Συντάκτης: Kostas Bertsias

Τρία ερωτήματα για σκεπτόμενους ανθρώπους :

πως γνωρίζουμε αυτά που ξέρουμε;

μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον από το παρελθόν ;

γιατί ποτέ δεν περιμένουμε το απρόβλεπτο;

Το 1912 ο φιλόσοφος Μπερντραν Ράσελ συνοψίσε τις απαντήσεις και στα τρία αυτά ερωτήματα :

μια κότα που λαμβάνει τροφή κάθε μέρα θεωρεί ως δεδομένο ότι θα συνεχίσει να λαμβάνει τροφή κάθε μέρα . Έχει την βαθιά πεποίθηση ότι ο άνθρωπος είναι καλός . Τίποτα στη ζωή της κοτας δεν την κάνει να σκεφτεί ότι μια μέρα θα σφαγιαστεί….

Αν ξέρω ακριβώς τι θέλω να κάνω , τότε σε τι χρησιμεύει να το κάνω ;

Πριν μάθει κάποιος τι είναι σωστό , θα πρέπει να ξέρει τι είναι λάθος .

“Για να αποκτήση κανείς γρόσια , άλλος τρόπος δεν είναι, πρέπη να χει μεγάλην τύχη , να εύρη στραβόν κόσμο , και να είναι αυτός με ένα μάτι, δεν του χρειάζονται δύο. Πρέπει να φάη σπίτια, να καταπιή χωράφια, να βουλιάξη καράβια, με ντριανταέξ τα εκατό, θαλασσοδάνεια, το διάφορο κεφάλι ”

Τα Βενετικά

1972 , Α Ταμπουράς , Δ Κοντομηνάς και Γ Ατζολετάκη .

Photo by Manolis

το τέλος μιας εποχής…

Η Ε.Ε. βλέποντας την γήρανση του αγροτικού πληθυσμού αλλά και την υπαρκτή δυσκολία εύρεσης καλλιεργήσιμης παραγωγικής γης από την μεριά των νέων αγροτών που θα θελήσουν να δεσμευτούν για χρόνια σε μια αγροτική δραστηριότητα υιοθετεί μια σειρά πρακτικών διάθεσης γης που θα εμπλουτίσουν τα κίνητρα των νέο εισερχόμενων αγροτών.

Στόχος του μέτρου είναι η ηλικιακή και ποιοτική ( σχετικές σπουδές με την αγροτική παραγωγή και κτηνοτροφία ) νέων ανθρώπων με όρεξη και οράματα μακριά από τις παλαιές αγκυλώσεις του συστήματος.

Τα συγκεκριμένα µμέτρα, πρέπει οι εθνικές αρχές να τα συνδυάσουν µε άλλες ευρωπαϊκές πολιτικές, ώστε να πιάσουν τις επιδόσεις που απαιτούνται για τη λεγόμενη «ηλικιακή ανανέωση της γεωργίας», έναν από τους εννέα γενικούς άρα και υποχρεωτικούς στόχους της Κ.Α.Π.

Συγκεκριμένα, το ENRD σε σχετική του παρουσίαση κατά τη διάρκεια συνάντησης εργασίας συνέταξε ένα σετ παρεμβάσεων που χωρίζεται σε τέσσερις άξονες µε τον καθένα να περιέχει ένα μείγμα εθνικών και ευρωπαϊκών εργαλείων πολιτικής:

1. Πρόσβαση σε γη:

Ενεργοποίηση χρηματοδοτικού εργαλείου για την αγορά γης µε µμακροχρόνιο Δανεισμό  όπου θα καλύπτεται η εγγύηση.

Προκήρυξη Μέτρου «Κινητικότητα Γης»: με Πριµ για αγρότες σε ηλικία συνταξιοδότησης που µμεταφέρουν μόνιμα την εκμετάλλευση τους. Συνδυάζεται µε ανάλογες υπηρεσίες και µε τη δημιουργία διαχειριστών Αγροτικής γης.

Έκπτωση φόρου σε µμεταβιβάσεις αγροτικής γης  Σύσταση τράπεζας αγροτικής γης (εθνική πολιτική): Συλλέγει, οργανώνει και διευκολύνει την αντιστοίχιση της προσφοράς και της ζήτησης αγροτικής γης.

Νέα προγράμματα εκκίνησης αγροτικών εκμεταλλεύσεων (εθνική πολιτική): Νέοι αγρότες να έχουν πρόσβαση και να εκμεταλλεύονται Μικρές αγροτικές Μονάδες δημοσίου χαρακτήρα για μέγιστη χρονική περίοδο 10 ετών.  Φορολογικά κίνητρα.

και η αρχή του Νέου.

2. Χρηματοδότηση και εργασία:

Θεσμοθετούνται ισχυρά κίνητρα για νέο εισερχόμενους Επαγγελματίες Αγρότες.

Πριµ πρώτης εγκατάστασης.

Χρηματοδοτικά εργαλεία µε προτεραιότητα και υψηλότερη ένταση ενίσχυσης σε νέους αγρότες.

Εισοδηματική στήριξη:  Μείωση φορολογίας.

Εθνικό Απόθεμα για Δικαιώματα σε νέους αγρότες

Εργαλείο σταθεροποίησης του εισοδήματος.

3. διαχείριση κινδύνου:

Επιδότηση ασφαλίστρου για διάφορους κινδύνους είτε οικονομικούς είτε περιβαλλοντικούς.

Η βάση για το φόρο εισοδήματος να υπολογίζεται για µία περίοδο τριών ετών.

Πηγή

“Ο τρόπος που κάνω συμφωνίες είναι αρκετά απλός και ξεκάθαρος. Στοχεύω πολύ ψηλά και μετά συνεχίζω να πιέζω και να πιέζω για να πάρω αυτό που θέλω. Κάποιες φορές συμβιβάζομαι με κάτι λιγότερο απ’ αυτό που γύρευα, όμως στις περισσότερες περιπτώσεις καταλήγω με αυτό που θέλω.”

Στη φράση αυτή συνόψιζε τη στρατηγική του στις διαπραγματεύσεις ο Donald Trump στο βιβλίο που είχε γράψει τη δεκαετία του ’80 “The Art of the Deal” και τη θεώρησή του αυτή τη βλέπουμε εν δράσει σε μια σειρά από μέτωπα τα τελευταία χρόνια. Η διαπραγματευτική του προσέγγιση όμως συχνά καταλήγει απ’ το ευεργετικό αλλά μονόπλευρα επωφελές “win-lose”, όπου η μία πλευρά κερδίζει εις βάρος της άλλης, σε αποτελέσματα “lose-lose”, όπου η διαπραγμάτευση απλώς καταρρέει, χωρίς κανείς να κερδίζει τίποτα.

Από την πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις, πίσω στη δική μας καθημερινότητα. Είτε μας αρέσει είτε όχι, διαπραγματευόμαστε συνεχώς – στο χώρο της εργασίας, στο σπίτι, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Για το μισθό μας, για το ενοίκιο, για την τιμή στην οποία θα πουλήσουμε ή θα αγοράσουμε ένα περιουσιακό στοιχείο, για τις υποχωρήσεις που θα κάνουμε ως γονείς ή ως σύντροφοι. Έχουμε περιθώρια να γίνουμε καλύτεροι διαπραγματευτές, σε αντίθεση δε με τη μηδενιστική προσέγγιση του Trump, μπορούμε να πετύχουμε πολλά αν καταφέρουμε να μεταβούμε σε διαπραγματεύσεις που έχουν το χαρακτήρα “win-win”.