Αλιευμένο από το fb, ανάρτηση της καλής φίλης A. Δεσύπρη .
Αν και γράφηκε το 1953 είναι τόσο επίκαιρο …
“…κάθε παιδευτική ενέργεια αρχίζει με το χτίσιμο ενός εσωτερικού κόσμου μέσα στα δικά μας στήθη… Πρέπει μέσα σε έναν άνθρωπο να γίνει μεγάλη και ιερή η ζωή, όταν πρόκειται να την ξυπνήσει μέσα σε άλλους ανθρώπους.”
Η πατρότητα των παραπάνω ανήκει στον Γερμανό παιδαγωγό-φιλόσοφο Eduard Spranger (1882-1963) και ενέπνευσαν τον Ευάγγελο Παπανούτσο ώστε να γράψει ένα άρθρο με τον τίτλο “Εάν το άλας μωρανθή”, εκ του οποίου τα παρακάτω αποσπάσματα:
“…Πως θα αναφλέξεις τις ψυχές των νέων όταν η δική σου είναι κρύα, παγωμένη; Πως θα βρεις την κίνηση, τον παλμό, το ρίγος για να τα μεταδώσεις στις καρδιές και τις δονήσεις, εάν δεν τα πάρεις από το πάθος, το ενθουσιασμό το δικό σου; Εάν στην ψυχή σου απλώνεται η ερημιά της αδιαφορίας ή φωλιάζει η αγροικία και η βαρβαρότητα, ο φθόνος, η ιδιοτέλεια και η μισαλλοδοξία’ εάν δεν έφτασε ως τα φυλλοκάρδια σου, για να τα τρυφεράνει και να τα ευωδιάσει, η πλούσια “μάθηση” που λες ότι έχει μαζέψει ο νους σου, αλλά έμεινες αδιάβροχος από το πνεύμα που εγκωμιάζεις, αγενής και ανελεύθερος, πως τολμάς να κάνεις το δάσκαλο, πως δεν ντρέπεσαι να επαγγέλλεσαι τον παιδαγωγό;
…Γιατί οι καιροί μας είναι σκοτεινοί, τα χρόνια που περνούμε δίσεχτα και έχει περισσέψει στον κόσμο το μίσος, η πλεονεξία, ο στυγνός επαγγελματισμός… Πως θα αντιδράσομε στη φθορά; Αυτό είναι το πρόβλημα που από τη λύση του εξαρτάται όχι μόνο η πνευματική προκοπή αλλά και αυτή η επιβίωση του λαού μας…. Φωτισμός και διανοητικός και ηθικός. Τους δασκάλους μας πρώτα βαραίνει η μεγάλη ευθύνη. Γιατί “εάν το άλας μωρανθή…”
(Στο περιοδικό Παιδεία και Ζωή, 15.4.1953)
Ο Παπανούτσος απευθύνονταν στους παιδαγωγούς, λόγω ιδιότητας αλλά η ευθύνη βαραίνει όλους μας και είναι πολύ σοβαρή υπόθεση το πως απευθυνόμαστε στα παιδιά και τους νέους, τα αισθήματα και η εικόνα που αυτά αποκομίζουν από το ενδιαφέρον ή την αδιαφορία μας, η σοβαρότητα ή η ιλαρότητα που αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα, τα δικά τους και του κόσμου. 🌼
