Συντάκτης: Kostas Bertsias

Τα τρία μετάλλια που κατέκτησε η Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου είναι τρεις προσωπικές ιστορίες τεράστιας επιτυχίας και προσπάθειας, που όμως δεν εκφράζουν και δεν εκπροσωπούν σε τίποτε τη σύγχρονη Ελλάδα, παρά μόνο την  προσωπική διάκριση των πρωταγωνιστών.

Αυτό που ίπταται πάνω από τα αγωνιστικά τους επιτεύγματα είναι η προσωπικότητά τους. Γιατί, γενικότερα οι αθλητές των ελληνικών διακρίσεων τα τελευταία χρόνια -μετά το τέλος μιας δηλητηριασμένης εποχής του ελληνικού αθλητισμού και της ίδιας της κοινωνίας- δεν επαίρονται με τις γροθιές τους ψηλά, δεν είναι υπερόπτες, δεν φιλοσοφούν για την ανωτερότητα του ελληνικού DNA (!), δεν προσπαθούν να γίνουν δημόσιοι “παράγοντες”, δεν περιμένουν αντιπαροχές, δεν τους απασχολούν οι φωτογραφίες με γελοίους υφυπουργούς που ανάγονται στο παρελθόν του ανθρώπινου είδους.

Ο Μίλτος Τεντόγλου, παραμένει χαλαρός, ειλικρινής, αφοσιωμένος, δεν μεγαλοποιεί τις επιτυχίες και δεν ψάχνει δικαιολογίες αν κάτι δεν πάει καλά, παρά επιστρέφει στην προπόνησή του και βελτιώνεται. Ένας αθλητής που πήρε χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στην τελευταία προσπάθεια και έχασε παγκόσμιο χρυσό με τον ίδιο τρόπο, πήρε το ευρωπαϊκό χρυσό με τρία άλματα και μισό μέτρο πάνω από τους άλλους αθλητές! Είναι απόλυτα εξοικειωμένος με τη φύση του αθλητισμού αλλά και της κοινωνίας, εντυπωσιάζοντας κάθε φορά με τις δηλώσεις του. Παρότι νεαρός, είναι ένας αφοπλιστικά προσγειωμένος και σεμνός αθλητής, αν και ο κατά τεκμήριο κορυφαίος του κόσμου στο μήκος.

Η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη, η κοπέλα με τη λιγότερη δημοσιότητα μέχρι σήμερα, κατέκτησε το χρυσό στα 35 χλμ βάδην, ανεβάζοντας σκαλί-σκαλί τις επιδόσεις της σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις τα τελευταία χρόνια με εντυπωσιακή σταθερότητα. Ότι το πέτυχε σε ηλικία 38 ετών ενώ η Ολυμπιακή Επιτροπή προσπάθησε να την “αδειάσει” εξαιτίας της ηλικίας της, λέει πολλά. Ότι είναι αθλήτρια τόσο υψηλού επιπέδου ενώ ταυτόχρονα πρέπει να βιοποριστεί -ανάμεσα στις προπονήσεις της- δουλεύοντας στην οικογενειακή ταβέρνα της επαρχιακής πόλης της, κάνει το επίτευγμά της μυθικό και όλους εμάς να μοιάζουμε τόσο μικροί.

Η Κατερίνα Στεφανίδη, με το τέταρτο συνεχόμενο μετάλλιό της σε Ευρωπαϊκούς Αγώνες, μάλλον έδωσε τη δική της αγωνιστική απάντηση και υπενθύμισε ότι η εντυπωσιακή της καριέρα κινείται σχεδόν σε “σε ευθεία γραμμή” για πολλά χρόνια, παραμένοντας η σταθερή αξία του επί κοντώ παγκοσμίως. Αλλά πέρα από το αγωνιστικό, ο χαρακτήρας ενός αθλητή που χάνει το χρυσό και συνεχίζει να εμψυχώνει την αθλήτρια που συνεχίζει στα επόμενα ύψη, που ενδιαφέρεται για τις συναθλήτριές της, που χειροκτροτεί την πρώτη και χαμογελά ευτυχισμένη στο δεύτερο σκαλί, είναι που την κάνει μοναδική. Είναι η αθλήτρια που υποστήριζε με θέρμη το κοινό στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου γιατί αποτελεί το σημείο αναφοράς του αγωνίσματος.

Όλες αυτές οι αθλητικές κουλτούρες, οι προσωπικότητες, οι συμπεριφορές, το αυθεντικό χαμόγελο, η ηθική συγκρότηση και η διανοητική ανωτερότητα πίσω από τα τρία μετάλια, που φαινομενικά εκπροσωπούν την Ελλάδα,  δεν έχουν καμία σχέση με τη μίζερη χώρα: Με το μέσο Έλληνα, με τη μέση συμπεριφορά, με το δημόσιο λόγο, με τα αντανακλαστικά της κοινωνίας, με τους θεσμούς της, με τα ΜΜΕ που ευτελίζουν ακόμη και τις επιτυχίες τους με βαρετά κλισέ, πόσο μάλλον με την πολιτική τάξη που παπαρολογεί θλιβερά για τα “αθλητικά ιδεώδη” αλλά ανέχεται ακόμη και το ρατσισμό απέναντι σε τεράστιους αθλητές.

Aλλά δύσκολα θα μπορούσαμε να πούμε ότι εκφράζουν τον ελληνικό αθλητισμό, έστω και ιδωμένο ξέχωρα από τη γενικότερα εικόνα της χώρας, καθώς αυτός κυριαρχείται από άθλιες διοικήσεις, κακές συνθήκες, μηδενικό προγραμματισμό, παραγοντισμούς ως και υποκοσμιακές συμπεριφορές που πνίγουν κάθε υγιή δύναμη και συντελούν δραστικά στο γεγονός ότι η χώρα δεν διαθέτει αθλητική κουλτούρα.

Η Στεφανίδη, ο Τεντόγλου και η Ντρισμπιώτη πανηγυρίζουν με την ελληνική σημαία στους ώμους τους, δακρύζουν και χαμογελούν αλλά δεν εκπροσωπούν τη σημερινή Ελλάδα. Εκφράζουν τη δική τους μεγάλη και προσωπική υπέρβαση.

Πηγή: Tvxs.gr./Γιάννης Σιδηρόπουλος

Οι μεγάλοι δεν ξέρουν ότι ένα παιδί μπορεί να δώσει μια πολύ καλή συμβουλή ακόμη και για την πιο σοβαρή περίπτωση…

…όλοι οι πιστοί όλων των θρησκειών, σε όλον τον κόσμο, προσκυνούν και τρέμουν τον θεό τους. Τον μισούν και τον φοβούνται με πάθος. Είναι μοχθηρός, πεισματάρης και βασανιστής. Θέλει να σε εξευτελίσει, να φτύσεις αίμα, να τον δοξάζεις και να τον θαυμάζεις. Αν τον παρακούσεις δεν συγχωρνά, όχι. Ο βρυκόλακας σε στέλνει σε φριχτά βασανιστήρια για ΠΑΝΤΑ. Τέτοιον κακούργο δεν έχει ξανά γεννήσει η φύση. Τον μισούν αλλά και προσπαθούν να τον ξεγελάσουν, μπάς και τους χαρίσει κανένα τριάρι χωρίς κοινόχρηστα στον καταπατημένο ουράνιο χώρο…..

Πέτρος Αμπατζόγλου (1931-2004) πεζογράφος ως

…εδώ έρχονται γεννημένοι από κάπου αλλού, για να πάνε κάπου άλλου. Στο παντοτινό και στο αβασίλευτο. Ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν…

Γράφει ο Πάνος Μπιτσαξής

•Διάβασα πως στη Μύκονο Βούλγαρος tycoon έκανε ξέφρενο ιδιωτικό πάρτυ στο Scorpions.Έκλεισε τον Ρεμο έφερε τους δικούς του και πέρασαν πολύ ωραια.Κατα το δημοσίευμα πλήρωσε 1.800.000 ευρώ και κατευχαριστημενος αφησε φιλοδώρημα 60.000 ευρώ.Καλώς τα παιδιά.Ελάτε όλοι.Να δουλέψουν οι επιχειρήσεις,να πάρουν οι εργαζόμενοι το κάτι τις,να εισπράξει το Κράτος φόρους μπας και κλείσει καμία τρύπα.Σας αγαπούμε.
•Με αφορμή αυτό θυμήθηκα ένα ανέκδοτο από τη Βουλγαρία.Εκεί εχω μια αγαπημένη φιλη τη Zdravka Kalaigieva.Διακεκριμένη νομικός.Διετέλεσε επι πολλά έτη δικαστης στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.Όταν τη γνώρισα πριν 30 και πλέον χρόνια ήταν μαχητική δικηγόρος και λόγω της πείρας μου στο Στρασβουργο μου ανέθετε υποθέσεις εκ Βουλγαρίας τις οποιες κάναμε μαζί.Η μαμά της Zdravka ήταν γενική διευθύντρια της κρατικής βιβλιοθήκης της Σόφιας επι κομμουνισμού.Απόλαυση οι διηγήσεις της σε ηλικία άνω των 90.Πνεύμα ακμαίο και καθαρό.
•Το ανέκδοτο γεννήθηκε στη πρώτη μεταβατικη περίοδο(transition) από τη σοβιετική στη μετασοβιετική εποχή.Τη χώρα λυμαίνονταν οι μαφίες.Με πλήρη διαπλοκή με το νεογέννητο δημοκρατικό,τρόπος του λέγειν,κράτος.Πολλές εκπορευομενες από διεφθαρμενους αξιωματούχους του καταρευσαντος καθεστώτος.Γιατί αυτοί είχαν τα λεφτά της πρωταρχικής καπιταλιστικής συσσώρευσης.Ο κόσμος πεινούσε,η φτώχεια ανείπωτη.
•Ο πανίσχυρος μαφιόζος,συνοδευόμενος από τους μπράβους του,επισκέπτεται γκαλερί έργων τέχνης.Του έχουν πει ότι είναι σικ στο σπίτι του να έχει πίνακες και έργα τέχνης.Έντρομη η γκαλεριστα τον ξεναγει.Όταν ολοκληρώνεται η επίσκεψη ρωτάει γεμάτος απορία.Γιατι κυρία μου στην αίθουσα Α οι πίνακες είναι παμθηνοι ,στην αίθουσα Β ακριβοί ,και στην αίθουσα Γ,θες μια περιουσία για να τους αγοράσεις.Εγώ δεν βλεπω καμία διαφορά.Όλοι παρόμοιοι είναι.Κοιτάξτε του απαντά η γκαλεριστα.Στη Γ αίθουσα είναι τεθνεωτες διάσημοι ζωγράφοι.Τα έργα τους κοσμούν τα μεγαλύτερα μουσεια.ΕΙΝΑΙ πλέον ΚΛΑΣΣΙΚΟΙ.Στην αίθουσα Β είναι καθιερωμένοι ζωγραφοι μεγάλης ηλικίαςΣτην αίθουσα Α νέοι ζωγράφοι που τώρα αρχιζουν το κύκλο τους.Κατάλαβα λέει ο μαφιόζος και στρέφει προς τους μπράβους.Θα πάτε στην αίθουσα Α και αγοράστε όλα τα έργα.Φροντίστε αύριο να γίνουν ολοι ΚΛΑΣΣΙΚΟΙ.Με τους καθιερωμένους θα ασχοληθούμε αργότερα.Οι άλλοι πίνακες δεν μας ενδιαφέρουν!!!

Οι άνθρωποι αντλούν νόημα και σκοπό από τα βάσανα, γι’ αυτό ασχολούνται με μαραθωνίους, ορειβασία ή κολύμβηση στον πάγο. Τα ακραία τελετουργικά μπορούν να έχουν συναρπαστικά αποτελέσματα, πυροδοτώντας την απελευθέρωση χημικών ουσιών που παράγει το σώμα μας, και προσφέρουν μια αίσθηση ευφορίας.

Δημήτρης Ξυγαλατάς, αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ και διευθυντής του Εργαστηρίου Πειραματικής Ανθρωπολογίας

«Να δίνεις απλόχερα, να αμφισβητείς τον εαυτό σου και να μαθαίνεις διαρκώς»