Συντάκτης: Kostas Bertsias

Ο Χαράλαμπος Στέφος, γεννημένος στον Κόκκινο Δωρίδας το 1932, ήταν αυτοδίδακτος ζωγράφος που έζησε και εργάστηκε στην Άμφισσα.

Έλαβε μέρος σε 37 ομαδικές εκθέσεις, ενώ πραγματοποίησε 21 ατομικές. Έργα του βρίσκονται στις δημοτικές βιβλιοθήκες Αθήνας και Άμφισσας, στο ίδρυμα εθνικής τράπεζας, στο λαογραφικό μουσείο Άμφισσας, στην ελληνική πρεσβεία της Χάγης, στην δημοτική πινακοθήκη Λαμίας, στην εμπορευματικό κέντρο Άμφισσας και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τιμήθηκε με ελληνικά και διεθνή βραβεία, ήταν μέλος της διεθνούς ένωσης IAG και του συλλόγου καλλιτεχνών, εικαστικών τεχνών κεντρικής Ελλάδας.

Ο Χαράλαμπος Στέφος, πέρα από το μεγάλο έργο του με θέματα από την αγροτική ζωή και την φύση γενικότερα, δημιούργησε μια σειρά έργων με θέματα παρμένα από τα δύσκολα χρόνια του πολέμου του 40 και της γερμανικής κατοχής στην χώρα μας.

Βίωσε από μικρό παιδί τα σκληρά αυτά χρόνια και αποτύπωσε πάνω στους πίνακες του έντονα τα σημάδια της προσωπικής του εμπειρίας.

Γενέθλια!

Αγροτόσπιτο

«ακόμα και στον ψηλότερο θρόνο του κόσμου, ο άνθρωπος κάθεται πάνω στον πισινό του»

Μονταίνιος, επίσης Μοντέν και Μονταίνι, γαλλ. Michel Eyquem de Montaigne, 1533, Γάλλος δοκιμιογράφος. Θεωρείται ο τελευταίος ουμανιστής της Αναγέννησης αλλά και θεμελιωτής ενός ιδιόμορφου σκεπτικισμού επηρεασμένου από τον ακαδημαϊκό σκεπτικισμό του Πλάτωνα και του Πύρρωνα^.

Σε πρώτο πλάνο το χωριό Κόκκινος στο βάθος το Λιδωρίκι

«Σκοτάδι εδώ μέσα που πάρκαρα. Και ο χώρος άηχος. Μπήκα για να προστατευτώ, αλλά τώρα δεν θυμάμαι τι με απειλούσε και με ανάγκασε να ψάχνω έναν χώρο κρυμμένο απ’ όλους, όπως νόμιζα αφελώς, διότι δεν ήμουν μόνος μου εδώ μέσα απ’ όσο μπορώ να καταλάβω, μη βλέποντας βεβαίως, ακούγοντας όμως θορύβους διάφορους, διαφορετικούς κάθε φορά, ποτέ όμοιους και πολύ ύπουλους θα μπορούσα να πω, δηλαδή ήχους που έμοιαζαν σαν προειδοποιήσεις απροσδιόριστου επερχόμενου συμβάντος, επικίνδυνου κατά μία πιθανότητα, αλλά δεν είμαι και βέβαιος επ’ αυτού, και λέω πρέπει να βγω από δω μέσα, κάνω λοιπόν ν’ ανάψω πάλι τη μηχανή και μου φωνάζει κάποιος που νόμιζα ότι ήταν ο υπεύθυνος του συνεργείου όπου πήγαινα το αυτοκίνητό μου για σέρβις, έτσι μου φάνηκε, ”μη, θα τιναχτούμε όλοι στον αέρα, μην ανάβεις τη μηχανή!” Αισθάνθηκα τότε ότι έσπρωχναν το αυτοκίνητό μου προς την έξοδο των ματιών μου, πράγμα που δεν ήθελα, αφού όσα συνέβαιναν έξω ήσαν πράγματι τρομερά και φοβερά, αλλιώς γιατί έψαχνα να βρω ένα μέρος για να προστατευτώ απ’ αυτά. Και πατάω με όλη μου τη δύναμη φρένο.»

ΜΑΡΙΟΣ ΠΟΝΤΙΚΑΣ, Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος, πεζογράφος και διαφημιστής. Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1942, πέθανε 16/9/2022.

Τα θαύματα δεν είναι αντίθετα στη φύση, αλλά αντίθετα σε αυτά που γνωρίζουμε εμείς για τη φύση

Αυγουστίνος

Πηγ: Μαρίνα ΑθηναίουInterview Editor, epixeiro.gr

Πόσο εκφραστικές είναι οι μεγάλες γυναίκες όταν συζητούν στην Εγκλουβή της Λευκάδας; Πόσο επιβλητικές μπορεί να είναι οι Καραγκούνες Τρικάλων στο χωριό Γλίνος. Πως είναι να κοιτάς κατάματα έναν δύτη μέσα από το σκάφανδρο στην Κάλυμνο; Και πόσο σύγχρονες μπορεί να μοιάζουν οι παραδοσιακές φορεσιές από τους Ολύμπους της Χίου; 

Γυναίκες συζητούν στο χωριό Εγκλουβή της Λευκάδας

Ο φωτογράφος δημιουργεί εικόνες σχετικές με τις παραδόσεις της Ελλάδας τα τελευταία οκτώ χρόνια. Παρουσιάζει τα παραδοσιακά δρώμενα ανά την Ελλάδα μέσα από τη δική του ματιά και επικεντρώνεται στις γυναικείες παραδοσιακές ενδυμασίες. 

Δύτης με σκάφανδρο, Κάλυμνος.

Η δουλειά του εκτίθεται μεταξύ άλλων στο Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα και στο Μουσείο Fragonard στις Κάννες της Γαλλίας ενώ φωτογραφίες του έχουν δημοσιευθεί στους New York Times και το National Geographic. Στη φωτογραφική του πορεία έχει αποσπάσει δεκαπέντε διεθνή βραβεία και το αρχείο του φυλάσσεται στα φωτογραφικά αρχεία του Μουσείου Μπενάκη.

Από το Ethos στο Caryatis

Ο φωτογράφος συνήθιζε να δημιουργεί εικόνες κατά τη διάρκεια τοπικών παραδοσιακών δρώμενων από στιγμιότυπα. Και ο ίδιος έχει ονομάσει τη συλλογή φωτογραφιών του που έχει τραβήξει με τα συγκεκριμένα δεδομένα, Ethos. 

Παραδοσιακές φορεσιές από τους Ολύμπους της Χίου.

Αργότερα, αφού αποδεμονοποίησε την σκηνοθεσία στη φωτογραφία γεννήθηκε η συνολική ιδέα για το έργο του “Καρυάτις”. Ο φωτογράφος πλέον σκηνοθετεί πλήρως το περιβάλλον της κάθε φωτογραφίας αξιοποιώντας ωστόσο παράλληλα τον υπάρχοντα φωτισμό και τα αντικείμενα που διατίθενται στον εκάστοτε χώρο. 

Τοπικές παραδοσιακές φορεσιές στο χωριό Αγγελοχώρι, στη Μακεδονία.

Τα τελευταία δύο χρόνια, με τη συμβουλευτική υποστήριξη του ΕΚΠΑ, ταξιδεύει σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και φωτογραφίζει τις γυναικείες τοπικές φορεσιές στο φυσικό τους περιβάλλον. 

Μεταφορά προίκας από το σπίτι του γαμπρού στης νύφης, Όλυμπος Καρπάθου.

Μετά από ενδελεχή έρευνα τόσο για τη γνησιότητα ή την πιστή αντιγραφή της φορεσιάς όσο και την εύρεση ενός αυθεντικού χώρου ή ενός χαρακτηριστικού τοπίου, φωτογραφίζει τις γυναίκες της περιοχής με τις φορεσιές τους. 

Μπούλα και Γενίτσαροι, Νάουσα Ημαθίας. Ετήσιο αποκριάτικο έθιμο.