Είσαι ο ιδιοκτήτης του εαυτού σου. «Μια καλή σχέση είναι μια αμοιβαία ανταλλαγή αξίας μεταξύ δύο ανθρώπων. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είστε 50/50», λέει ο Ferebee. Σημαίνει ότι πρέπει να είστε δύο άτομα με ξεχωριστούς στόχους, όνειρα και φιλοδοξίες, και η «συνάντηση» σας πρέπει να οδηγήσει στην επιτυχία το κάθε άτομο ξεχωριστά. Άλλωστε ο κάθε άνθρωπος έχει τους δικούς του στόχους.

Άντριου Φέρεμπι, συγγραφέας.

“Το να γνωρίζεις τους άλλους είναι νοημοσύνη· το να γνωρίζεις τον εαυτό σου είναι πραγματική σοφία. Το να κυριαρχείς στους άλλους είναι δύναμη· το να κυριαρχείς στον εαυτό σου είναι πραγματική δύναμη. Εάν κατανοήσεις πως ήδη έχεις αρκετά, είσαι πραγματικά πλούσιος.”

– Lao Tzu είναι ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της κινέζικης φιλοσοφίας. Το όνομα Λάο Τσε σημαίνει «γέροντας διδάσκαλος». Σύμφωνα με την κινέζικη παράδοση, έζησε κατά τον 6ο αιώνα

Κισσός: Ο κατακτητής του κήπου του Ορέστη Δαβία.

By dasarxeio16/10/2022

Το φυτό του Διονύσου, το διεγερτικό των Μαινάδων και έμβλημα των φίλων του οίνου σκαρφαλώνει στον τοίχο και μεταμορφώνει τον κήπο.

Κείμενο: Ορέστης Δαβίας
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Κ»

Δε θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα
σε ξένα αναστυλώματα δεμένο.
Ας είμαι ένα καλάμι, ένα χαμόδεντρο.
Μα όσο ανεβαίνω, μόνος ν’ ανεβαίνω.

Αυτά δήλωνε εμφατικά ο Γεώργιος Δροσίνης στη συλλογή του Φωτερά σκοτάδια, που κυκλοφόρησε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Σε μια εποχή δηλαδή κατά την οποία οι αναρριχητές της εξουσίας, αν συγκριθούν με όσους ομοτέχνους τους δραστηριοποιούνται σήμερα, δεν ήσαν παρά καλόψυχοι βιοπαλαιστές. Η ζημιά πάντως που προκάλεσε στον κισσό (Hedera helix) με τους παραπάνω στίχους του ο πολύ δημοφιλής εκείνα τα χρόνια ποιητής ήταν, σε επίπεδο συμβολισμών, σημαντική. Όλοι, βλέπετε, γνώριζαν πως ήταν από την αρχαιότητα φυτό αφιερωμένο στον θεό Διόνυσο, ο οποίος αποκαλείται και Κισσοκόμης, επειδή φοράει στην κεφαλή στεφάνι καμωμένο από τους βλαστούς του. Σύμφωνα με τον αρχαίο μύθο, ο Κισσός ήταν ο πιο αγαπημένος του χορευτής, τσακίστηκε όμως στροβιλιζόμενος και έσβησε. Η Γαία, για να κατασιγάσει τον πόνο του θεού, γέννησε ένα φυτό που τυλίγεται γύρω από τα δέντρα και σκαρφαλώνει ψηλά με τη χάρη του αδικοχαμένου νέου. Στις οργιαστικές κρασοκατανύξεις που τελούνταν προς τιμήν του Διονύσου, οι πιστοί κρατούσαν τον θύρσο, ένα ραβδί με κουκουνάρι στην κορυφή και περιτυλιγμένο με κισσό, ενώ οι γυναίκες που επιζητούσαν τη μανία, σημάδι της παρουσίας του θεού, μασούσαν τα διεγερτικά (προσοχή: και εξόχως τοξικά) φύλλα του κισσού μέχρι να παραδοθούν στον άγριο χορό των Μαινάδων. Πίστευαν όμως επίσης πως το φυτό διαθέτει ταυτόχρονα ιδιότητες κατευναστικές, του πονοκεφάλου έστω που προκαλεί η άγρια οινοποσία, για τούτο οι συμπότες έφεραν προληπτικώς στεφάνια του. Υπάρχουν άρα πλείστοι λόγοι που ο κισσός αποτελεί μέχρι σήμερα προσφιλές έμβλημα των απανταχού της Γης βαρελοφρόνων.

Από φυτολογικής σκοπιάς, ο κισσός είναι ένας αειθαλής και μακρόβιος αναρριχητικός θάμνος, αυτοφυής στα ελληνικά δάση. Ήδη από την αρχαιότητα είχε αξιοποιηθεί στην κηποτεχνία η ασυναγώνιστη ικανότητά του να καλύπτει ταχέως με τα γυαλιστερά και καρδιόσχημα φύλλα του φράχτες, βράχους αλλά και άχαρες γωνιές. Όπως όμως επίσης συμβαίνει με αρκετά άλλα καλλωπιστικά φυτά, ενώ στη σωστά επιλεγμένη θέση ο κισσός προσφέρει σπουδαίες υπηρεσίες, αν φυτευτεί σε λάθος σημείο, μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στον κήπο. Με το βάρος του να αυξάνεται γρήγορα καθώς αναπτύσσεται κάθετα, διαθέτει δύναμη ικανή, με αρωγό τον δυνατό άνεμο, να σπάει ακόμα και χοντρά κλαδιά. Δεν δυσκολεύεται επίσης ανελισσόμενος να «στραγγαλίζει» μικρά δέντρα, στερώντας τους με το πυκνό του φύλλωμα το ηλιακό φως, ενώ ακόμα και έρπων μπορεί να εξοντώσει ό,τι τον ανταγωνίζεται από τη χαμηλή βλάστηση. Σημειωτέον δε ότι για τη στήριξή του παράγει μέγα πλήθος από μικρές εναέριες ρίζες, οι οποίες αφήνουν αντιαισθητικά σημάδια σε τοίχους αν κάποτε αποφασίσετε να τον ξεριζώσετε και (μάλλον κοπιαστικά) να αφαιρέσετε τους βλαστούς του. Μετά από αρκετά χρόνια απρόσκοπτης ανόδου, όταν πια φτάσει στην κορυφή του δέντρου με το οποίο έσμιξε, ο κισσός φθινοπωριάτικα ανθοφορεί σε κιτρινοπράσινους τόνους, προσελκύοντας μάλιστα μυριάδες μέλισσες. Μερικούς μήνες αργότερα, ωριμάζουν πάνω σε τσαμπιά οι μελανωπές και χυμώδεις ράγες του που περιέχουν τους σπόρους του. Η φύτρωσή τους δεν είναι πάντως απλή υπόθεση, γι’ αυτό συνήθως ο κισσός αναπαράγεται, πολύ εύκολα κιόλας, με μοσχεύματα. Στην αγορά θα βρείτε αρκετές ποικιλίες του, που εμφανίζουν μικρές διαφορές στο μέγεθος και στην απόχρωση των φύλλων, για να διαλέξετε ανάλογα με τις προτιμήσεις σας.

Παντός καιρού

→ Είναι φυτό που προσαρμόζεται πολύ εύκολα σε σχεδόν όλους τους τύπους εδαφών, αντέχει πολύ σε καύσωνα και παγετό, ενώ σπάνια προσβάλλεται από ασθένειες. Προτιμά τις ημισκιερές θέσεις και απαιτεί τακτικά ποτίσματα, ακόμα περισσότερο τα καλοκαίρια. Μια αζωτούχος λίπανση κάθε άνοιξη αναμφίβολα ευνοεί την ανάπτυξη και την εμφάνισή του.

Πηγή: kathimerini.gr

Το δειλινό-ΛΑΜΠΡΟΣ ΠΟΡΦΥΡΑΣ

Το δειλινό-την ώρα αυτή θυμούνται-πλάι στη γλάστρα,
σα θα κεντάς μονάχη σου στ’άγιο παράθυρό σου,
σα θα κεντάς τα λούλουδα,τον ουρανό με τ’άστρα,
να’μαι το καλοθύμητο στοχαστικό όνειρό σου.

Αν με θυμάσαι,θα’ρχομαι σα μια σκιά-ποιος ξέρει;-
ξενιτεμένος ή νεκρός θα’ρχομαι εκεί που θα’σαι,
θα βλέπεις φύλλα,σύννεφα,πουλιών φτερά στο αγέρι,
σα βλέπεις καραβιών πανιά,στοιχειά…να με θυμάσαι.

Όποιος δεν μπορεί να καταλάβει τη σιωπή σου, δεν μπορεί να καταλάβει ούτε τα λόγια σου.
J.R.R. Tolkien, 1892-1973, Άγγλος συγγραφέας

Αν το Α είναι η επιτυχία, τότε ο μαθηματικός τύπος είναι Α=Χ+Υ+Ζ, όπου Χ ίσον δουλειά, Υ ίσον παιχνίδι και Ζ ίσον να κρατάς το στόμα σου κλειστό.
Αλβέρτος Αϊνστάιν, 1879-1955, Γερμανοεβραίος φυσικός

Είναι καλύτερα να είσαι σιωπηλός και να θεωρείσαι βλάκας παρά να μιλάς και να αίρεις κάθε αμφιβολία.
Αβραάμ Λίνκολν, 1809-1865, Αμερικανός πρόεδρος

Τη μαγεία δεν την πιάνεις με την ερμηνεία της μαγείας, πόσο μάλλον με την περιγραφή της ερμηνείας της μαγείας. Ή κελαηδάς ή σωπαίνεις. Δε λες: αυτό που κάνω είναι κελαηδητό!
Οδυσσέας Ελύτης, 1911-1996, Ποιητής, Νόμπελ 1979

Μια εντελώς γυμνή Βρετάνη μπαίνει σε ταξί, όπου ο οδηγός είναι Κινέζος. Ο οδηγός την κοίταξε από πάνω έως κάτω και πάλι πάνω κάτω πολλές φορές.

Ανήσυχη γυναίκα τον ρωτά:
Δεν έχετε δει ποτέ μια γυμνή γυναίκα;

Ο Κινέζος ταξιτζής
απαντά:

• Δεν σε κοιτάζω γιατί είσαι γυμνή.
  Ανησυχώ γιατί κοιτάζω και κοιτάζω και δεν βλέπω πού έχεις τα χρήματα να με πληρώσεις

Ηθικό δίδαγμα :
Πρέπει να είσαι σαν τους Κινέζους.
Επικεντρωθείτε στην δουλειά σας και όχι στους πειρασμούς.

Ο Καζαντζάκης έγραψε
«Φθᾶσε ὅπου δὲν μπορεῖς!»

Ξεκίνα, πήγαινε, προχῶρα, τρέχα, μὴν σταματᾶς, συνέχισε….
«Φθᾶσε ὅπου δὲν μπορεῖς!»
Μά ἀντέχω;
«Ναί, πρέπει νὰ ἀντέχῃς! Μόνον ἐσὺ ἀντέχεις! Οὐδεῖς ἄλλος ἀντέχει! Φθᾶσε ὅπου δὲν μπορεῖς!»

Ποῦ εἶναι τό τέρμα; Ποιός θά τό δῇ; Πῶς μποροῦμε νά μάθουμε ἀπό τώρα τήν διαδρομή;
«Ξέρεις. Ξεκίνα. Φθᾶσε ὅπου δὲν μπορεῖς!»
Εἶναι βουνό, δύσκολο, δίχως μονοπάτια. Εἴναι κι ἄγριο. Εἶναι καὶ χειμώνας.
«Φθᾶσε ὅπου δὲν μπορεῖς!»

Μόνος μου;
«Μόνος σου!!! Μόνον μόνος σου! Φθᾶσε ὅπου δὲν μπορεῖς!»
Σὰν ἠχῶ φθάνει στὰ αὐτιά μου ἡ φωνὴ τοῦ γέροντος Πάππου του. Σὰν νὰ «ξύπνησε» ὁ γέροντας καὶ νὰ μᾶς καλῇ!
«Φθᾶστε ὅπου δὲν μπορεῖτε!» Μᾶς φωνάζει!
Οὐρλιάζει!
Καὶ δὲν εἶναι μόνος του!

Ὅλοι οἱ γέροντες ποὺ ἔζησαν στὰ ἄγρια βουνά, ἐλεύθεροι, μὲ τὴν καρδιὰ πεντακάθαρη καὶ τὸ βλέμμα τὸ γεμάτο οὐρανό, μᾶς καλοῦν:
«Φθᾶστε ὅπου δὲν μπορεῖτε!»
Ποῦ εἶναι τό «δέν μποροῦμε»; Ποῦ εἶναι τό «δέν μπορῶ»;
«Ξεκίνα, θὰ μάθῃς»!
Πῶς θά μάθω; Πότε θά μάθω; Θά μάθω;
«Ξέρεις! Τόλμα! Ξεκίνα! Φθᾶσε ὅπου δὲν μπορεῖς!»
Μοῦ φωνάζει… Ξέρει αὐτός.. Ἐγὼ φοβᾶμαι… Ἀλλὰ… Ἀκούω! Μαθαίνω… Ἀντιλαμβάνομαι….

«Φθᾶσε ὅπου δὲν μπορεῖς!»

Δὲν ἔχω ἄλλον δρόμο…. ΠΡΕΠΕΙ!!!! “

«Θαμμένα όνειρα, ζωντανές αναμνήσεις»

Ένα συγκλονιστικό βιβλίο με δεκαοχτώ διηγήματα, του Κωνσταντίνου Μπερτσιά, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Οροπέδιο»

Καλογραμμένο και με εξαιρετική ευαισθησία το βιβλίο του κ. Κ. Μπερτσιά μας γυρίζει πίσω στο 1972 και μας ταξιδεύει νοερά στην καρδιά της Στερεάς Ελλάδας, όταν οι μπουλντόζες μπήκαν αποφασιστικά στον κάμπο του Μόρνου. Το τίμημα για την ύδρευση της Αθήνας ήταν ο αναγκαστικός και βίαιος ξεριζωμός των ντόπιων, οι οποίοι αποχαιρέτισαν για πάντα την γενέθλια γη τους. Τα νερά έπνιξαν χιλιάδες στρέμματα γης, αλλά δεν κατάφεραν να σβήσουν από τις μνήμες των ανθρώπων το δέσιμο με τον τόπο τους, την αγάπη τους γι’ αυτόν και την νοσταλγία τους για μια πατρίδα που χάθηκε ανεπιστρεπτί.

Τα διηγήματα του βιβλίου είναι αυτοβιογραφικά και αποτελούν μια νοσταλγική προσέγγιση ενός θέματος που θα βασανίζει για πάντα την καρδιά των ανθρώπων που έζησαν στην ορεινή Δωρίδα και είδαν τον τόπο τους να καλύπτεται από τόνους νερού και να χάνεται για πάντα. Η γραφή είναι γλαφυρή και περιγραφική, το ύφος έντονα νοσταλγικό, η γλώσσα τόσο ρέουσα που αποτυπώνει με σαφήνεια ποικίλα συναισθήματα… πικρία, αλλά και αγάπη για την πατρίδα που χάθηκε.

Το βιβλίο με συγκίνησε, με άγγιξε, το διάβασα εν μία νυκτί. Η πρώτη λογοτεχνική προσπάθεια του κ. Μπερτσιά είχε ως αποτέλεσμα ένα εξαιρετικό βιβλίο, έντονα φορτισμένο από ζωντανές αναμνήσεις, πικρία και αγάπη για την γενέθλια γη.

Βασιλική Δάρρα

Κομμουνιστές είμαστε αλλά δεν είμαστε και Μ.λ.κες…