Δεν είναι πια καιρός να σιωπάς 

μπροστά στο δράμα ενός λαού, 

που έρχεται κάθε βράδυ στις οθόνες μας.

Γέροι ανήμποροι, παιδιά σακατεμένα ή νεκρά, 

μάνες χαροκαμένες

συνθέτουν το σκληρό το σκηνικό της φρίκης.

Άνθρωποι κάθε ηλικίας, που χάνουν τις εστίες τους,

νυχθημερόν, αλλόφρονες

παίρνουν της προσφυγιάς το δρόμο,

πίσω από μια τρεμάμενη ελπίδα

προκρίνοντας τον υγρό τάφο στο Αιγαίο

από τις βόμβες της κολάσεως.

Και φεύγουν τρομαγμένες οι εποχές, 

μπρος στο ανοσιούργημα.

Ο άνθρωπος , αυτή η τραγική φιγούρα, 

που είναι ικανός για τα υφηλόφρονα 

και για τα πλέον χαμερπή.

Θεέ της αγάπης, διώξε το μίσος 

απ’ των ανθρώπων τις καρδιές,

και φώτισε τους ισχυρούς της γης

να δώσουν τέλος πια

σ’ αυτόν τον εφιάλτη.

Και ίλεως γενού ημίν, Κύριε.

Βιβή Τζώνη

φιλόλογος