της Μαριάννας Σκυλακάκη
Κάποιες μέρες νιώθω ότι η Ελλάδα χωρίζεται μεταξύ ανθρώπων που ευχαριστιούνται τη χρήση βίας από την πλευρά των οργάνων της τάξης και αυτών που αρέσκονται στο να αποκαλούν τους αστυνομικούς “μπάτσους”. Μου δίνεται αυτή η αίσθηση είτε παρακολουθώντας συζητήσεις σε τηλεοπτικά πάνελ, είτε συμμετέχοντας σε άλλες και προσπαθώντας να επιχειρηματολογήσω ότι τόσο η συμπεριφορά κάποιων αστυνομικών ενισχύει τα αρνητικά στερεότυπα, όσο και η συστηματική περιφρόνηση και ασέβεια απέναντί τους οδηγεί σε ανεπίτρεπτα ξεσπάσματα αστυνομικής βίας.
Έχουμε ξεχάσει ότι οι αστυνομικοί, σε μια κανονική χώρα, εργάζονται για εμάς αλλά υπόκεινται παράλληλα και οι ίδιοι σε αυστηρούς κανόνες. Ότι δεν είναι απέναντί μας, ότι αποτελούν βασικό παράγοντα για την τήρηση της έννομης τάξης, και ότι η έννομη τάξη δεν είναι κάποιος δυστοπικός ζουρλομανδύας, αλλά ένα πλαίσιο στο οποίο συναινούμε ανήκοντας σε μια κοινωνία. Θα μου πείτε, η Ελλάδα δεν είναι σε όλα της μια κανονική χώρα και δεν θα διαφωνήσω. Όμως, αν θέλει να γίνει, έχουμε πολλή δουλειά μπροστά μας και στο σκέλος αυτό.
Γιατί μεταξύ όλων των παραπάνω, μοιάζει να έχουμε ξεχάσει επίσης ότι -ευτυχώς- δεν έχουμε ακόμα απέναντί μας ρομπότ, αλλά ανθρώπους. Μας το θύμισε αυτό το περιστατικό του αστυνομικού που τραγουδά το “Stand By Me” με πλανόδιο μουσικό στο Μοναστηράκι και έγινε viral, αποφορτίζοντας με αυθόρμητο τρόπο ένα κλίμα επικίνδυνα τεταμένο.