποτέ.Πήγαιναν στο ΣΤΕ για την «παράλειψη» αργούσε το ΣΤΕ να δικάσει και τους έστελναν αυτόφωρα για λειτουργια ευκτήριου οίκου άνευ άδειας.Ενα τέχνασμα διώξεων και διακρίσεων που το έχει στείλει στα σκουπίδια το ΣΤΕ όταν δίκασε κάποτε και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο εμφατικά.
•Πήγα στο Κιλκίς.Στο δικαστήριο ζητησα τη δικογραφία που δεν την είχα δει.Αίφνης βλεπω πως ένας άγνωστος πανυβλαξ της ΕΥΠ είχε βάλει μεσα στη δικογραφία αυτοφώρου ένα «άκρως απόρρητο»δελτίο από το οποίο προέκυπτε συστηματική παρακολούθηση του Τσαβαχιδη και άλλων.Ποτε έφευγε από το σπίτι του που πήγαινε πόσοι ηταν στην αιθουσα κλπ.Λαβράκι.Πατάω φωνή στεντόρεια.Ακόμα λυπάμαι τον νεαρό δικαστή που έμεινε άναυδος.Δίκτυο παρακολουθησης,καταπάτηση δικαιωμάτων κλπ.Διέκοψε για να σκεφτει γύρισε και είπε πως το έγγραφο είναι ανυπόγραφο και αρον αρον πριν ξαναμιλήσω,δεν με άφησε,αθώωσε τον κατηγορούμενο Τσαβαχιδη.Ου μπλέξεις σκεφτηκε ορθώς.Κανείς δεν κατάλαβε ποιο το σκεπτικό της αθώωσης.
•Σιγά μην το άφηνα.Είχα θυμώσει.Πόσο βλάκες έλεγα να σπαταλούν πόρους για τον ελαιοχρωματιστή και λίγες ειρηνικές οικογένειες επειδή δεν τους αρέσει η πίστη τους.Βρήκα πρόχειρο ένα τοπικό ραδιόφωνο και κατήγγειλα το «δίκτυο παρακολούθησης».Το θέμα έγινε viral με τα τότε δεδομενα στα media.Κούμπωσε και μια έκθεση για τη θρησκευτική ελευθερία που είχε βγάλει πρωτοσέλιδη η Ελευθεροτυπία.Το έγγραφο πήγε σε γραφολογική ανάλυση στο εξωτερικό,αρνήθηκαν να αποκαλύψουν το συντάκτη τους αλλά το θέμα αποδεικτικως ηταν δεμένο.
•Ο ελαιοχρωματιστής προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.Από αλλου το περίμενε και από αλλου της ήρθε της ΕΥΠ.Που να το φανταζόταν.Ο μπογιατζής του Κιλκίς να θέτει ένα αμφιβολω τις επιχειρήσεις της.Ενώ η υπόθεση εκκρεμούσε δέχτηκα ένα τηλ.Διοικητης της ΕΥΠ και φίλος μου ήταν ένας πανάξιος δημοκράτης με αγώνες ναύαρχος. Ο Λεωνιδας Βασιλικοπουλος..Μου είπε ευθεως.Πάνο σταμάτα το αυτο.Σε παρακαλώ μας δυσκολεύει.Με ξέρεις σου υπόσχομαι προσωπικά ότι δεν θα ξαναγίνει.Είχα σε μεγάλη εκτίμηση τον Ναυαρχο.Του απάντησα Λεωνιδα να το κάνω αλλά να γίνει μια δήλωση.Αυτό δεν μπορώ να το κάνω μου είπε.Όχι εσυ η κυβέρνηση του λέω ένας υπουργός.Ούτε αυτο γίνεται μου είπε.Και τότε εγώ Λεωνιδα μου τι θα πω,ότι τρελάθηκα;δεν γίνεται.
•Η υπόθεση προχώρησε.Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με πρόεδρο το Χρήστο Ροζάκη παρέπεμψε την υπόθεση στο Δικαστήριο με σκεπτικό καταπέλτη.Τότε ξαναπήρα εγώ τον Ναύαρχο.Λεωνιδα θα σπάσετε τα μούτρα σας.Κάντε μια δήλωση να τελειώνουμε.Ας τη κάνει το Νομικο Συμβούλιο του Κράτους.Δεν θέλω να γίνει ζημιά με απόφαση του Ευρωπαικου Δικαστηριου για τις μ…….ες σας.Έτσι και έγινε.Η Ελλάδα δήλωσε στο Ευρωπαϊκό Δικαστηριο ότι «στο μέλλον δεν θα παρακολουθει μάρτυρες του Ιεχωβά για τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις».Αν και η δήλωση ήταν της πλακας. την αποδέχτηκα και η προσφυγή απεσύρθη.
•Το Κράτος κατεβαλε για τη δικαστική δαπάνη του Τσαβαχιδη 1.500.000 δραχμές.Καλά λεφτά τότε.Η αίθουσα των Μαρτύρων του Ιεχωβα στο Κιλκίς πλήρωνε τα νοίκια της με την ευγενική χορηγία της ΕΥΠ.Και εξακολουθούσε να λειτουργεί άνευ άδειας.

Ο Κόκκινος σε πρώτο φόντο και το Λιδωρίκι στο βάθος

Τη λέγαμε ” Λέσχη” πριν γίνει “Πολιτιστικός Σύλλογος” !
1972-2022 , πενήντα χρόνια από την ίδρυσή του , που γιορτάζεται αυτό το Σαββατοκύριακο στην πλατεία του χωριού με ιδιαίτερη τιμή και μεγάλη προετοιμασία από το σημερινό Διοικητικό Συμβούλιο !
Ψυχή της προετοιμασίας ο άφανής “εργάτης” Νίκος Πανάγος και η νυν πρόεδρος του Συλλόγου Αργυρώ Λαγγουράνη .
Παρόντες οι τότε νεαροί, μέλη του Συλλόγου και σημερινοί ασπρομάλληδες , όπως και όλο το χωριό !
Μίλησαν πρώην πρόεδροι που αναφέρθηκαν στους πολιτιστικούς σταθμούς του Συλλόγου , όπως η Νίκη Κουτσιαύτη , ο Τάκης Πανάγος , ο πρώην διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας Λιδωρικίου και άλλοι .
Έγιναν σύντομες παρεμβάσεις πρώην μελών του Συλλόγου , που αναφέρθηκαν σε περιστατικά της ζωής τους κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στο Λιδωρίκι , όπως ο Ηλίας Μπουμπουρής , ο Κώστας Χατζηδημητρίου ο Θύμιος Θεοδωρόπουλος και άλλοι…
Ο Μάκης Κλώσσας τιμήθηκε ιδιαίτερα με πλακέτα για τη συνολική του προσφορά στο Σύλλογο όπως και ο γιατρός Κυριαζής , η οικογένεια Κάππου και άλλοι…
Παρουσιάστηκε σε βίντεο θεατρική παράσταση με κύριους πρωταγωνιστές τον Τάκη Πανάγο και τον Γιώργο Καρμανιόλα που κράτησαν τον κόσμο μέχρι αργά τα μεσάνυχτα .
Διαβάστηκαν μηνύματα ανθρώπων που δεν κατάφεραν να παρευρεθούν…
Αναμνήσεις , συγκινήσεις , αγκαλιές , αυθόρμητες αναφορές σε γεγονότα και πρόσωπα που σημάδεψαν την πορεία του συλλόγου !
Περάσαμε κι εμείς απο ‘δω κάποτε…
Γνωρίσαμε φίλους , είδαμε ταινίες , ανταλλάξαμε γνώμες , διδάξαμε και διδαχθήκαμε , χορέψαμε , γελάσαμε , τραγουδήσαμε και βάλαμε ένα λιθαράκι στην ιστορία αυτού του χωριού που βρεθήκαμε , άλλοι με τη θέλησή μας και άλλοι διορισμένοι σε κάποια υπηρεσία !
Η εκδήλωση θα ολοκληρωθεί αύριο Κυριακή !
Λιδωρίκι , σ’ ευχαριστούμε !

Γιάννης Μητάκης

Οκτώ χρόνια πέρασαν για τα δερβενοχωρια στο Δήμο Τανάγρας, τα τοπικά έσοδα του πρώην Δήμου δερβενοχωριων ειναι κοντά στα δύο εκατομμύρια εβρω το χρόνο.
Προσπαθώ να βρω Ένα έργο και δεν μπορώ να βρω τίποτα.!!!! Τα λεφτά έγιναν για τα δερβενοχωρια φαντάσματα, όλα καλά λοιπόν έρχεται τώρα ο δήμος Τανάγρας και κάνει μία γιορτή πού γιορτάζει τα πρόβατα!!
Επειδή είμαι τοπικός σύμβουλος στα Σκουρτα αυτήν την άθλια γιορτή την καταψηφισα..
Και ρωτώ τι γιορτάζουμε??
1 Ποια πρόβατα γιορταζουν???
2 Μήπως ο δήμος μού κάνει γιορτή εμένα?Θα 3 είναι ντροπή για το χωριό μου η γιορτή αυτή!!!!
4 δεν είμαστε πρόβατα.!!
5 δεν θα σάς τιμήσουμε με την παρουσία μας για να επιβεβαιώσουμε την υποτίμηση σας.

Γιάννης Μητάκης

ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ του Παναγιώτη Κουσαθανά
(Συνάντηση με τον Ι.Π.Κ. α’)
Cum mortuis in lingua mortua

Εκείνος μαγείρευε κι εγώ δίπλα του τον παρακο­λουθούσα με κατάνυξη αυτή τη φορά όμως συνέβη το αντίθετο Ζωσμένος την ποδιά μου πολεμούσα στον πάγκο της κουζίνας με τα χαντζάρια και τα τηγάνια μου κι εκείνος καθισμένος σε μια καρέκλα με συμβούλευε κάνοντας πως δεν βλέπει το σκόρδο που περίμενε καθάρισμα στο τραπέζι αυτός που δεν με άφηνε να μαλάζω τα χέρια μου με μυρωδιές «—Ο σαραβάς! αλλού τόνε λένε γλανιό ή σαλούβαρδο Δεν υπάρχει καλύτερο ψάρι για τηγάνισμα και σαβόρε αλλά να ’ναι φρέσκος κι όταν λέμε φρέσκος εννοούμε φρέσκος της ώρας “η κεφαλή στο τηγάνι η οργιά στη θάλασσα” όπως λέμε αλλιώς δεν αξίζει Λαδάκι της ελιάς της ελιάς τού θεού ;άκουσες; όχι τα παλιόλαδα που πάτε κι αγοράζετε· μακριά απ ’ αυτά όλο αρρώστια και χολέρα είναι Στο σαβόρε θα βάζεις καινούργιο λάδι όχι εκείνο με τα καμένα αλεύρια απ’ το τηγάνι­σμα αυτό περίχυνέ το στα μουλιασμένα ξεροκόμματα για τις όρνιθες γιατί ’ναι κρίμα να πηγαίνει χαμένο Το ψιλοκομμένο σκορδάκι με το αλεύρι να μην τσιγαρίζεται πολύ και πικραίνει Το δεντρολίβανο πλυμένο καλά γιατί το κουτσουλούν οι σπουργίτες στην αυλή και ;πού ’σαι; να βάζεις ολόκληρο το κλαδάκι μην το μαδάς μέσα κι ύστερα τρως και φτύνεις τα ξύλα Το σαβόρε πρέπει να τ’ αφήνεις για μια μέρα στην μπάντα εκτός ψυγείου να ζυμώνονται οι γεύσεις του κι οι μυρωδιές άντε για πρώτη και τελευταία φορά δεν πειράζει που δεν θα μείνει ν’ απολο’χάνει αφού κι εγώ απρόσκλητος σου ’ρθα και ;βλέπεις; τα μάτια σου δεκατέσσερα το ξίδι από το βαρελάκι της αποθήκης να το βάνεις στο φαΐ με το σταγονόμετρο γιατί ’ναι Τούρκος!»

Έκανε μια μικρή παύση «-Σού ’χω πει το πιπεροξιδάτο κατόρθωμά μου μια φορά; Του ‘γνεψα πως όχι κι άρχισε να μου εξιστορεί το χωρατό που θυμήθηκε πάντα του άρεσε να διηγιέται τα καμώματά του στρατιωτικά κυνηγετικά αλιευτικά αγροτικά και επαγγελματικά «—…ο καημένος ο φίλος μου ο Γιακουμάκης ακόμα θα φυσά το στόμα του για να του περάσει η καήλα! αλλά ;ποιο στόμα το ’δες που πάλι το ξέχασα μπας κι έχουν χείλια οι αποθαμένοι να φυ­σούν όταν καούν και να μιλούν όταν συναντιούνται καληώρα σαν κι εμάς τώρα;» Γελάσαμε κι οι δυο με το πάθημα του Γιακουμάκη κι ύστερα συνέχισε τις συνταγές του για το δείπνο μας από εκεί όπου είχε σταματήσει «—Δεν έχει καλύτερη σαλάτα που να ται­ριάζει με το σαβόρε από τη μαρουλοσαλάτα που κόβεις τώρα» μου είπε «έτσι μπράβο! κρεμμυδάκι τρυφερό ψιλοκομμένο άνηθο λίγο αλατάκι χωρίς τσιγκουνιά το λάδι αλλά το ξίδι με φρονιμάδα “ξίγγικος στο ξίδι μπόλικος στο λάδι φρόνιμος στ’ αλάτι και λωλός στο τάραγμα” που λέγανε κι οι παλαιοί το πολύ πολύ να βάλεις καμμιά θρούμπα μέσα και δυο-τρεις κάππαρες με τα φυλλαράκια και τ’ αγγουράκια τωνε Δεν πάει να πει πως βάνομε και τα σαράντα φτύσματα μόνο και μόνο επειδή τή λέμε “σαλάτα” άλλη ιστορία αν απλώσεις μερικές πιπεράτες σαρδέλες “Λούκας” πάνω πάνω Λιγοστά μα στυλωτικά πράματα ’ρέ’εται η ψυχή και το σώμα του ανθρώπου αλλά εσείς μου ’χετε πιασμένες καινούργιες μόδες τώρα… άμα ξέρεις τι τρως το τρως με άλλη όρεξη όπως τον χορό που τον χορεύεις ασίκικα όταν γνωρίζεις τον σκοπό που σου παίζουνε» Γύρισα με τρόπο από την άλλη με­ριά και κρυφά χαμογέλασα άνοιξα το ντουλάπι πάνω από τον νεροχύτη κι έβγαλα μια κονσέρβα πικάντικες σαρδέλες τις άνοιξα τις στράγγιξα και τις άπλωσα πάνω στη σαλάτα ξέροντας πως η μόνη παραχώρηση που έκανε στις κονσέρβες ήταν σ’ αυτές ακριβώς τις πορτογαλέζικες σαρδέλες για τις οποίες τρελαινόταν· όσο ετοίμαζα τη σαλάτα εκείνος συνέχιζε τον χαβά του «—Αφερίμ! βλέπω πως δεν πήγαν χαμένα τα μαθήματα που σου ’δωσα έτσι κόβουν οι καλοί μαγείροι μαζεμένα τα δάχτυλα προς τα μέσα μη φάμε και ωμό κρεατικό μαζί! ;δεν είπαμε πως όσο πιο απλά και λίγα πράματα στη σαλάτα στο φαΐ και στη ζωή τόσο το καλύτερο;» είπε με προσποιητή σοβαρότητα Αμέσως μετά ξαφνικά κι απρόσμενα με ρώτησε «—;Πώς τα πας με τη ζωή σε μεταχειρίζεται καλά;» Είπε «μεταχειρίζεται» σαν να ’μουν σκλάβος της πράμα ή παιγνιδάκι δεν είπε «συμπεριφέρεται» όπως συνηθίζομε να λέμε βάζοντας υποτιμητικά τη ζωή στη θέση του άτακτου παιδιού που επιδέχεται σωφρονισμό διά της γνωστής δοκιμασμένης μεθόδου Διακρίνοντας τον προστατευτικό τόνο στην ερώτησή του βιάστηκα να κουνήσω το κεφάλι καταφατικά θέλοντας να του δείξω πως αρμενίζω χωρίς ιδιαίτερα μπουρίνια και φουρτούνες ωστόσο απορημένος αναρωτήθηκα από μέσα μου «—Καλά ;τί ’ναι τούτο πάλι; αυτός προσγειωμένος και χωμάτινος ξεζουμίζει με τον τρόπο του την κάθε στιγμή της ζωής κι έμαθε κι εμένα να κάνω το ίδιο χωρίς να γκρινιάζω ;πώς του’ ρθε τώρα πως μπορεί και να παραπονιέμαι;»

Έχοντας πια τελειώσει το «μάθημα» της μαγειρικής πήρε φόρα κι άρχισε να με ρωτά κι άλλες ερωτήσεις προσωπικές και μάλλον αδιάκριτες ενώ δεν ήταν του χαρακτήρα του και ποτέ άλλοτε δεν το είχε κάνει. Από την πρώτη κιόλας ερώτηση διέβλεψα μέσα του ως να ήταν τώρα πια ομοιοπαθής συνοδοιπόρος της δικής μου ζωής την άκακη φιλάλληλη μάλλον και συμφιλιωτική «πονηριά» που μόνο οι έξυπνοι άνθρωποι διαθέτουν Το σκανταλιάρικο χαμόγελό του δεν άφηνε αμφιβολία ότι γνώριζε πολύ περισσότερα για τον εαυτό μου από εμένα τον ίδιο και είχα συνεχώς την εντύπω­ση ότι παρά το ανυπόκριτο ενδιαφέρον του απαντούσα σε έναν άνθρωπο που ήξερε κιόλας τις απαντήσεις Ανακουφισμένος λες κι αυτό ήταν που μια ζωή περίμενα αποκρινόμουν με αφοπλιστική ειλικρίνεια και με μια πρωτόγνωρη για μένα τον δειλό άνεση χωρίς καθόλου να δυσανασχετώ αντιθέτως ένιωθα να φεύγει σιγά σιγά ένα βάρος από πάνω μου να με θωρακίζει μια μακροφτέρουγη προστασία και να με κατακλύζει μια ηρεμία λυσιμελής και ενώ το βλέμμα του στην αρχή της κάθε ερώτησης έδειχνε ανείπωτη ανησυχία μετά από τις απαντήσεις μου το πρόσωπό του γέμι­ζε από αγαλλίαση λάμποντας σαν ήλιος Ύστερα και άλλη παύση αυτή τη φορά μεγαλύτερη όπως εκείνες τις απειλητικές και δυσοίωνες στη Μουσική που λένε πιο πολλά από το ίδιο το μέλος («minaccioso e sinis­tro» θα σημείωνα στην παρτιτούρα αν έγραφα τώρα νότες αντίς για λέξεις) Κατάλαβα πως δεν είχε να με ρωτήσει τίποτε άλλο «—;Κρασάκι ή μπιρίτσα θα πιούμε;» του πέταξα αν και ήξερα πως του άρεσε να πίνει με το φαΐ ένα ποτηράκι ’λιαστό κρασί Απάντη­ση δεν πήρα τον ξαναρώτησα γυρνώντας να κοιτάξω στην καρέκλα όπου καθόταν Άφαντος! «—Αχ πατέρα πατέρα!» ψέλλισα «πάντα έρχεσαι γλιστράς και σαν πουλί φεύγεις! αυτή τή φορά τουλάχιστο πρόλαβα να σου πω όσα είχα στοιβαγμένα μέσα μου εγώ όμως μόνο για σένα μαγείρεψα! ;γιατί δεν μού ’πες πως οι πεθαμένοι δεν κάθονται να δειπνήσουν στην ίδια τάβλα με τους ζωντανούς;»

Πηγη: sarantakos.Wordpress.com