Συντάκτης: Kostas Bertsias

Αν εχει δεύτερη ζωή
ο θάνατος χαλάλι
αφού θα ξαναγεννηθώ
να σαγαπησω πάλι

Λ.Καλομοίρης

Fire officer/firefighter  στο οροπέδιο!

Καλές δουλειές στην Gikas Co.

Ο Σωκράτης, στην αρχαία Ελλάδα, είχε σε μεγάλη υπόληψη τη σωφροσύνη. Μια μέρα, κάποιος πήγε και βρήκε τον μεγάλο φιλόσοφο και του είπε:

– «Ξέρεις τι έμαθα για τον φίλο σου;»
– «Μια στιγμή» απάντησε ο Σωκράτης. «Πριν μου πεις, θα ήθελα να περάσεις από τα τρία κόσκινα».
– «Τα τρία κόσκινα;»
– «Μα ναι!» απάντησε ο Σωκράτης. «Πριν πούμε οτιδήποτε για τους άλλους, είναι καλό να περάσουμε από τα κόσκινα αυτό που θα θέλαμε να πούμε. Το πρώτο κόσκινο είναι αυτό της αλήθειας. Σιγουρεύτηκες ότι αυτό που θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια;»
– «Όχι, απλώς άκουσα να λένε…»
– «Πολύ καλά, δεν ξέρεις λοιπόν αν είναι η αλήθεια. Ας δοκιμάζουμε το δεύτερο κόσκινο, αυτό της καλοσύνης. Αυτό που θέλεις να μου πεις για τον φίλο μου είναι κάτι καλό;»
– «Α όχι! Αντίθετα».
– «Άρα», συνέχισε ο Σωκράτης, «θέλεις να μου πεις κακά πράγματα γι’ αυτόν και δεν είσαι καν σίγουρος ότι είναι αλήθεια. Ίσως μπορείς να περάσεις το τρίτο κόσκινο, αυτό της χρησιμότητας. Είναι χρήσιμο να μάθω αυτό που έκανε ο φίλος μου;»
– «Όχι, δεν νομίζω».
– «Λοιπόν», κατέληξε ο Σωκράτης, «αν αυτό που έχεις να μου πεις δεν είναι ούτε αληθινό, ούτε καλό, ούτε χρήσιμο, γιατί θέλεις να μου το πεις;».

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Η υγεία του επιδεινώθηκε τις τελευταίες εβδομάδες μετά τη νόσηση με COVID-19 σύμφωνα με την οικογένειά του 

Ο Frank Mawer γιορτάζοντας πέρυσι τα γενέθλιά του (109α) στις 15 Αυγούστου, 2021. Φώτο: AAP/Supplied by HammondCare

Ο γηραιότερος άντρας της Αυστραλίας απεβίωσε στα 110 του χρόνια, καθώς η υγεία του επιδεινώθηκε τις τελευταίες εβδομάδες μετά τη νόσηση με COVID-19, σύμφωνα με την οικογένειά του.

Ο Frank Mawer είχε γεννηθεί στις 15 Αυγούστου 1912 και ζούσε με τον γιο του Philip στο Central Tilba της Νέας Νότιας Ουαλίας.

Γυμναζόταν κάθε μέρα, δεν κάπνιζε, δεν έπινε και δεν τζόγαρε.

Όπως έγινε γνωστό έπεσε για έναν απογευματινό υπνάκο το περασμένο Σάββατο το απόγευμα και δεν ξύπνησε.

Ένας άλλος γιος του, ο Barry, ανέφερε ότι η υγεία του πατέρα του δεν ήταν η ίδια από την ημέρα που κόλλησε COVID-19.

«Έζησε τη ζωή του στον μέγιστο βαθμό μέχρι τους τελευταίους μήνες. Επέμενε να σηκώνεται για τα γεύματα, έκανε τις ασκήσεις του κάθε μέρα και είχε πολλούς επισκέπτες», επεσήμανε.

Μέχρι τον περασμένο Νοέμβριο ο Frank ζούσε ανεξάρτητα, στο διαμέρισμά του στο Σίδνεϊ, με υποστήριξη από προσωπικό της HammondCare και μετακόμισε με τον έναν από τους γιους του και τη σύντροφο αυτού, μετά από μία πτώση που είχε.

Ο πρώην πρωθυπουργός της Νέας Νότιας Ουαλίας και πλέον διευθύνων σύμβουλος της HammondCare, Mike Baird, δήλωσε ότι ο Fank Mawer είχε μία «καταπληκτική ζωή».

«Ήταν ένας άνθρωπος που σε ενέπνεε, με χάρη και πίστη», είπε.

Ο Frank κατέστη ο γηραιότερος άντρας της Αυστραλίας τον Ιούλιο μετά το θάνατο του Dexter Kruger από το Κουίνσλαντ.

Το 2020 είχε μιλήσει για το μυστικό της μακροζωίας του: Όχι στο κάπνισμα, όχι στο ποτό, όχι στον τζόγο.

«Αυτά είναι τρία πράγματα τα οποία μπορείς να επιλέξεις. Ο τρόπος που ζεις κάνει τη διαφορά», είχε πει.

Ομολόγησε πάντως ότι είχε πάθος σε ένα γλυκό: τις τάρτες Πορτογαλίας.

Είχε παντρευτεί την αγαπημένη του Elizabeth το 1939 και μαζί μεγάλωσαν 6 παιδιά.

Η σύζυγός του πέθανε 11 χρόνια πριν, στα 92 της.

Πηγή: https://neoskosmos.com/

Όταν είμαστε νέοι, ό,τι και να μας λένε οι άλλοι θεωρούμε πως η ζωή είναι ατέλειωτη και χρησιμοποιούμε το χρόνο μας απερίσκεπτα.Όσο μεγαλώνουμε όμως, αρχίζουμε να κάνουμε οικονομία.

Γιατί προς τα τέλη της ζωής μας, κάθε μέρα που ζούμε μας προκαλεί μια αίσθηση που μοιάζει μ’ αυτήν που έχει σε κάθε του βήμα ο εγκληματίας, όταν τον πάνε στο ικρίωμα.Από τη σκοπιά της νιότης, η ζωή φαίνεται να εκτείνεται στο άπειρο μέλλον.Απ’ τη σκοπιά των γηρατειών όμως, φαίνεται ότι δεν είναι παρά ένα σύντομο παρελθόν.Άρα στην αρχή η ζωή μάς δίνει την εντύπωση ότι τα πράγματα είναι πολύ μακριά, σαν να κοιτάζουμε τον κόσμο ανάποδα μέσα από τον αντικειμενικό φακό του τηλεσκοπίου, ενώ προς το τέλος της ζωής είναι σαν να την κοιτάζουμε απ’ τον προσοφθάλμιο

.Για να καταλάβουμε πόσο μικρή είναι η ζωή, πρέπει να έχουμε χρόνια στην πλάτη μας, πρέπει δηλαδή να έχουμε ζήσει πολύ.Όταν είμαστε νέοι, ο ίδιος ο χρόνος φαίνεται να κυλάει πολύ πιο αργά, γι’ αυτό και το πρώτο τέταρτο της ζωής μας δεν είναι μόνο το ευτυχέστερο αλλά και το πιο παρατεταμένο.Αφήνει πίσω του πιο πολλές αναμνήσεις.Κάθε άνθρωπος έχει να σου πει πολύ περισσότερα πράγματα για το πρώτο τέταρτο της ζωής του παρά για τις δύο επόμενες περιόδους

μαζί.Μάλιστα, όπως συμβαίνει στην άνοιξη του έτους, έτσι και στην άνοιξη της ζωής, οι μέρες είναι κουραστικά μεγάλες.Το φθινόπωρο όμως, είτε του έτους είτε της ζωής, αν και οι μέρες είναι μικρές, είναι πιο χαρούμενες και πιο ομοιόμορφες.Όταν η ζωή φτάσει στο τέλος της, δεν ξέρουμε καν πού έχουμε μείνει.

Άρθουρ Σοπενχάουερ, «Πάρεργα και παραλειπόμενα»

Πηγη:ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΛΕΓΡΙΝΗΣ/it’s possible.gr

Πολλοί γνωστοί επιχειρηματίες, συμφωνούν σε ένα πράγμα: Για να φτάσεις στην επιτυχία και να μείνεις πρέπει να λαμβάνεις νέες γνώσεις συνεχώς. Ένας ιδανικός τρόπος για να το πετύχεις αυτό, είναι η ανάγνωση βιβλίων. Εδώ όμως υπάρχει ένας προβληματισμός που έχουν αρκετοί άνθρωποι: Πως μπορείς να βρεις χρόνο για να διαβάσεις βιβλία, μέσα στην γρήγορη καθημερινότητα που ζούμε;

Ο γνωστός επιχειρηματίας και επενδυτής, Tai Lopez, έχει βρει τον τρόπο, έτσι ώστε να διαβάζεις ένα βιβλίο την εβδομάδα. Αυτό μπορεί να σε κάνει πετυχημένο. Ακόμα κι αν δεν διαβάζεις όλο το βιβλίο κάθε φορά.

«Ορισμένα βιβλία έχουν μόνο μία ή δύο βασικές ιδέες που είναι πολύτιμες», λέει ο Lopez στο CNBC.

«Σκεφτείτε τον εαυτό σας ως έναν ανθρακωρύχο που ψάχνει για χρυσό. Ψάχνετε για μια πολύτιμη πέτρα, για να μετακινήσετε τη ζωή ή την επιχείρησή σας προς τα εμπρός», τονίζει ο Lopez. Κάπως έτσι, πρέπει να κάνεις την αναζήτηση σου και στο εσωτερικό ενός βιβλίου.

Ποια είναι η τακτική που εφαρμόζει ο ίδιος: Διαβάζει μια φορά τον πίνακα περιεχομένων, και αναζητά τα κεφάλια εκείνα με το υψηλότερο ενδιαφέρον. Στη συνέχεια, θα διαβάσει το πρώτο και τελευταίο τμήμα του βιβλίου, συν μερικά άλλα κεφάλαια που έχουν ενδιαφέρον. Τέλος, θα επικεντρωθεί στο κεφάλαιο που τον ενδιαφέρει περισσότερο και θα το διαβάσει προσεκτικά.

The red lion pub

Ε κακομοίρη άνθρωπε, μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις – το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα ‘ναι πολύ αργά. Ας ανασκουμπωθούμε εμείς που το ξέρουμε, ας σύρουμε μπορεί να μας ακούσουν!

Γράφει ο Πάνος Μπιτσαξής

•Το τυχαίο,το ουρανοκατέβατο το εντελώς απρόβλεπτο γράφει πολλές φορές την ιστορία. Η Ελλάδα το 1920 με τη συνθήκη των Σεβρών, με αίμα και απίστευτες θυσίες είχε σχεδόν προσαρτήσει τη Σμύρνη, τα παράλια, την Ανατολική Θράκη την Ίμβρο και τη Τένεδο. Όλοι μιλούσαν για τη νέα Ασιατική Ελλάδα,την Ελλάδα των δυο Ηπείρων. Ο Βενιζέλος ο μεγάλος θριαμβευτής. Ο εθνικός ήρωας. Ο λαός απίστευτα κουρασμένος από τους πολέμους ήθελε ειρηνη εδώ και τώρα.

•Στις εκλογές της 1 Νοεμβρίου 1920 ο Βενιζέλος δεν βγήκε ούτε βουλευτής. Παρά ταύτα το εθνικό ζήτημα δεν θα είχε αλλάξει ριζικά. Είχε όμως άλλη γνώμη η μαϊμού. Δεν ξέρω πως βρέθηκε στο Τατόι και δάγκωσε τον αποδεκτό διεθνώς και αγαπητό εγχωριως βασιλέα Αλέξανδρο.

Το δήγμα θανατηφόρο.Τα πάθη ξύπνησαν.Ο γερμανοστροφος Κωνσταντίνος επέστρεψε με δημοψήφισμα.Η παρτίδα είχε χαθεί. Η Ανταντ με γερμανόφιλο βασιλιά μας γύρισε τη πλάτη και τα οπίσθια. Η χώρα σε ζάλη μπήκε στη τυχοδιωκτική δίνη της Μικρασιατικής Καταστροφής.Για όλα έφταιγε η μαϊμού. Αν δεν την είχε πιάσει λύσσα κακιά τώρα θα είχαμε εδάφη στη Μικρασία, με έναν ακμαίο και δημιουργικό ελληνικό πληθυσμό.
•Η άφρων εκστρατεία προς ανατολάς μέχρι την Άγκυρα είχε στρατιωτικά σχεδιαστεί επι Βενιζέλου.Το αποκαλύπτει ο Παρασκευόπουλος ο νικητής στρατηγός ΑΓΕΣ από το 1918-20. Ο αρχηγός που κατέλαβε τη Σμύρνη. Διηγείται πως σκοτωνόταν με τον αρμοστή Στεργιάδη. Άλλη ιστορία διχασμού. Όμως είναι πολλά τα στοιχεία ότι ο Βενιζέλος δεν θα είχε επιτρέψει την αφροσύνη.Το χε κάνει ήδη δυο φορές παρά το θυμό των στρατηγών. Θα το έκανε και τρίτη. Θα είχε μαζί του τους νικητές.
•Δεν μπόρεσε όμως να υπολογίσει τη μαϊμού.

Πάνος Μπιτσαξής

Επιστρέφοντας στην Αθήνα το 306 π.Χ., ο Επίκουρος στην ηλικία των 35, επέλεξε μια ασυνήθιστη κατοικία. Εντόπισε μια μεγάλη οικία λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας, στον δήμο της Μελίτης, μεταξύ αγοράς και λιμανιού στον Πειραιά, και μετακόμισε εκεί με μια παρέα φίλων. Ο Επίκουρος παρατήρησε ότι: «Από όσα παρέχει η σοφία για την ευτυχία της ζωής συνολικά, το κατά πολύ πιο σημαντικό είναι η απόκτηση φίλων».

Τέτοια ήταν η προσήλωση του στην ευχάριστη παρέα, ώστε ο Επίκουρος συνιστούσε να προσπαθεί κανείς να μην τρώει ποτέ μόνος: «Προτού φας ή πιεις οτιδήποτε, σκέψου προσεκτικά με ποιον τρως ή πίνεις παρά τι τρως και τι πίνεις: το να τρέφεσαι χωρίς κάποιο φίλο θυμίζει τη ζωή λέοντα ή λύκου». Δεν υπάρχουμε παρά μόνο αν υπάρχει κάποιος που διαπιστώνει την ύπαρξη μας, όσα λέμε δεν έχουν νόημα μέχρι να τα καταλάβει κάποιος. Ο Επίκουρος, διακρίνοντας την κρυφή μας ανάγκη, αναγνώρισε πως μια χούφτα πραγματικοί φίλοι μπορούσαν να παρέχουν την αγάπη και το σεβασμό που πιθανόν να μην επιτύγχανε μια ολόκληρη περιουσία.   ο Επίκουρος (341 π.Χ. – 270 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και  ίδρυσε δική του φιλοσοφική σχολή, η οποία ονομαζόταν Κήπος του Επίκουρου. Θεωρείται μια από τις πιο γνωστές σχολές της ελληνικής φιλοσοφίας.