To λιοντάρι του λογότυπου της Metro-Goldwyn-Mayer (ΜGM), σκότωσε τον εκπαιδευτή του την επόμενη ημέρα μετά τα γυρίσματα!

Όλοι μαθαίνουμε, τροποποιούμε ή καταστρέφουμε ιδέες όλη την ώρα. Η ταχεία καταστροφή των ιδεών σας όταν είναι η κατάλληλη στιγμή, είναι μια από τις πιο πολύτιμες δεξιότητες που μπορείτε να αποκτήσετε.

Πρέπει να αναγκάσετε τον εαυτό σας να εξετάζει τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς

Charlie Munger

Charlie Munger, 98 χρόνων σήμερα, στενός συνεργάτης του Warren Buffett τα τελευταία 40 χρόνια, και αντιπρόεδρος της Berkshire Hathaway.

Πηγή: Σταύρος Μαλαγκονιάρης /ΕΦΣΥΝ

Τα αμπελοτόπια και η οινοπαραγωγή στον ελλαδικό χώρο είναι μέρος της Ιστορίας, της κουλτούρας και του πολιτισμού, με την ιστορία του ελληνικού κρασιού να εκτείνεται από τον 7ο π.Χ. αιώνα μέχρι σήμερα.

Οι αρχαίοι Ελληνες ενέταξαν το κρασί στις θρησκευτικές τελετουργίες τους, θέτοντας, μάλιστα, ως προστάτη της διαδικασίας παραγωγής του μια θεότητα, τον Διόνυσο.

Και δεν ήταν ο μοναδικός λαός. Στην Ινδία, ο ίδιος θεός λεγόταν Σόμα (σ.σ. το Σόμα- soma- σύμφωνα με το ιερό βιβλίο Ριγκβέδα- Rigveda- ήταν τελετουργικό ρόφημα). Κατά μια άλλη εκδοχή, οι Ινδοί λάτρευαν μια θεότητα που ονομαζόταν Σοροάδειος και στα ελληνικά μεταφραζόταν Οινοποιός.

Στην Αίγυπτο, πολλά κοινά στοιχεία με τον Διόνυσο είχε ο Σέραπις, αν και κάποιοι τον ταυτίζουν με τον Οσιρις, ενώ πολλές γιορτές που γίνονταν προς τιμή του έμοιαζαν με τις «οργιακές» γιορτές του Αδώνιδος στην Ασσυρία και στη Βαβυλώνα.

Στη Παλαιά Διαθήκη, δε, διαβάζουμε ότι αμέσως μετά το τέλος του κατακλυσμού, ο Νώε «άνθρωπος γεωργός γης εφύτευσεν αμπελώνα και έπιεν εκ του οίνου και εμεθύσθη και εγυμνώθη εν τω οίκων αυτού» (Γένεσις, κεφ. 9, παρ. 20, 21), ενώ παρακάτω υπάρχει η προτροπή της λατρείας του Θεού για να ευλογήσει τον άρτο σου, τον οίνο σου και το νερό σου (Γέν., κεφ. 23, παρ. 25).

Ομως, οι αρχαίοι Ελληνες δεν ήταν δυνατό να «περιορίσουν» τον δικό τους θεό στην προστασία της οινοπαραγωγής. Γι’ αυτό, ο Διόνυσος εκτός από θεός του κρασιού και του γλεντιού ήταν και προστάτης της τέχνης, ιδιαίτερα του θεατρικού λόγου, χαρίζοντας στον κόσμο τη σάτιρα, την κωμωδία, τη τραγωδία, το θέατρο…

Ετσι, ενώ μια σειρά μύθοι τον θέλουν «θορυβώδη γλεντζέ» με τη ζωηρή συνοδεία του, τους Σάτυρους και τους Σειληνούς, από την άλλη εμφανίζεται να διδάσκει, με υπευθυνότητα, τους ανθρώπους τρόπους οινοποιίας και πώς να αναμιγνύουν το κρασί με το νερό για να μη μεθάνε (σύμφωνα με τον Φιλόχορο, ο Διόνυσος δίδαξε τον βασιλέα των Αθηναίων Αμφικτύονα).

Από τα Ομηρικά έπη, ακόμα, γνωρίζουμε την κυρίαρχη αντίληψη για την ωφελιμότητα του κρασιού αλλά και πως πρέπει να πίνουμε με μέτρο, διότι, όπως λέγει ο Ομηρος, «κάμνει κακόν (εν. ο οίνος) εις εκείνον που τον ρουφά με απληστία».

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ομηρος στα έργα του αποδοκιμάζει σε πολλά σημεία και με συγκεκριμένα παραδείγματα τη μέθη. Στον αντίποδα επαινεί το κρασί, που επιδέχεται αρκετή ανάμειξη με νερό, όπως ήταν ο «οίνος του Μάρωνος», ο οποίος όταν ήθελε, με τους δικούς του, να πιουν πολύ κρασί το αραίωναν με νερό, σε αναλογία 1:20, «και τότε μια γλυκιά ευωδιά κι ουράνια απ’ το κροντήρι / χυνότανε που να μην πιεις δε βάσταε η καρδιά σου» (Οδύσσεια, Ι’ 210-211).

Ο Μάρων ήταν μυθικό πρόσωπο, που ετιμάτο ιδιαίτερα στη Μαρώνεια της Θράκης. Κατά τον Ομηρο, έδωσε στον Οδυσσέα το κρασί με το οποίο μέθυσε τον Κύκλωπα Πολύφημο. Κατ’ άλλες πηγές ήταν γιος του Οινοπίωνα, εγγονός του Διόνυσου, και δίδαξε τον τρόπο παραγωγής κρασιού στη Λέσβο.

Ο Κλέαρχος (περιπατητικός φιλόσοφος από τους Σόλους της Κύπρου, μαθητής του Αριστοτέλη, που έζησε τον 4ο-3ο αιώνα π.Χ.), στο έργο του «Βίοι», γράφει ότι «απ’ το κρασί της Λέσβου, δεν είναι άλλο πιότερο γλυκό», ενώ ο Εφιππος ο Αθηναίος (ποιητής της μέσης κωμωδίας, 4ος αιώνας π.Χ.) χαρακτηρίζει το χιώτικο κρασί δυνατό.

Από τον Κλέαρχο μαθαίνουμε και μια πτυχή του εμπορίου του κρασιού μεταξύ των πόλεων. Συγκεκριμένα, διαβάζουμε ότι η Αθήνα «έδωκε ατέλεια να φέρνουν εδώ πέρα κρασί λεσβιακό» και ο ίδιος το επικροτεί.

Είναι, λοιπόν, προφανές ότι οι μεταφορές κρασιού από πόλη σε πόλη υπόκεινταν σε δημόσιο έλεγχο. Αλλού επιβάλλονταν περιοριστικά μέτρα, τα οποία εν προκειμένω η Αθήνα είχε άρει δίνοντας «ατέλεια», και αλλού για περιορισμό του ανταγωνισμού, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τη νομοθεσία της Θάσου, σύμφωνα με την οποία πλοία με ξένο κρασί που πλησίαζαν το νησί θα έπρεπε να δημεύονται.

Πολλά στοιχεία για την παραγωγή κρασιού, τα είδη και τις ιδιότητές του υπάρχουν συγκεντρωμένα στο δεκαπεντάτομο έργο του Αθήναιου από τη Ναυκρατίδα της Αιγύπτου «Δειπνοσοφισταί», έναν συμποσιακό διάλογο με πολύτιμα εγκυκλοπαιδικά στοιχεία, που θεωρείται ότι γράφτηκε μεταξύ του 193 και του 197 μ.Χ. (σ.σ. Χρησιμοποιήσαμε έκδοση, σε επιμέλεια Ευάγγελου Παπανούτσου και εισαγωγή, μετάφραση και σχόλια Ευάγ. Φωτιάδη. Εκδόσεις «Ι. Ζαχαρόπουλος»).

Σε αυτό το έργο (Βιβλίο Α΄) διαβάζουμε, μεταξύ άλλων, ότι:

1. Υπήρχαν κρασιά, τα οποία αναμειγνύοντο με θαλασσινό νερό, ώστε «κατά την ορθήν αναλογίαν και μέθην προκαλούν και την κοιλία διευκολύνουν και τον στόμαχον ερεθίζουν και αέρια προκαλούν και συμβοηθούν εις την πέψιν της τροφής» (σελ.111).

Αρκετοί πίστευαν ότι αυτόν τον τρόπο οινοποιίας είχε διδάξει ο Διόνυσος, όπως φαινόταν και από τον μύθο κατά τον οποίο όταν απειλήθηκε από τον μυθικό βασιλιά της Θράκης Λυκούργο, βρήκε καταφύγιο στη θάλασσα.

Το κρασί, το οποίο παρασκευαζόταν από πρόσμειξη του μούστου με θαλασσινό νερό, ονομαζόταν «ανθόσμιος οίνος». Ο Φανίας ο Ερέσιος για τη διαδικασία παρασκευής αναφέρει ότι «εις πεντήκοντα μέρη μούστου χύνεται ένα μέρος θαλασσίου ύδατος και γίνεται ανθοσμίας».

Αντίθετα, για το κρασί της Χίου και της Λέσβου ταίριαζαν τα «καθαρά νερά». Στη Μυτιλήνη, το γλυκό κρασί που παρήγαν το ονόμαζαν πρόδρομον (πρώιμο) και άλλοι πρότροπον (από απάτητα σταφύλια).

2. Τα βασικά είδη των οίνων ήταν το λευκό, το κιτρινωπό [στο πρωτότυπο κιρρός = υπόξανθος] και το μαύρο.

«Και το λευκόν είναι φυσικώς ελαφρότατον, διουρητικόν, θερμαντικόν και χωνευτικόν, αλλά ανάβει το κεφάλι, διότι εξατμίζεται. Το μαύρον πάλιν που δεν γλυκίζει είναι θρεπτικώτατον και στυπτικόν, όταν δε γλυκίζη, είναι θρεπτικώτερον και από τα λευκά και από τα κιτρινωπά κρασιά». (σελ. 111)

3. Αλλες περιοχές που παρήγαν εκλεκτά κρασιά διαβάζουμε ότι ήταν:

Η Ικαρία, όπου στην Πράμνον παραγόταν ο γνωστός και από τα Ομηρικά έπη Πράμνιος οίνος, που μερικοί ονόμαζαν και «φαρμακίτη», για τον οποίο ο Επαρχίδης ο Πράμνιος γράφει ότι «δεν είναι ούτε γλυκύς ούτε παχύς, αλλά στυφός και σκληρός και έχει πολλήν δύναμιν».

Η Χαλκιδική, ειδικά η Μένδη για το «λεπτό και άσπρο» κρασί της και η Ακανθος, αποικία των κατοίκων της Ανδρου, στον ισθμό του Αθω, η Μαγνησία με το «γλυκόπιοτο κρασί», η Θάσος, όπου το κρασί είχε «μήλου μυρωδιά», η Λήμνος, η Εύβοια, η Σάμος, η Νάξος, η Σκιάθος και η Σκόπελος, όπου παραγόταν ο Πεπαρήθιος οίνος.

Από τα νησιά του Ιονίου, διαβάζουμε για το κρασί της Κέρκυρας που θεωρούνταν καλό όταν είχε παλιώσει και για τα κρασιά της Λευκάδας και της Ζακύνθου που χαρακτηρίζονταν δυνατά.

Πολλές αναφορές γίνονται για το «βίβλινο» κρασί, που εικάζεται ότι προερχόταν από τη Βιβλία ή Βίβλο, πιθανότατα χώρα της Θράκης, η οποία συνολικά φημιζόταν για τα γλυκά κρασιά της.

Ξεχωριστή αναφορά πρέπει να γίνει για τα κρασιά της περιοχής της Πελοποννήσου, καθώς από την περίοδο του Μυκηναϊκού πολιτισμού υπάρχουν αναρίθμητες ενδείξεις της παραγωγής, κατανάλωσης κι εμπορίας κρασιού στις εν λόγω περιοχές.

Να σημειωθεί δε ότι οι ιστορικοί αμπελώνες της Πελοποννήσου ξεκινούσαν βορειοανατολικά με τον αμπελώνα στη Νεμέα Κορινθίας, όπου ανασκαφές έχουν φέρει στο φως αρχαίους αμπελώνες, φυτεμένους σε τάφρους, στο ιερό του Διός. Εκεί παραγόταν από την αρχαιότητα ο Φλιάσιος οίνος, το σημερινό «Αγιωργίτικο κρασί».

Για το κρασί της Κορίνθου διαβάζουμε ότι ήταν «σκληρό», ενώ ο Αλκμάν (λυρικός ποιητής του 7ου π.Χ. αιώνα) χαρακτηρίζει «άπυρο (άψητο) και μυρωδάτο» το κρασί που παράγεται στους Πέντε Λόφους, τόπο που απείχε από τη Σπάρτη 7 στάδια.

■ Οι αρχαίοι Ελληνες έπιναν το κρασί αναμειγνύοντάς το με νερό, σε αναλογία συνήθως 1:3 (ένα μέρος οίνου προς τρία μέρη νερού) και διέθεταν ειδικά σκεύη (κρατήρες) για την ψύξη του;

■ Στα Ομηρικά έπη το πρωινό περιλάμβανε ψωμί βουτηγμένο σε «άκρατον (=ανόθευτον) οίνον» ως μια εξαιρετικά θρεπτική τροφή;

■ Το αρχαιότερο κρασί με ονομασία προέλευσης θεωρείται ότι ήταν το κρασί Δένθις, που παρήγετο στη Δενθαλιάτιδα Χώρα (σημερινή περιοχή Αλαγονίας, στη Μεσσηνία);

■ Σύμφωνα με τον Θεόπομπο τον Χίο, οι πρώτοι που παρήγαγαν μαύρο κρασί, το οποίο ο Ομηρος ονομάζει «αίθοπα οίνο», ήταν οι Χίοι;

■ Επί Τουρκοκρατίας ο φόρος των οινοπνευματωδών επιβλήθηκε, για πρώτη φορά, σε όλες τις επαρχίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1791 και ξεσήκωσε μεγάλες αντιδράσεις στην Κρήτη;

■ Στο έργο του Σέξπιρ «Ριχάρδος ο Γ’», ο δούκας του Κλάρενς καταδικάζεται σε πνιγμό σε ένα βαρέλι με κρασί Μαλβαζία που παρασκευαζόταν στη Μονεμβάσια;

■ Από τη σύσταση του νέου ελληνικού κράτους μέχρι και τα τέλη του 20ού αιώνα το κρασί ήταν ένα από τα βασικά εξαγώγιμα είδη της χώρας;

■ Ο αστεροειδής 2303 Ρετσίνα (2303 Retsina) πήρε το όνομά του από την ελληνική ρετσίνα;

 

Αραρίσκοντας Ηλίας Προβόπουλος: Ποιος είδε θηλυκό παπά και διάκο γκαστρωμένο…

Μια άγνωστη σε πολλούς σελίδα της ιστορίας είναι ο φόνος δυο γυναικών στις 9 Φεβρουαρίου το 1823 από τους Τούρκους όταν αποχωρούσαν από την πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου και κατευθύνονταν προς την Ήπειρο. Πρόκειται για Αγγελική, γυναίκα του Παπακώστα και αδερφή του ηγούμενου της Τατάρνας και τη Μαριώ, γυναίκα του διάκου Αρσένη που πιάστηκαν μεταμφιεσμένες σε μοναχούς. Τις δυο αυτές ηρωϊδες τίμησε ο Δήμος Αγράφων με αναμνηστική πλάκα στη θέση «Στεφάνι». 

Για την ιστορία τους γράφει ο δάσκαλος Κωνσταντίνος Χαραμής. 

Ποιος είδε θηλυκό παπά  και διάκο γκαστρωμένο;
Ποιος είδε την Αγγελική τα ράσα να φοράει, 
-δώδεκα χρόνια παπαδιά κι έξι μηνώνε χήρα-
και τη Μαριώ την όμορφη τη μικροπαντρεμένη
την  αδερφή του γούμενου και την κυρά τ’ Αρσένη;
– Βάστα, παπά μ’, τα γένια σου και οι Τούρκοι προσκυνάνε!
– Διάκο μου, βάστα το καλά το άγιο το αρτοφόρι.
Ποιος τσ’  είδε να διαβαίνουνε μες της Τουρκιάς τ΄ασκέρια!

Ξημερώνοντας τα Χριστούγεννα του 1822 οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να αιφνιδιάσουν τους πολιορκημένους Μεσολογγίτες. Τους είχε  κρυφά ειδοποιήσει για την επίθεση που σχεδίαζαν, ο αθάνατος εκείνος Έλληνας, ο Γιάννης Γούναρης. Οι εκκλησιές δεν άνοιξαν κι οι κλεισμένοι τους περίμεναν στης κρύας νύχτας τη σιγαλιά, με γυμνωμένες τις πάλες και τα γιαταγάνια, με γεμάτα τα καριοφίλια και τις κουμπούρες και τους πετσόκοψαν. Σαν έφεξε για τα καλά η χρονιάρα μέρα και καταλάγιασε της μάχης ο αχός και των αρμάτων η κλαγγή, πεντακόσιους τουρκαλάδες πήρε μαζί του ο Χάροντας για να τους πάει στον  παράδεισο του Μωχαμέτη τους, να χορτάσουν πιλάφι και ν’ απολαύσουν τις παρθένες που νείρονταν. Απ’ τους δικούς μας χάθηκαν τέσσερα παλληκάρια.

Οι Τούρκοι λύνουν -θέλοντας και μη-  την πολιορκία, αφού τους ζόρισε η πείνα και τους τσάκισε τα κόκκαλα η υγρασία κι η λασπουριά κατακαμπίς, μιας κι έβρεχε ακατάπαυστα για μέρες πολλές. Θέλουν να φύγουν για την Ήπειρο αλλά δεν μπορούν να περάσουν τον κατεβασμένο Αχελώο. Ο θεός-ποταμός φυσομανάει κι αφρίζει απ’ άκρη σ’ άκρη, φοβερίζοντας τους εισβολείς. Ανηφορίζουν για τη γέφυρα της Τατάρνας να περάσουν από κει. Ο Καραϊσκάκης, που βρισκότανε τότε  στην Τατάρνα, φεύγει με τ’ ασκέρι του και πηγαίνει στην Κορομηλιά στον Άι  Βλάση να τους στήσει καρτέρι. Πριν φύγει απ΄το Μοναστήρι, μπαίνει στην εκκλησιά να προσευχηθεί. Στέκεται μπροστά στο εικόνισμα της Παναγιάς, σταυροκοπιέται και λέει:

– Τώρα θα σε ιδώ Μαυρομάτα. Βόηθα να νικήσουμε αν θες να σε προσκυνώ για Παναγία, αλλιώς…

Έτσι, με προσευχές και φοβέρες αντάμα, ο γιος της καλογριάς θα πάει στο Σοβολάκο και, με κίνδυνο της ζωής του, θα φράξει το δρόμο στους Τούρκους και θα περάσει πολλούς απ αυτούς απ’ την κόψη του γιαταγανιού του.

 

Εκείνες τις μέρες, που το Μοναστήρι τροφοδοτούσε 4.000 άνδρες του Καραϊσκάκη και άλλων καπεταναίων, βρίσκονταν σ’ αυτό η Αγγελική, γυναίκα του Παπακώστα και αδερφή του ηγούμενου και η Μαριώ, γυναίκα του διάκου Αρσένη. Μεταμφιεσμένες οι δυο γυναίκες με ψεύτικα γένια και καλογερίστικα ράσα, κουβαλούν τρόφιμα και πολεμοφόδια απ’ το Μοναστήρι στα λημέρια των επαναστατών, κάτω από τη μύτη των Τούρκων. Μια μέρα έπεσαν πάνω σ’ ένα απόσπασμα Τούρκων που  απόρησαν από την παρουσία παπά ετοιμόγεννου.

Πράγματι, η μια από τις γυναίκες ήταν σε κατάσταση προχωρημένης εγκυμοσύνης και όσο κι αν προσπάθησε με το ράσο και το αρτοφόρι να κρυφτεί, δεν τα κατάφερε. Οι Τούρκοι τις σκότωσαν και τις δυο, στις 9 του Γενάρη του 1823. Ο βράχος που βάφτηκε με το τίμιο αίμα τους λέγεται ως τα σήμερα «Βράχος της Παπαδιάς».

Δεν πρόλαβαν να περάσουν λίγες μέρες -στις 22 του Γενάρη- κι ο Δερβέναγας που τις σκότωσε πήρε για την άνανδρη πράξη του την πληρωμή που του άξιζε, κατά το κλέφτικο συνήθειο. Τα παλληκάρια του Ίσκου τον ξεπάστρεψαν μαζί με τη συντροφιά του, όπως έγραψε την ίδια μέρα ως ενθύμηση στο εσωτερικό Ευαγγελίου που σώζεται, ο ηγούμενος και αδερφός της αδικοχαμένης παπαδιάς.

Άλλη ενθύμηση, γραμμένη τρεις μήνες αργότερα, συμπληρώνει τα… κατορθώματα του Δερβέναγα, πέρα απ’ το φόνο των δυο γυναικών: 

«1823.  Διά τό γενόμενο πού ο τρής κατάρατος Δερβέν Αγάς, πού σκότωσε τές καλόγριες τού μοναστηριού καί πήρε πολλά φλωριά και γεννήματα από το Μοναστήρι τής Τατάρνας καί άλλα κακά πού έκαμε εις τούς χριστιανούς, η θεία δίκη τόν έφερε και τόν εφόνευσε τό ασκέρι τού Καπετάν Ανδρέα Ίσκου. Τό έτος 1823, Απρήλη  15 ημέρα Τετράδη»

Η λαϊκή μούσα πήρε το γεγονός στα φτερά της, το πήγε στα μεσούρανα  και το ‘καμε τραγούδι που ‘φτασε ως τις μέρες μας:

– Ποιος είδε θηλυκό παπά και διάκο γκαστρωμένο…

Φέτος, στις 12 Ιουνίου 2022, Κυριακή της Πεντηκοστής, δυο αιώνες αργότερα,  έγινε αποκάλυψη Αναμνηστικής Πλάκας που τοποθετήσαμε εκεί -ως Επιτροπή του Δήμου Αγράφων για τον εορτασμό των 200 χρόνων της Επανάστασης-  για να  θυμίζει στις επερχόμενες γενεές τη θυσία των δύο γυναικών.

Ας είναι αγιασμένα τα κόκκαλά τους…

πηγή: nextdeal.gr

 

Εδώ έχουμε μια λέξη που προέρχεται από κύριο όνομα πραγματικού προσώπου -χωρίς καν να το γνωρίζουν ακόμα και πολλοί από όσους την έχουν χρησιμοποιήσει. Μιλάμε για τον χαρακτηρισμό «τρελοκαμπέρω» που έχει την έννοια της απερίσκεπτης, της γυναίκας που κάνει «τρέλες» χωρίς δεύτερη σκέψη. Από πού βγήκε; Από το όνομα ενός εξαιρετικού ανδρός, ο οποίος έμεινε στην ιστορία για την τόλμη, την επιδεξιότητα και τη γενναιότητά του.

Ο γεννημένος το 1883 Δημήτρης Καμπέρος έγινε το 1912 ο πιλότος που πραγματοποίησε την πρώτη πτήση με στρατιωτικό αεροπλάνο στην Ελλάδα. Απέκτησε φήμη για τις παράτολμες επιδείξεις του και για τις ριψοκίνδυνες αποστολές του. Οι συνάδελφοί του τον φώναζαν «Τρελοκαμπέρο». Πέθανε στην κατοχή το 1942 από διαρροή αερίου στο σπίτι του. Η φήμη από τις «τρέλες» του, όμως, παρέμεινε ζωντανή. Στο πέρασμα των χρόνων, η ιστορία ξεθώριασε και η κλητική σταδιακά παρερμηνεύτηκε σε ονομαστική θηλυκού, οπότε και προέκυψε η «τρελοκαμπέρω».

Αλιευμένο από το Facebook.

Σκέψου να πας στο μανάβη και να αγοράσεις από ένα κιλό διάφορα φρούτα και λαχανικά.
Ας βάλουμε ενδεικτικές τιμές, πατάτες (τιμή 1€/κιλό) αγγούρια (1€/κιλό), ντομάτες 1€/κιλό), καρότα, (1€/κιλό), πεπόνι (1€/κιλό), πιπεριές (1€/κιλό) φράουλες (10€/κιλό) και αβοκάντο (11€/κιλό).
Αγοράζεις ένα κιλό από όλα. Ο αμόρφωτος μανάβης, επειδή δεν έχει εκσυγχρονιστεί ακόμα και δεν γνωρίζει από τα μαθηματικά της κοινής λογικής, θα χρέωνε
1 + 1 + 1 + 1 + 1 +1 +10 + 11 = 27€
Κι ο πελάτης του θα θεωρούσε φυσιολογικό να πλήρωνε 27€.
Πόσο λάθος κάνουν!
Η σωστή η χρέωση είναι 80€. Ο μανάβης θα έπρεπε να τα χρεώσει όλα στην τιμή της φράουλας.
Πως είπατε;
Είναι κλεψιά;
Κι όμως, αυτό γίνεται στην αγορά ενέργειας.
Μαζεύονται οι παραγωγοί ρεύματος και δίνουν τιμές για την επόμενη ημέρα, βασισμένοι στα μοντέλα πρόβλεψης που διαθέτουν κατανάλωσης, καιρικών συνθηκών κτλ.
Αφού αποκλείσουν την πιο ακριβή τιμή για να αποφύγουν (και καλά) την κερδοσκοπία, χρεώνουν όλο το ρεύμα στην αμεσως υψηλότερη τιμή. Άσχετα αν το κόστος είναι πολύ μικρότερο.
Το αγγούρια τα πληρώνεις για φράουλες !
Με ποια δικαιολογία;
Να ενισχύσουν τους παραγωγούς αγγουριών (τις ΑΠΕ).
Εντωμεταξύ για να περάσει πιο εύκολα η απάτη, ονομάζουν την κατάθεση τιμών χρηματιστήριο! Ακούς χρηματιστήριο και πάει το μυαλό σου ότι πρόκειται για εκατομμύρια ή έστω χιλιάδες συμμετέχοντες.
Στην πραγματικότητα είναι μια χούφτα εταιρίες σε κάθε χώρα και υποτίθεται καθορίζονται οι τιμές στην ελεύθερη αγορά.
Οι εμπνευστές του μηχανισμού φαίνεται θεωρούσαν πως στα ολιγοπώλια ανταγωνίζονται οι εταιρίες σκληρά μεταξύ τους. Όπως για παράδειγμα στην κινητή τηλεφωνία που δεν διανοείται άνθρωπος να πιστέψει το ενδεχόμενο να έχουν συνεννοηθεί μεταξύ τους.
Το κόλπο δεν τελειώνει εδώ όμως.
Πριν πληρώσεις σου λέει ο μανάβης πόσο τυχερός είσαι που η κυβέρνηση μεριμνάει για εσένα.
Δεν θα πληρώσεις 80, αλλά 50€.
Τα υπόλοιπα 30 θα τα πάρει από το κράτος, το οποίο επιδοτεί τις αγορές λαχανικών και φρούτων.
Από που τα βρίσκει η κυβέρνηση, την οποία ευγνωμονείς που σε έσωσε από τον μεγάλο λογαριασμό;
Από τους φόρους σου! Από το ΦΠΑ που πληρώνεις σε κάθε προϊόν που αγοράζεις.
Εντωμεταξύ οι φόροι είναι περισσότεροι από αυτούς που πλήρωνες, επειδή έχουν αυξηθεί οι τιμές των υπόλοιπων αγαθών.
Γιατί αυξήθηκαν οι τιμές των υπόλοιπων προϊόντων;
Λόγω του πληθωρισμού που προήρθε κατά κύριο λόγο από το αυξημένο κόστος ενέργειας.

By Vasilis Pazopoulos

“Η ηλικία είναι στο μυαλό. Αν δεν τη σκέφτεσαι καν, δεν υπάρχει και σαν ζήτημα”!Πράγμα που σημαίνει πως κάθε πράγμα που σε περιορίζει, βρίσκεται στο μυαλό σου. Άρα τα όριά σου εξαρτώνται από τον τρόπο της σκέψης σου! Ανάλογα με το τι σκέφτεσαι, απελευθερώνεσαι ή εγκλωβίζεσαι!

Μαρκ Τουέιν*

*Ο Σάμουελ Λάνγκχορν Κλέμενς (Samuel Langhorne Clemens, 30 Νοεμβρίου 1835 – 21 Απριλίου 1910), γνωστός κυρίως με το ψευδώνυμο Μαρκ Τουαίην, ήταν Αμερικανός συγγραφέας. Ανάμεσα στα πιο γνωστά βιβλία του είναι οι Περιπέτειες του Τομ Σόγιερ και οι Περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν.

Γράφει ο Πάνος Μπιτσαξής.

•Επιτρεφοντας στο κλεινόν άστυ διαβάζω ένα εξαιρετικό άρθρο στο Capital του αγαπητου μου φιλου Giannis Panousis.Τίτλος Απλά μαθηματικά πολιτικής (διε)εξόδου.Τα μαθηματικά δεν επιδέχονται αμφισβήτησεως.Ένας σοφός παιδιόθεν φίλος μου που έφυγε πρόωρα το αποκαλουσε «η αθωότητα των αριθμών».Ο Γιάννης Καραχισαριδης στο εξέχον έργο ζωής «Η μυστική ενότητα των αντιφάσεων».Αυτή η «μυστική ενότητα»δίνει τις λύσεις στις γριφωδεις εξισώσεις.
•Πέραν των θεωρητικών σεναρίων και παρά το ενδιαφέρον τους όλες οι παλιές καραβάνες γνωρίζουμε πως τελικά δυο λύσεις θα αναφανουν στις εκλογές τις δεύτερες αλλά υπό ορους συνεργασίας και τις πρώτες.
Είτε η αυτοδύναμη ΝΔ γιατί Αναγκα και Θεοί πείθονται είτε η συνεργασία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.Μάλιστα η δεύτερη εκδοχή είναι καλύτερη για τη ΝΔ γιατι στη πρώτη περίπτωση καιροφυλακτούν οι «προδομένοι» βαρωνοι και μαρκήσιοι να της κάνουν τη ζωή πατίνι.Ήδη το κάνουν αλλά ακρως μπουνταλάδικα.
•Λένε πως η συνεργασία εινα αδύνατη λογω των υποκλοπών.Θυμίζω.Η ΝΔ είχε στείλει στο δικαστήριο με ατιμωτική κατηγορία τον Ανδρέα Παπανδρέου.Είχε καταδιωξει ανηλεώς τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ με κατηγοριες στο ποδι μετατρέποντας τη χώρα σε απέραντο δικαστήριο.Με την πλήρη συνεργασία και επίνευση της τότε προδρόμου του ΣΥΡΙΖΑ Αριστεράς.Με στόχευση την πολιτική του εξαφάνιση.Αλλά μετά ΝΔ και ΠΑΣΟΚ συνεργάστηκαν σε εκείνη την τρελό κυβέρνηση Ζολωτα.Η μυστική ενότητα των αντιφάσεων που σας έλεγα και Αναγκα και Θεοί πείθονται.Αργότερα στην κυβέρνηση Παπαδήμου.Άλλη μια καταπληκτική κυβερνηση που την έζησα και από μέσα ως ΓΓΑ.Μετά στη κυβέρνηση Σαμαρά Βενιζέλου.Όλα γίνονται Γιάννη μου μόνο του σπανού τα γενεια δεν γίνονται.
.•Επειδη στο ΠΑΣΟΚ το μπόλι του κυβερνητισμού υπάρχει απλά να τους θυμίσω ότι συνεργασία δεν σημαίνει απαραίτητα συμμετοχή στη κυβέρνηση.Όλοι θέλουν να ξεχνούν ότι υπάρχει ψήφος εμπιστοσυνης ελευθέρως ανακλητή και ψήφος ανοχής επίσης.Όταν συμμετέχεις στη κυβέρνηση οφείλεις να συμφωνείς σε ότι κάνει.Οτσν δεν συμμετέχεις η διαφωνία ελευθερώνεται σε κάθε επιμέρους νομοσχέδιο.Εκεί οι συνθέσεις στη τρέχουσα πολιτική είναι ετχερεστερη κσι κοινοβουλευτικά υπερτερεί της δεξιό δεξιας.
Όταν θελουμε αναλογικά συστήματα πρέπει να δεχόμαστε την αρχή της σχετικής πλειοψηφίας.