“Μένουμε διαιτώμενοι εις την οικίαν μας, στραβοπατούντες από δωμάτιον εις δωμάτιον,
ως ποταμιαία καβούρια,αλιβάνιστοι,ακοινώνητοι,
με την ελπίδα ότι σύντομα θα ανθρωπέψουμε και
πάλι”.
Έτσι είχε ευχηθεί ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης για κάποια άλλα Χριστούγεννα,όταν είχε ενσκήψει ο λοιμός του 1853. Από Δήμητρα Γαϊτάνη-Συρεγγέλα
