ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ, ΑΛΛΑ… ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ Η ΑΣΧΗΜΙΑ
Τις προάλλες κοιτούσα μία επιγραφή που έγραφε “ΑΤΤΙΚΟ ΩΔΕΙΟ”, η οποία παλαιότερα ήταν “ΑΤΤΙΚΟΝ ΩΔΕΙΟΝ”. Σκέφτηκα, πως θα μπορούσε ένας λαός να δεχτεί μία τέτοια ακαλαίσθητη χασμωδία όπως είναι προφανές στην πρώτη εκφορά (Ο -> Ω) στην γλώσσα που κάποτε τον ξεχώριζε από τους “βαρβάρους”; Πράγματι, οι ίδιοι βάρβαροι που πτώχευσαν την χώρα μας άρχισαν πρώτα με την πτώχευση της Ελληνικής γλώσσης το 1980… Και μάλιστα αυτή η γλωσσική προσβολή αποτέλεσε μία από τις βαναυσότερες επιθέσεις που δέχτηκε ο Ελληνισμός μεταπολιτευτικώς: η ‘καφροποίηση’ της γλωσσικής μας δομής δια της υπεραπλούστευσης των καταλήξεων (τύπου ‘Η Ελλάς, της Ελλάδος’ στο ‘Η Ελλάδα, της Ελλάδας’ ή ‘Η Ακρόπολις, της Ακροπόλεως’ στο ‘Η Ακρόπολη, της Ακρόπολης’…) και την απογύμνωση του τελικού ‘ν’ στα άρθρα και όχι μόνον… (τύπου ‘στο φάρο’ αντί ‘στον φάρο’, ‘τη Σάμο’ αντί ‘τηΝ Σάμο’, ”Δημαρχείο’ αντί ‘Δημαρχείον’, κλπ).
Αλήθεια, πόσο απολίτιστος πρέπει να είναι κάποιος ώστε να επιλέγει το “δεν είναι δυνατό” εννοώντας “δεν είναι δυνατόν” ή το “τι ποσό πλήρωσες” αντί “τί ποσόν…” Όλο και περισσότεροι εκφράζονται έτσι για να αναδείξουν την ένταξή τους στην “προοδευτικότητα” (τρομάρα τους).
Αφήκαμεν του “κάφρους” να πολιτικοποιήσουν την γλώσσα μας, όπως πολιτικοποίησαν την γραβάτα…
Ταύτησαν την καθαρεύουσα με την δικτατορία και την μαλλιαρή με την “πρόοδο”. Μόνο που επρόκειτο για “προοδευτική” ασθένεια, όπως ο καρκίνος…
Πράγματι, πόσο ανθέλληνες είναι εκείνοι που παρενέβησαν στην ορθογραφία μας αφαιρώντας το ‘έτυμον’ από τις λέξεις (την ίδια την ψυχή και αρχικό νόημά των). Π.χ. το ‘παλληκάρι’ (από το ‘πάλλω’ την ‘κάραν’ [που έκαναν οι αρχαίοι οπλίτες δημιουργώντας κυματισμό με τα λοφία των περικεφαλαίων..]) έγινε ‘παλικάρι’, το νοιώθω (που περιέχει την ‘εννοια’ της ‘νόησης’) έγινε ‘νιώθω’, όπως και η ‘οξύτητα’ έφυγε από το ‘ξύδι’ με την ‘ιωτοποίησή’ του σε ‘ξίδι’… κ.ο.κ. Και ω φεύ! Τι πιο οξύμωρο από το να υποχρεώνεται ένας διδάσκαλος (που υποτίθεται ότι πρέπει να ‘ασκεί’ το ‘δίδειν’ [δίδω+ασκώ = διδάσκω]) να ασκεί το ‘αφαιρείν’ στις αίθουσες σβήνοντας το ‘ν’ από τις επιλογές μαθητών να γράφουν “τον λαό” αντί “το λαό” (λες και γίνεται αναφορά σε κάτι ουδέτερο, όπως ‘το μολύβι’…).
Μία επιβεβλημένη γλωσσοκτονία/μνημοκτονία, λοιπόν, μεθοδευμένως ‘ασχήμισε’ την γλώσσα μας για να μην θυμίζει τις εποχές που τα Ελληνικά θεωρούντο η τραγουδιστή γλώσσα. Θα μπορούσαν να είχαν διατηρηθεί οι καταλήξεις της καθαρευούσης χωρίς να επηρεαζόταν η μετάβαση από την βαριά αρχαΐζουσα προς την καθομιλουμένην ή, ακόμα καλύτερα, να επιτρέπετο η ανάμικτη χρήση των δύο γλωσσικών ιδιωμάτων (Δημοτικής/Καθαρευούσης) κατά το δοκούν του γράφοντος/ομιλούντος, όπως πράττω ενθάδε και εγώ. Αυτό επίσης θα διευκόλυνε και τα παιδιά μας να κατανοήσουν τα αρχαία.
Όπως έχουν τα πράγματα, ο κάθε λαός παίρνει αυτό που του αξίζει – και η σημερινή μας αξεστιά υπαγορεύει τον τρόπο που χειριζόμεθα μία γλώσσα άλλοτε αξιοζήλευτη και κορωνίδα του εθνικού μας πλούτου. Εάν ποτέ ξαναγαπήσουμε τους εαυτούς μας, πιστεύω ότι το κύριο μας μέλημα είναι να αποκαταστήσουμε την γλωσσική μας ομορφιά.
Και για να μην ξεχνιώμαστε…:
Σκισμένα τζιν ακριβοπληρωμένα, που ούτε λέτσοι θα φορούσαν…
Αξύριστ-ατημέλητοι με κότσους και τσουλούφια,
σκουλαρήκια, τατουάζ, φιγουράρουνε στην πλαζ…
Σαραντάχρονα μπακούρια, γεροντοκόρες μεσ’ στην φούρια,
ερωτροπούνε στο ΤV… μα καταλήγουν μοναχοί.
Άτεκνοι συνταξιούχοι, Δημοσίου προνομιούχοι
παίζουν Λόττο, παίζουν τάβλι, το αργόσχολο σουραύλι…
Νέα παιδιά να μακαρίζουν Αμερική, να πιθηκίζουν…
Πέφτουν των τα παντελόνια. (Κανείς τους δεν δουλεύει)
Είναι ξένα τα γκαρσόνια!
Μασημένη τους τροφή… του μπαμπά το μαγαζί.
Όλο “selfies” για “τσεκ ιν”… προτεταμένες γλώσσες,
i-phone, i-pad και καφέ για ώρες… σαν τις κλώσσες.
Ακουστικά στα αυτιά και βλέμματα χαμένα,
μια ζωή “σπουδάζουν” κι ονειρεύονται τα ξένα.
Όλοι κι όλες σπουδαγμένοι, μα βρε που οι μορφωμένοι…;
Σαν τα στόματα ανοίγουν και τα πάντα γύρω θίγουν,
μαλλιαρή λαλιά αρθρώνουν… Χωρίς τα ‘νι’ και ‘σίγμα’ τους, οι λέξεις μαραζώνουν.
Greeklish πάντα στην γραφή! Και η γλώσσα; Σαν πορδή…
“Γουάο, φίλε! Ο μι τζι! Κουλ ο τύπος! Face τζι τζι!”
YOLO, LOL και ROCK AND ROLL…με σουλούπια σαν τα TROLL!
“Διαπολιτισμικά” πια τα σχολεία… συ τί θέλεις ιστορία;
Δασκαλίσκοι μας διαβάζουν: “Γάτες και πουλιά μονιάζουν…”
Όλοι κι όλα είναι ίδια, μέσ’ στην στάνη σαν τα γίδια!
Αντιρησίας είσ’ εσύ; Βούλωσέ το “ρατσιστή”!
Τ’ είναι αυτό; “Ελληνισμός”;;; Αυτός κι αν είναι “Φασισμός”!
Τους προγόνους σαν ‘παινέσεις, ετοιμάσου να πονέσεις…
Τούρκος, Σλάβος, ό,τι νά ‘ναι! Μη πεις “Έλλην”… Θα σε φάνε!
Το “διαφορετικό” να αγκαλιάσεις! Το δικό σου να ξεχάσεις!
Νεοταξίτης ενταγμένος, μπαίνεις μόνο αλεσμένος.
Βάσει “τύπων” πια η σκέψη! Φαντασία; Έχει στερέψει…
Ροκ, ρέιβ, σόουλ και ποπ! Τζαζ, προγκρέσιβ και χιπ χοπ !
Άνευ Μούσας “μουσική…”, πάνω κάτω η κεφαλή!
Άνα χείρας το σφηνάκι για να “ρίξεις” γκομενάκι…
Γεροροκάδες τσακισμένοι, αριστερίσκοι βολεμένοι,
χέρι χέρι gay parade… Λεμονάδα; Lemonade!
Μαλλιαρή ψευτοκουλτούρα, κι εκδηλώσεις με μαστούρα…
Τσιγαράκι, εσπρεσάκι, σαγιονάρες στο παπάκι…
με εξέχουσα κοιλία, αμιγής γελοιογραφία!
ΤΙ ΤΟ ΕΙΔΟΣ ΠΟΥ ΠΛΗΘΑΙΝΕΙ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!!
Τί κι αν ζω στην χώρα του φωτός; Τώρα πια αλλοδαπός!
“Πώς καταντήσαμε έτσι;” Μερικοί θ’ αναρωτιέστε…
Κι όμως, όλα εξηγούνται αν τους μύθους δεν βαριέστε:
Η Κίρκη κάποτε έδωσε στους συντρόφους του Οδυσσέα να πιούν το ποτό της λήθης, και ξέχασαν πως ήσαν Έλληνες.
ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ… ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΗΚΑΝ ΣΕ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ!
-Παναγιώτης Τερπάνδρου Ζαχαρίου-