Από τον Γιώργο Λογοθέτη η πιο κάτω ανάρτηση:
Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ Α Ν Ε Σ Τ Η !!
Ανάσταση, λέξη αρχαία ελληνική που ετυμολογείται από το ρήμα ἀνίστημι ( ἀνά + ἵστημι) και σημαίνει (αν)έγερση, σήκωμα, μετατόπιση, αλλά χρησιμοποιείται συχνά και μεταφορικά, για να δηλώσει την αναζωογόνηση ή την αναγέννηση ύστερα από περίοδο παρακμής.
Η σχέση με το Θεό είναι από τις πλέον “προσωπικές υποθέσεις” και στη διάρκεια του βίου διέρχεται από διάφορα επίπεδα…
Διακρίνουμε αυτή την εσωτερική “διεργασία” στους γύρω μας, την εντοπίζουμε και στον εαυτό μας.
Δεν υπάρχουν “συνταγές” εδώ…
Και αν θέλετε τη γνώμη μου, ειδικά εδώ, δεν υπάρχουν “έτοιμες συνταγές επιτυχημένης σχέσεως”.
Υπάρχει όμως η ίδια η ζωή, σαν ένα διαρκές “σχολείο” και υπάρχει και η “ατομική πορεία – φοίτηση” του καθενός μας σε αυτό.
Αυτό το “σχολείο” προσφέρει τα πάντα, και λίγο πολύ όλοι παρακολουθούμε όλα τα “μαθήματα” και όχι απαραίτητα μία φορά…
Μηδενός εξαιρουμένου…
Αποτυπώνεται στις Γραφές ότι και ο ίδιος ο Ιησούς έζησε μέσα σε αυτό τον “κόσμο/σχολείο”, διαχειρίστηκε τις πιο συνήθεις καταστάσεις, που συναντάει διαχρονικά ο μέσος άνθρωπος στη διάρκεια του βίου του, αλλά ήρθε επίσης αντιμέτωπος με ακραίες δοκιμασίες…
Δεν εγκλωβίστηκε όμως σε όλα αυτά, δεν ανταποκρίθηκε με το συνήθη “ανθρώπινο” τρόπο στα “προβλήματα – μαθήματα” και επιπλέον μας άφησε “παρακαταθήκη λύσεων”…
“Ανάσταση” είναι ο νέος τρόπος του να βλέπεις, να κατανοείς, να συμπεριφέρεσαι, να ζεις μέσα στον κόσμο.
Και είναι μια διαρκής διαδικασία, που απαιτεί την καθημερινή ενασχόληση και φροντίδα μας.
Ο Θεός είναι βίωμα. Δεν είναι προτίμηση, ούτε αντικείμενο πεποιθήσεων (όσο ισχυρές και αν είναι αυτές ενίοτε).
Να μη βιαζόμαστε λοιπόν…
Να πάρουμε το χρόνο μας στο “σχολείο”…
Κι αν τα “μαθήματα” μας κουράζουν καμιά φορά, να μην βαρυγκομάμε…
Κι αν μας ξεφεύγει καμία φορά και λυγάμε, να αναρωτιόμαστε : “είμαι καλύτερος από Αυτόν, που την Ανάστασή Του γιορτάζω σήμερα??”
Ο Καλύτερος λοιπόν (φαντάζομαι θα συμφωνήσουμε σε αυτό) πέρασε χειρότερα απ’ τον καθένα μας και στο τέλος είπε και ένα ἄφες αὐτοῖς…
Και να θυμόμαστε πάντα ότι στόχος του “μαθήματος” δεν είναι η εξόντωση του μαθητή, αλλά η βελτίωσή του.
Ας αναλογιζόμαστε λοιπόν αν είμαστε όντως πρόθυμοι να βελτιωθούμε και μετά ας προσεγγίζουμε το κάθε “μάθημα” με αυτή τη νοητική & ψυχολογική διάθεση.
Θα μας φανεί πιο εύκολο έτσι, και θα περάσουμε και την τάξη στο τέλος…μέχρι το επόμενο “μάθημα”.😉
Καλή καρδιά και προχωράμε !! (για να δανειστώ την αγαπημένη προτροπή ενός καλού φίλου)
Να είστε όλοι/-ες καλά !
Γ.Λ.
