Συντάκτης: Kostas Bertsias

1971, αγροτόσπιτο με την οικογένεια στην αυλή , σήμερα  η συγκεκριμένη τοποθεσία έχει κατακλυστεί από τα νερά της λίμνης ΜΌΡΝΟΥ

Το παράδειγµα ενός οργανωµένου προβατοτρόφου από το Κάστρο Βοιωτίας, είναι χαρακτηριστικό της πίεσης που δέχονται αυτό τον καιρό οι αγρότες, είτε δραστηριοποιούνται στη ζωική είτε ακόµα και στη φυτική παραγωγή.

Γιάννης Πανάγος

Ο Αθανάσιος Φλούδας, έχει δηµιουργήσει τα τελευταία χρόνια µια καλά δοµηµένη εκµετάλλευση µε 500 πρόβατα της φυλής  Λακόν (Lacaune), παράγει κάθε χρόνο περί τους 120-150 τόνους γάλα. Καλλιεργεί ταυτόχρονα περί τα 200 στρέµµατα µε καλαµπόκι και ψυχανθή για να τροφοδοτεί τη µονάδα του µε δικές του ζωοτροφές. Για πολύ καιρό είχε συνεργασία µε µια καλοκουρδισµένη γαλακτοκοµική επιχείρηση από τη Θεσσαλία, η οποία παραλάµβανε το σύνολο της παραγωγής του σε καλή τιµή και χωρίς να παραβαίνει ποτέ το χρόνο στις πληρωµές.

Το µόνο το οποίο του είχε ζητήσει εξ αρχής ο παραλήπτης του γάλακτος, ήταν οι ζωοτροφές και ειδικότερα η σόγια που θα χρησιµοποιούσε να είναι απαλλαγµένη από γενετικά τροποποιηµένο καρπό (NO GMO) και ταυτόχρονα το γάλα που θα παραδίνει να τηρεί τις προδιαγραφές σε λιπαρά και πρωτεϊνες. Για πολύ καιρό όλα πήγαιναν µια χαρά. Μέχρι τη στιγµή που από την πλευρά της γαλακτοβιοµηχανίας άρχισε να έχει οχλήσεις, όχι για την ποιότητα της παραγωγής του αλλά για το γεγονός ότι επέµενε να ταίζει τα ζώα µε ιδιοπαραγόµενες ζωοτροφές. Άρχισε να ασκείται σιγά – σιγά µια πίεση για αλλαγή τακτικής σ’ αυτό το θέµα και µάλιστα µε υποδείξεις για την προµήθεια των ζωοτροφών από συγκεκριµένη εταιρεία. Παρ’ ότι στην αρχή δεν έδωσε πολύ σηµασία, µε τον καιρό οι πιέσεις έγιναν αφόρητες. Μπήκε λοιπόν στη διαδικασία να ρωτήσει, για το κόστος αυτών των ζωοτροφών και για τα λοιπα χαρακτηριστικά τους.

Διαβάστε αναλυτικό ρεπορτάζ στην Agrenda που κυκλοφορεί το Σάββατο 8 Δεκεμβρίου

Η ελευθερία των οπαδών μιας κυβέρνησης δεν είναι αυτόδημοκρατια .

Δημοκρατια είναι το δικαίωμα των αντιφρονούντων , να Σκέπτονται διαφορετικά

Μπαρμπύς

Η κόνις η Αφρικανίς

Νοτιάς στο άστυ το κλεινόν

με σύννεφα προβάλει

και σκόνη από την Αφρική

λεν’ πως θα φέρει πάλι

Και είν’ η σκόνη άριστον

λίπασμα των αγρών

και ορφνοκόκκινος λεκές

των επιφανειών.

Κι ενώ στα σπίτια, στις σκεπές

κανένας δεν τη βλέπει

απ’ το παρμπριζ την όραση

δύσκολα επιτρέπει

Από κοντά διακρίνεται

σε ρούχα απλωμένα

που πρέπει να ξαναπλυθούν,

να είναι καθαρισμένα

Κακό μεγάλο νόμισε

της Αφρικής την σκόνη

καθένας που την κρίση του

εύκολα διαμορφώνει

Κι όμως όπου εκάθησε

η κόνις η Αφρικανίς

τίποτε το αξιόλογο

δεν έπαθε κανείς

Ηταν στη δεκαετία του 70  όταν για πρώτη φορά πρόσεξε το φαινόμενο : τα πάντα καλυμένα από μια καφεκόκκινη σκόνη που μας ήρθε -λέει-  από την Αφρική λόγω μετεωρολογικών συνθηκών που επέτρεψαν την μεταφορά της. Διάβασε την σχετική ανακοίνωση :

Ενα υψηλό βαρομετρικό σύστημα πάνω από τη ΒΔ Αφρική και τη δυτική Μεσόγειο ανύψωσε σκόνη στην ανώτερη ατμόσφαιρα και με νοτιοδυτικούς ανέμους τη μετέφερε προς την ανατολική Μεσόγειο.

Λόγω της περιοχής προέλευσης, η σκόνη είναι ερυθρά. Τα σωματίδια της σκόνης περιέχουν, σε μεγάλο ποσοστό,  πυρίτιο, άργιλο και σίδηρο. Στην περίπτωση μεταφοράς της σκόνης με την παρουσία νεφών και επακόλουθης βροχόπτωσης, τα σωματίδια της σκόνης διαλύονται στις υδροσταγόνες και έτσι επιτυγχάνεται “κατάπτωσή” τους στο έδαφος. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, εμφανίζονται ερυθρωπές λασποβροχές. Τα σωματίδια της αφρικανικής σκόνης, όταν φθάνουν στην Ελλάδα, είναι τα μικρότερα και ελαφρύτερα, διότι τα μεγαλύτερα, ως βαρύτερα, καθιζάνουν καθ’ οδόν.

Τα συστατικά της σκόνης που περιέχουν σίδηρο θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικά, αφενός μεν διότι συμβάλλουν στην ανάλογη λίπανση των εδαφών και στην ανάπτυξη των φυτών, αφετέρου δε έχει αποδειχθεί ότι αποτελούν έναν από του κύριους παράγοντες εμπλουτισμού της θάλασσας σε σίδηρο που απαιτείται για την ανάπτυξη φυτοπλαγκτόν.

Ολα τα συνηθίζει ο άνθρωπος, σήμερα μια νέγρα είναι οικεία εικόνα στο πανεπιστήμιο, το 70 όμως οι νέγρες φοιτήτριες ήταν μετρημένες στα δάκτυλα ενός χεριού. Η Κόννι ξεχώριζε στην κυριολεξία σαν την μύγα μέσα στο γάλα. Σίγουρα δεν θα περνούσε απαρατήρητη ούτε στην πατρίδα της, η ομορφιά της ήταν παραπάνω από το συνηθισμένο. Την έβλεπε μια φορά την εβδομάδα -κάθε Τετάρτη- που συνέπιπταν οι ώρες των μαθημάτων τους στο κτίριο της Νομικής, μαγνήτιζε το βλέμμα πολλών καθώς περίμενε έξω από την αίθουσα την έναρξη του μαθήματος. Υστερα ο καθένας έμπαινε στην τάξη του κι αυτός την ξέχναγε απορροφημένος  στο μάθημα  κι έφευγε γρήγορα για το σπίτι ενώ αυτή πάντα είχε κάποιες φίλες, λευκές, να συζητάει.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Για να μπορεί να κάνει κάτι μια επιτροπή δεν πρέπει να αποτελείται από περισσότερους από τρεις , και οι δύο να είναι απόντες !!

Σύσκεψη είναι μια συγκέντρωση σημαντικών ανθρώπων που ο καθένας μόνος του δεν μπορεί να κάνει τίποτα , αλλά όλοι μαζί μπορούν να αποφασίσουν οτι δεν μπορεί να γίνει τίποτα .

Για πολλούς ανθρώπους, η απόκτηση ενός σπιτιού αποτελεί στόχο ή και όνειρο ζωής. Πολλοί δεν τα καταφέρνουν, όμως, με αποτέλεσμα να αναγκάζονται να δίνουν για ενοίκιο ένα τσουχτερό ποσοστό των μηνιαίων αποδοχών τους. Οι μισοί περίπου Ευρωπαίοι που δεν είναι ιδιοκτήτες σπιτιού έχουν χάσει τις ελπίδες τους ότι θα αποκτήσουν ποτέ στέγη, σύμφωνα με μελέτη της τράπεζας ING που δημοσιεύτηκε το 2017. Για το 65% των ανθρώπων που δεν διαθέτουν σπίτι, η ιδιοκτησία είναι συνώνυμη με την επιτυχία.

Στην Ευρώπη, επτά στους 10 πολίτες (69,3%) ζούσαν το 2016 σε ιδιόκτητες κατοικίες, ενώ το 30,7% νοίκιαζε το σπίτι όπου έμενε. Στην Ευρώπη των 28, το 2016, το 42,6% ζούσε σε ιδιόκτητο σπίτι χωρίς δάνειο ούτε υποθήκη. Το 26,5% ζούσε σε ιδιόκτητη κατοικία για την οποία υπήρχε δάνειο ή υποθήκη σε εκκρεμότητα.

Κι ενώ οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ζουν σε δικό τους σπίτι χωρίς να αναγκάζονται να πληρώνουν ενοίκιο, αν κοιτάξουμε τα ποσοστά ανά χώρα, υπάρχει μια σημαντική διαφορά που καταγράφεται. Υπάρχει δηλαδή χώρα, όπου το ποσοστό της ιδιοκτησίας σπιτιού αγγίζει το 96%, ενώ υπάρχει και εκείνη όπου περίπου οι μισοί πολίτες μένουν σε ιδιόκτητη κατοικία (51,7%).

Ειδικότερα, τα υψηλότερα ποσοστά των πολιτών που μένουν σε ιδιόκτητο σπίτι καταγράφονται στη Ρουμανία, όπου το 96% είναι ιδιοκτήτες, τη Λιθουανία (90,3%), την Κροατία (90,1%), τη Σλοβακία (89,5%) και την Ουγγαρία (86,3%). Από την άλλη, μόλις κάτι παραπάνω από τον μισό πληθυσμό στη Γερμανία ζει σε δικό του σπίτι (51,7%) και την Αυστρία (55,0%), ακολουθούμενες από τη Δανία (62,0%), το Ηνωμένο Βασίλειο (63,4%), τη Γαλλία (64,9%) και τη Σουηδία (65,2%). Η Ελλάδα βρίσκεται κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο με κάτι παραπάνω από 7 στους 10 Έλληνες να ζουν σε ιδιόκτητη κατοικία.



Μια ιδιαίτερη περίπτωση – Ένα σπίτι στην τιμή μιας τηλεόρασης

Η Ρουμανία συγκεντρώνει το υψηλότερο ποσοστό ιδιοκτητών σπιτιών. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας Eurostat, το 96% των Ρουμάνων ζουν σε δικό τους σπίτι. Ωστόσο κυβερνητικές πολιτικές, οικονομικά δεδομένα, λιγότερες δυνατότητες ενοικίασης και μια αυξανόμενη κοινωνική πίεση για να γίνει κάποιος ιδιοκτήτης σπιτιού σημαίνει ότι η εμπειρία απόκτησης κατοικίας στη Ρουμανία έχει υπάρξει ευρέως διαφορετική όσον αφορά τις γενιές στη χώρα.

Το 1990, με το τέλος του κομμουνισμού, το κράτος είχε την ιδιοκτησία του 70% των διαμερισμάτων, δηλώνει ο Bogdan Suditu, ειδικός αστικού σχεδιασμού και καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου. Μόλις η κυβέρνηση άρχισε να πουλά τις κατοικίες, οι άνθρωποι έτρεξαν να αγοράσουν τα σπίτια όπου ζούσαν, συχνά σε πάρα πολλές ανταγωνιστικές τιμές.

«Πληρώνοντας 100.000 λέι για ένα διαμέρισμα το 1991 ήταν μια δίκαιη τιμή εκείνη την εποχή. Το 1994, αυτή ήταν η τιμή για μια έγχρωμη τηλεόραση», λέει ο Suditu στο BBC. Όχι μόνο η απόκτηση κατοικίες ήταν πιο εύκολη, αλλά και η ρουμανική κυβέρνηση έχτισε λιγότερα κτίρια μέχρι το 1996. Η αγορά ενός σπιτιού έγινε μια δημοφιλής επιλογή.