Στον απόηχο μιας πολυετούς κρίσης, η ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και η επάνοδος στην εξουσία ενός κεντροδεξιού κόμματος, κι ας ήταν αναμενόμενη, μοιάζει να κινείται ανάποδα στο ρεύμα του λαϊκισμού που διατρέχει μια σειρά από χώρες, συμπεριλαμβανομένης της δικής μας, τα τελευταία χρόνια. Είναι μια ευκαιρία -και πιθανώς η τελευταία ευκαιρία που θα έχουμε για ως χώρα για αρκετά χρόνια- να κερδίσουμε το έδαφος που χάσαμε, να χτίσουμε τις βάσεις για ένα αβέβαιο μέλλον σε καλύτερα θεμέλια και να αποβάλουμε μια σειρά από αδυναμίες του παρελθόντος. Υπό την έννοια αυτή, το ζητούμενο δεν είναι η επιστροφή σε μια κανονικότητα που μας οδήγησε στην κρίση, αλλά η μετάβαση σε κάτι πιο υγιές, πιο φιλόδοξο και άρα πιο απαιτητικό.
Είναι σημαντικό να πετύχει η κυβέρνηση Μητσοτάκη που ορκίστηκε προ ολίγου, για όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Δεν έχουμε την πολυτέλεια για άλλες αποτυχίες. Οι προσδοκίες είναι ψηλά, ο δρόμος μακρύς και η δουλειά που απαιτείται κάθε άλλο παρά εύκολη. Αν για κάτι όμως έχει ήδη ξεχωρίσει ο νέος πρωθυπουργός είναι για τη μεθοδικότητα και την εργατικότητά του, όπως και για την προσήλωσή του στους στόχους που θέτει. Αν απαιτήσει τα ίδια και από τους ανθρώπους που επέλεξε για τη δύσκολη αυτή αποστολή, τότε η αλλαγή που ελπίζουμε να δούμε στη χώρα μας ίσως γίνει πραγματικότητα πιο σύντομα απ’ ό,τι φανταζόμαστε.