χτυπάτε τύμπανα. Ηχήστε σάλπιγγες. 

Νάτος έρχεται. Σ’ αυτόν τον γκρεμιστή δόθηκε το προνόμιο του χτίστη του φωτός.
Με νου καρδιά, πίστη κι αγάπη άσβηστη, έρχεται:

«Ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι. 

Πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας. 

Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ’ αγρίμια 
ξανάρχεται. Καλώς να ρθή. Γκρεμίζω τη ασκήμια. 

Και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν’ ανοίξω, 
Και μ’ ένα Ναι να τιναχτώ, μ’ ένα Όχι να βροντήξω.

Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε.
Γρικάω, βγαίνει από μέσα μου μια προσταγή: Γκρεμίστε!»
(Κωστή Παλαμά.Ο Γκρεμιστής)

Εμπρός, να γκρεμίσουμε τις προβατογκαμήλες τους, σάπιους που μας τυραννούν, τα σάπια, τα παλιά, τα έργα των πανούργων, ανίκανων, μικρών κυβερνητών μας.

Να χτίσουμε, την καινούργια Ελλάδα. Την Ελλάδα που δεν θα ντρεπόμαστε να τη λέμε Ελλάδα.

Ποιος είπε πως επέρασε της λεβεντιάς η ώρα; (Κ. Παλαμάς