Οι συναυλίες ως ιλλιγγιώδη καλειδοσκόπια 

Δεν ήταν ο Χάντερ Τόμσον αυτός που επινόησε την «γκόνζο δημοσιογραφίαWikipedia», αλλά σίγουρα ήταν αυτός που της έδωσε τον ορισμό: Δημοσιογραφία «όπου τα γεγονότα παρουσιάζονται σε πρώτο πρόσωπο διογκωμένα στην φαντασία του παρατηρητή. Ένα μείγμα δημοσιογραφίας και μυθιστορίας με ακραίο εξπρεσιονιστικό ύφος». Με λίγα λόγια, να πιστεύεις ότι είναι πιο σημαντικό, για όποιον κάνει τον κόπο να σε διαβάσει, το να διηγείσαι πώς αισθάνθηκες και πώς αντιμετώπισες τα γεγονότα που εξελίσσονταν γύρω σου, παρά να αρκείσαι σε μια ξερή περιγραφή.

Δεν την επινόησε ο Τόμσον απλά την εκτόξευσε σε δυσθεώρητα ύψη, όπως είχαν κάνει πριν από αυτόν ο Χέμινγουεϊ και ο Μπάροουζ –ειδικά στο περιβόητο ΤζάνκιΣτον Ιανό– ή ακόμα κι ο Νόρμαν Μέιλερ όταν διηγόταν τις περιπέτειές του στην πορεία ειρήνηςThe Armies of the Night, Wikipediaπρος το Πεντάγωνο. 

Τι ένωνε όλους αυτούς; Η ικανότητά τους να ξεγυμνώνονται και να αυτοσαρκάζονται δημιουργώντας ένα μείγμα όπου η πραγματικότητα –είτε πρόκειται για την πρέζα είτε για το κλομπ του μπάτσου– ανακατευόταν με ό,τι ένιωσαν στο πετσί τους. Ήταν ακριβώς το είδος της δημοσιογραφίας που ξεμύτισε δειλά στα χρόνια του ’80 και βαφτίστηκε lifestyle για να φτάσει την επόμενη δεκαετία να σημαίνει το αλαζονικό στιλ όπου ο καθένας που είχε πρόσβαση στα ιλουστρασιόν περιοδικά διηγόταν τις ασήμαντες περιπέτειές του «σαν να είχε κολυμπήσει δίπλα σε καρχαρίες» –για να θυμηθούμε τον Τόμσον ξανά.

Το Κράτα το σόουAπό τις εκδόσεις Key Books (εκδόσεις Key Books) το έγραψε ο Θεοδόσης ΜίχοςAρχισυντάκτης και ιδρυτικό μέλος της Popaganda, τυχερός-άτυχος καθώς μεγάλωνε σε έναν κόσμο που άλλαζε διαρκώς με απρόσμενη ταχύτητα καθώς από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου έφτανες με ένα άλμα στους Last Drive και από εκεί προσγειωνόσουν στις Τρύπες. Και πριν καλά καλά συνειδητοποιήσεις τι σήμαινε το πέρασμά τους από την ετοιμοθάνατη τότε ελληνική σκηνή, βρισκόσουν πνιγμένος στους καταιγιστικούς ρυθμούς των Chemical Brothers ή στις γκαράζ κιθάρες των μπάσταρδων του Γκι Ντεμπόρ των Τhe (International) Noise ConspiracyWikipedia. Αλλά σημασία δεν έχει η διαρκής μετάβαση από την κασέτα στο cd ή το μπλέξιμο των μπλουζ του ΛάνεγκανTo site του με το σουρεαλιστικό τσίρκο των Flaming Lips, αλλά το πώς όλα αυτά ενώνονται σε ένα αλλόκοτο σάουντρακ όπου κάθε νότα είναι ένα μοναδικό κομμάτι της ζωής σου, πότε γλυκόπικρο, πότε μελαγχολικό, και συχνά αστείο σαν ένα roller coaster μπερδεμένων αναμνήσεων.

Στο κάτω κάτω το έγραψε και ο πατριάρχης κάθε γενιάς που επαίρεται ότι είναι καταραμένη, ο Μπάροουζ: «Γράφεις πάντα αυτό που ξέρεις, που έχεις ζήσει». Και ο συγγραφέας γράφει αυτό ακριβώς, αφού η κάθε συναυλία είναι μόνο το πρόσχημα, κάτι σαν σκηνικό όπου κινείται ο ίδιος, πότε τολμηρός, πότε αμήχανος, πιωμένος, ατσίγαρος, μαστουρωμένος, χύνοντας μπύρες και στρίβοντας μπάφους για να διηγηθεί στιγμιότυπα της ζωής ενός τύπου που λάτρεψε τον ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας και αποφάσισε να προσθέσει ένα κεφάλαιο στη μυθολογία του ροκ εν ρολ σ’ αυτήν τη γωνιά της Ευρώπης.

Γι’ αυτό και είναι απολαυστικό το Κράτα το Σόου. Γιατί ο παρατηρητής-συγγραφέας θυμίζει τον θαρραλέο πανκ από τον Βόλο που οι χουλιγκάνοι του την έπεφταν στον δρόμο κι έχει την ίδια δονκιχωτική αύρα είτε σουλατσάρει στο Παρίσι είτε στο Μαρόκο είτε στη Νέα Υόρκη, ζώντας μέχρι τα μπούνια το ροκ εν ρολ γιατί έτσι κι αλλιώς the devil may care…