Συντάκτης: Kostas Bertsias

Γράφει ο Πάνος Μπιτσαξής

•Το τυχαίο,το ουρανοκατέβατο το εντελώς απρόβλεπτο γράφει πολλές φορές την ιστορία. Η Ελλάδα το 1920 με τη συνθήκη των Σεβρών, με αίμα και απίστευτες θυσίες είχε σχεδόν προσαρτήσει τη Σμύρνη, τα παράλια, την Ανατολική Θράκη την Ίμβρο και τη Τένεδο. Όλοι μιλούσαν για τη νέα Ασιατική Ελλάδα,την Ελλάδα των δυο Ηπείρων. Ο Βενιζέλος ο μεγάλος θριαμβευτής. Ο εθνικός ήρωας. Ο λαός απίστευτα κουρασμένος από τους πολέμους ήθελε ειρηνη εδώ και τώρα.

•Στις εκλογές της 1 Νοεμβρίου 1920 ο Βενιζέλος δεν βγήκε ούτε βουλευτής. Παρά ταύτα το εθνικό ζήτημα δεν θα είχε αλλάξει ριζικά. Είχε όμως άλλη γνώμη η μαϊμού. Δεν ξέρω πως βρέθηκε στο Τατόι και δάγκωσε τον αποδεκτό διεθνώς και αγαπητό εγχωριως βασιλέα Αλέξανδρο.

Το δήγμα θανατηφόρο.Τα πάθη ξύπνησαν.Ο γερμανοστροφος Κωνσταντίνος επέστρεψε με δημοψήφισμα.Η παρτίδα είχε χαθεί. Η Ανταντ με γερμανόφιλο βασιλιά μας γύρισε τη πλάτη και τα οπίσθια. Η χώρα σε ζάλη μπήκε στη τυχοδιωκτική δίνη της Μικρασιατικής Καταστροφής.Για όλα έφταιγε η μαϊμού. Αν δεν την είχε πιάσει λύσσα κακιά τώρα θα είχαμε εδάφη στη Μικρασία, με έναν ακμαίο και δημιουργικό ελληνικό πληθυσμό.
•Η άφρων εκστρατεία προς ανατολάς μέχρι την Άγκυρα είχε στρατιωτικά σχεδιαστεί επι Βενιζέλου.Το αποκαλύπτει ο Παρασκευόπουλος ο νικητής στρατηγός ΑΓΕΣ από το 1918-20. Ο αρχηγός που κατέλαβε τη Σμύρνη. Διηγείται πως σκοτωνόταν με τον αρμοστή Στεργιάδη. Άλλη ιστορία διχασμού. Όμως είναι πολλά τα στοιχεία ότι ο Βενιζέλος δεν θα είχε επιτρέψει την αφροσύνη.Το χε κάνει ήδη δυο φορές παρά το θυμό των στρατηγών. Θα το έκανε και τρίτη. Θα είχε μαζί του τους νικητές.
•Δεν μπόρεσε όμως να υπολογίσει τη μαϊμού.

Πάνος Μπιτσαξής

Επιστρέφοντας στην Αθήνα το 306 π.Χ., ο Επίκουρος στην ηλικία των 35, επέλεξε μια ασυνήθιστη κατοικία. Εντόπισε μια μεγάλη οικία λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας, στον δήμο της Μελίτης, μεταξύ αγοράς και λιμανιού στον Πειραιά, και μετακόμισε εκεί με μια παρέα φίλων. Ο Επίκουρος παρατήρησε ότι: «Από όσα παρέχει η σοφία για την ευτυχία της ζωής συνολικά, το κατά πολύ πιο σημαντικό είναι η απόκτηση φίλων».

Τέτοια ήταν η προσήλωση του στην ευχάριστη παρέα, ώστε ο Επίκουρος συνιστούσε να προσπαθεί κανείς να μην τρώει ποτέ μόνος: «Προτού φας ή πιεις οτιδήποτε, σκέψου προσεκτικά με ποιον τρως ή πίνεις παρά τι τρως και τι πίνεις: το να τρέφεσαι χωρίς κάποιο φίλο θυμίζει τη ζωή λέοντα ή λύκου». Δεν υπάρχουμε παρά μόνο αν υπάρχει κάποιος που διαπιστώνει την ύπαρξη μας, όσα λέμε δεν έχουν νόημα μέχρι να τα καταλάβει κάποιος. Ο Επίκουρος, διακρίνοντας την κρυφή μας ανάγκη, αναγνώρισε πως μια χούφτα πραγματικοί φίλοι μπορούσαν να παρέχουν την αγάπη και το σεβασμό που πιθανόν να μην επιτύγχανε μια ολόκληρη περιουσία.   ο Επίκουρος (341 π.Χ. – 270 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και  ίδρυσε δική του φιλοσοφική σχολή, η οποία ονομαζόταν Κήπος του Επίκουρου. Θεωρείται μια από τις πιο γνωστές σχολές της ελληνικής φιλοσοφίας.

Η αλήθεια είναι ότι ζούμε μονάχα μία φορά. Έτσι είναι τα πράγματα. Γι’ αυτό, κάντε ό,τι σας δίνει χαρά και συναναστραφείτε με ανθρώπους που σας κάνουν να χαμογελάτε συχνά!!

Ο Δρ Παναγιώτης Αζμάνης σπούδασε στο ΑΠΘ, έκανε διδακτορικό στην Ελβετία πάνω στα πτηνά και στα άγρια, εξωτικά ζώα και από το 2015 εργάζεται στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στο Βασιλικό Νοσοκομείο Γερακιών 

Ο Δρ Παναγιώτης Αζμάνης. Φώτο: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αλεξάνδρα Χατζηγεωργίου*

Είναι διδάκτορας, εξειδικευμένος γιατρός άγριων ζώων και πτηνών, γερακάρης ή ιερακοθήρας, όπως αποκαλείται από την αρχαιότητα η τέχνη αυτή στην Ελλάδα, και επιλέχθηκε ανάμεσα από δεκάδες συναδέλφους του, από όλο τον κόσμο, να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες και γνώσεις του ως κτηνίατρος στη βασιλική οικογένεια του Αραβικού Εμιράτου του Ντουμπάι.

«Τη θέση του κτηνιάτρου της βασιλικής οικογένειας, τη βρήκα ουσιαστικά μετά από πάρα πολύ κόπο», εκμυστηρεύεται, μιλώντας στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Δρ Παναγιώτης Αζμάνης, και εξηγεί:

«Είχα πάει ως εκπαιδευόμενος κτηνίατρος πάνω στα πτηνά και στα άγρια, εξωτικά ζώα και ειδικότερα στα ερπετά, στη Λειψία της Γερμανίας. Από εκεί μ’ έστειλαν για δύο μήνες στα Εμιράτα για να μετεκπαιδευτώ ειδικότερα στα γεράκια. Όταν ολοκλήρωσα την ειδικότητά μου στη Γερμανία, αποφάσισα να διεκδικήσω μια θέση στο βασιλικό νοσοκομείο γερακιών του Ντουμπάι, έδωσα συνέντευξη, είχαν μείνει ευχαριστημένοι από εμένα και επιλέχτηκα ανάμεσα από 70 συμμετέχοντες απ’ όλο τον κόσμο, που είχαν εξειδίκευση στα γεράκια. Είχα τα τυπικά προσόντα, αλλά αυτό που έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο, όπως μου είπαν, ήταν ότι είδαν στα μάτια μου ότι με ενδιαφέρει πολύ να μάθω περισσότερα».

Αναφερόμενος στα καθημερινά του καθήκοντα, επισημαίνει πως εξετάζει τα γεράκια της βασιλικής οικογένειας και των «V.I.P.» σε καθημερινή βάση στο Βασιλικό Νοσοκομείο Γερακιών.

«Εξετάζουμε περίπου 30 γεράκια την ημέρα, όλα είναι από τις καλύτερες φυλές. Πρέπει να τονίσουμε ότι όλα αυτά τα γεράκια είναι νομίμως εκτρεφόμενα και θέλουν ιδιαίτερη φροντίδα. Κανονικά ασκούμε την ιατρική πράξη, κάνουμε χειρουργεία, ορθοπεδικά, κατάγματα ό,τι χρειαστεί», αναφέρει.

Ο Δρ.Παναγιώτης Αζμάνης εκτός από ένας εξαιρετικός κτηνίατρος, είναι και ένας από τους σημαντικότερους Αρχιγερακάρηδες, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο Ντουμπάι, καθώς συμμετέχει κανονικά στην εκπαίδευση και στο κυνήγι της βασιλικής οικογένειας.

«Συνοδεύουμε τα γεράκια τόσο ιατρικά όσο και ιερακοθηρικά. Είναι πολύ σημαντικό το πόσο μεγάλη βάση δίνουν, η βασιλική οικογένεια και οι Άραβες στα γεράκια. Έχουν ολόκληρα νοσοκομεία, έχουν κτηνιάτρους που επενδύουν στη εξειδίκευσή τους, αλλά και εκτός από αυτό, δεν τους αρκεί κάποιος να είναι πολύ καλός κτηνίατρος, τους ενδιαφέρει να είναι και καλός γερακάρης, ιερακοθήρας για να μπορεί να καταλάβει τα πουλιά» σημειώνει.

Όπως ο ίδιος τονίζει, τα γεράκια αποτελούν βασικό μέρος της παράδοσης των Αράβων και των Βεδουίνων, με τους οποίους μάλιστα έχει δημιουργήσει πολύ στενές σχέσεις, κάτι που είναι σπάνιο. «Οι Βεδουίνοι είναι, όπως τους αποκαλώ, τα παιδιά της ερήμου. Αισθάνομαι μεγάλη ευγνωμοσύνη, διότι με έχουνε βάλει στην κλειστή κοινωνία τους, είμαι μαζί τους στην έρημο. Πολύς κόσμος ζει στο Ντουμπάι αλλά ελάχιστοι έχουν επαφή με τους πραγματικούς Άραβες και τους Βεδουίνους. Είναι πάρα πολύ απλοί άνθρωποι, η σχέση που έχουν με το γεράκι είναι εξαιρετική, ιερή και ξεκινάει 4000 χρόνια πριν, καθώς το γεράκι τους παρείχε τροφή στα δύσκολα χρόνια στην έρημο» εξηγεί.

Ο Θεσσαλονικιός κτηνίατρος της βασιλικής οικογένειας του Ντουμπάι, συμμετέχει με την αποστολή του Εμιράτου του Ντουμπάι, στην 86η ΔΕΘ που έχει ως τιμώμενη χώρα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και καθημερινά στο περιπτερά 13 παρουσιάζει με συναδέλφους του, τα τέσσερα παραδοσιακά γεράκια, της Κλασικής Ιερακοθήριας και της Αραβικής Χερσονήσου.

«Έχουμε μεταφέρει μαζί μας, ένα Στεπογέρακο, ένα γεράκι Πετρίτη, που είναι το ταχύτερο πλάσμα στον κόσμο, με περίπου 480 χλμ/ώρα σε κάθε εφόρμηση. Επίσης, έχουμε δύο γεράκια Αρκτικά, τα οποία είναι το σύμβολο κατατεθέν της βασιλικής οικογένειας» λέει και συγκεκριμένα αναφέρεται στη «Ζαΐρα» που στέκεται στο χέρι του: «Είναι ένα Στεπογέρακο, με το οποίο κυνηγούσαν παραδοσιακά οι Άραβες. Είναι το Γεράκι της ερήμου. Είναι μία νεαρή κούκλα, περίπου 8 μηνών, τα άλλα γεράκια που έχουμε είναι 10 ετών. Τα γεράκια μπορούν να ζήσουν πολλά χρόνια, ο σεΐχης, είχε ένα γεράκι που έζησε 26 χρόνια».

Ο ίδιος, πέρα από κτηνίατρος της βασιλικής οικογένειας, είναι εθελοντής κτηνίατρος για τις θαλάσσιες χελώνες στο Burj al Arab, μέλος της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας και του Συλλόγου Ελληνικής Ιερακοθηρίας. Όπως σημειώνει, η ιερακοθηρία ως τέχνη προστατεύεται από την Ουνέσκο ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά και στη χώρα μας αναβίωσε τα τελευταία δέκα χρόνια, ενώ υπήρχε από τα ομηρικά χρόνια.

«Αυτό που μας συνδέει με τους Άραβες, είναι ότι έχουμε μία τεράστια χρονική πολιτιστική παράδοση. Δηλαδή και στην Ελλάδα έχουμε περίπου 4000 χρόνια Ιερακοθηρία. Τόσο οι Άραβες, όσο και οι Έλληνες συνδέονται από τα πάρα πολλά χρόνια εμπορίου, κοινής επιστήμης όπως η Ιατρική, η Φαρμακολογία, η Αστρονομία, τα Μαθηματικά και μέσα σε αυτά εννοείται ότι υπάρχουν και οι γέφυρες με τα γεράκια. Έχουμε αναφορές από το Όμηρο, από τον Αριστοτέλη, έχουμε βρει νομίσματα από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου στα Αραβικά Εμιράτα και όλη αυτή η σύνδεση πάει πίσω πάρα πολλά χρόνια», υπογραμμίζει ο Δρ Παναγιώτης Αζμάνης.

*Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο πλούτος που μας αρκεί ώστε να ζούμε σύμφωνα με τη φύση, έχει τα όριά του και αποκτάται εύκολα. Ενώ ο πλούτος που αποζητά η ανθρώπινη ματαιοδοξία, χάνεται στο άπειρο…

Ο Χαράλαμπος Στέφος, γεννημένος στον Κόκκινο Δωρίδας το 1932, ήταν αυτοδίδακτος ζωγράφος που έζησε και εργάστηκε στην Άμφισσα.

Έλαβε μέρος σε 37 ομαδικές εκθέσεις, ενώ πραγματοποίησε 21 ατομικές. Έργα του βρίσκονται στις δημοτικές βιβλιοθήκες Αθήνας και Άμφισσας, στο ίδρυμα εθνικής τράπεζας, στο λαογραφικό μουσείο Άμφισσας, στην ελληνική πρεσβεία της Χάγης, στην δημοτική πινακοθήκη Λαμίας, στην εμπορευματικό κέντρο Άμφισσας και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τιμήθηκε με ελληνικά και διεθνή βραβεία, ήταν μέλος της διεθνούς ένωσης IAG και του συλλόγου καλλιτεχνών, εικαστικών τεχνών κεντρικής Ελλάδας.

Ο Χαράλαμπος Στέφος, πέρα από το μεγάλο έργο του με θέματα από την αγροτική ζωή και την φύση γενικότερα, δημιούργησε μια σειρά έργων με θέματα παρμένα από τα δύσκολα χρόνια του πολέμου του 40 και της γερμανικής κατοχής στην χώρα μας.

Βίωσε από μικρό παιδί τα σκληρά αυτά χρόνια και αποτύπωσε πάνω στους πίνακες του έντονα τα σημάδια της προσωπικής του εμπειρίας.