
1971


Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.

Missing the Train
Η χθεσινή μέρα υπήρξε ενδεικτική του ευρύτερου κλίματος ανησυχίας που επικρατεί στις διεθνείς αγορές. Τελευταία δε, μοιάζει να πληθαίνουν οι φωνές που προειδοποιούν ότι η αναστάτωση την οποία βλέπουμε δεν είναι μια απλή διόρθωση των αγορών, και ότι στον ορίζοντα είναι πιθανό να μας περιμένει μια νέα παγκόσμια οικονομική κρίση. Κανείς δεν συμπαθεί τις Κασσάνδρες και η δυσκολία με αυτούς που υποστηρίζουν ότι τα πράγματα θα χειροτερεύσουν είναι ότι δεν μπορούν να οριοθετήσουν χρονικά τις προβλέψεις τους. Όμως οι παραλληλισμοί συγκεκριμένων συνθηκών με την προηγούμενη μεγάλη κρίση του 2008 μιλούν από μόνοι τους. Κοιτάζοντας δε την υπερθερμασμένη αμερικανική οικονομία, τις εμπορικές διαμάχες που έχουν ξεσπάσει και λαμβάνοντας υπόψιν ότι βρισκόμαστε στο τέλος μιας παρατεταμένης περιόδου εξαιρετικά χαμηλών επιτοκίων, αντιλαμβάνεται κανείς ότι δεν είναι παράλογοι όσοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Μια χώρα σαν την Ελλάδα σήμερα, η οποία “απαγκιστρώνεται” χρηματοδοτικά από τα μνημόνια και θα χρειαστεί πολύ σύντομα να βγει στις αγορές είναι σε ιδιαίτερα ευάλωτη θέση. Στην πραγματικότητα, χάσαμε το τρένο της προηγούμενης ανάκαμψης. Δεν θα αντέξουμε να χάσουμε και το επόμενο.

Υπήρξαν αναγνωστες που διαφωνούν με τα λεγόμενα του Μοντιλιάνι …
Παραθέτουμε ένα μικρό βιογραφικο….
Η υγεία του Μοντιλιάνι ήταν εύθραυστη από τα παιδικά του χρόνια λόγω του ότι είχε αρρωστήσει από φυματίωση. Από νωρίς όμως γνώρισε τον κόσμο της τέχνης και αποφάσισε να γίνει ζωγράφος. Σε ηλικία 14 ετών άρχισε να παίρνει μαθήματα ζωγραφικής.
Το 1901 γράφτηκε στην Ελευθέρα Σχολή Μελέτης Γυμνού (Scuola libera di Nudo) της Φλωρεντίας. Ένα χρόνο αργότερα, σε ηλικία 18 ετών, συνέχισε τα μαθήματα ζωγραφικής στην Σχολή Καλών Τεχνών της Βενετίας, όπου εμβάθυνε στην ιστορία της τέχνης.
Εκεί φαίνεται ότι άρχισε η σχέση του με τα ναρκωτικά (χασίς), των οποίων έκανε χρήση μέχρι τον θάνατό του.
Τρία χρόνια έζησε εκεί, σπουδάζοντας και βελτιώνοντας την τεχνική του στη ζωγραφική. Ταυτόχρονα, η ανάγνωση έργων του Νίτσε τον οδήγησε να πιστεύει ότι ο μόνος δρόμος για την αληθινή δημιουργικότητα ήταν μέσω της ανυπακοής και της αταξίας.
«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.»
Αμεντέο Μοντιλιάνι .




Ήτανε, λοιπόν που λέτε, ένας που ήθελε να αποκτήσει ένα παπαγάλο. Έτσι, πήγε σ’ ένα κατάστημα ωδικών πτηνών κι εξέφρασε την πρόθεσή του. Ο υπάλληλος άρχισε αμέσως να του εκθέτει πρόθυμα την πραμάτεια του, περιγράφοντας τα προσόντα και τα χαρίσματα του ενός και του άλλου παπαγάλου. Όσο αυξάνονταν αυτά, τόσο ανέβαινε και η τιμή, βέβαια. Ξεκινώντας από τα χαμηλά και τα προσιτά, το εμπόρευμα άρχισε να ξεπερνάει το δικό του βαλάντιο και ανέβαινε μέχρι απαγορευτικά ύψη για κάθε πορτοφόλι.
Μέσα σε λίγη ώρα, ο υποψήφιος αγοραστής είχε πια δει παπαγάλους και παπαγάλους: ταπεινούς, απλούς και μετά πιο θροφαντούς, πιο εξωτικούς και μετά πολύχρωμους, πλουμιστούς, πολύγλωσσους, με λοφίο κ.τ.λ. κ.τ.λ.
Κάποια στιγμή, η περιέργειά του δεν άντεξε και ρωτάει τον πωλητή: «Πόσο κάνει ο πιο ακριβός, μα ο πιο ακριβός παπαγάλος που έχετε;». «Α!», του λέει ο πωλητής «διαθέτουμε, κύριε, εδώ παπαγάλο που κάνει…» και του ανέφερε ένα αστρονομικό ποσό. Ακούγοντας την τιμή, δικός μας τάχασε. «Θα μπορούσα να τον δω;» ρώτησε. «Ασφαλώς όχι», του λέει αυστηρά ο πωλητής, «διότι απουσιάζει ο ιδιοκτήτης κι εγώ που είμαι ένας απλός υπάλληλος δεν μπορώ να πάρω τέτοια ευθύνη να σας δείξω ένα τόσο πολύτιμο εμπόρευμα, που το φυλάμε για ασφάλεια στο πίσω μέρος του καταστήματος.»
Μετά από πολλά παρακάλια, όμως, τον κατάφερε τον πωλητή, τον τουμπάρισε, που λέμε, κι έτσι πήγανε μαζί στο άδυτο, στο πίσω μέρος του καταστήματος, όπου φυλάσσετο ο σπουδαίος αυτός, σπανιότατος και πανάκριβος παπαγάλος. Και τι να δει; Ένα ξεπουπουλιασμένο, φουκαριάρικο πουλάκι, που τέτοια κακομοιριά δεν είχαν ξαναδεί ανθρώπου μάτια. Μονόχρωμο, μ’ ένα στραβό πεσμένο τσουλούφι, αρρωστημένο πλάσμα. Άστα! Μαύρη θλίψη! «Καλά», λέει με ύφος δίκαιης διαμαρτυρίας, «οι άλλοι παπαγάλοι ήταν θροφαντοί, πλουμιστοί, πολύχρωμοι, πολύγλωσσοι και κόστιζαν πολύ λιγότερα χρήματα, ο καθένας στην κλίμακα και τη βαθμίδα του. Αυτό εδώ το πράμα, γιατί παπαγάλο δεν το λες, για ποιο λόγο, τι είναι αυτό που το κάνει να κοστίζει τόσο πολύ ακριβά; Για να τον αγοράσεις δεν φτάνει όλο το PSI!..»
Ο υπάλληλος προβληματίστηκε, έσμιξε τα φρύδια κι άρχισε να δαγκώνεται και να στραβομουτσουνιάζει, πέφτοντας σε περισυλλογή, γιατί σε μια τέτοια ερώτηση δεν μπορούσε να απαντήσει, αλλά έπρεπε. Και λέει: «Κοίτα φιλαράκο! Κι εγώ, εδώ που τα λέμε, δεν ξέρω να σου πω το γιατί. Να ξέρεις, όμως· όλοι οι άλλοι παπαγάλοι εδώ μέσα κύριε πρόεδρε τόνε φωνάζουνε.»

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.»
Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)






