Μάιλο Γιαννόπουλος: Το άσχημο όμορφο πρόσωπο της ακροδεξιάς
Τον έχουν χαρακτηρίσει ως το όμορφο τρολ της νέας ακροδεξιάς και ίσως να πρόκειται για την πιο ακριβή περιγραφή που έχει γίνει ποτέ για τον Μάιλο Γιαννόπουλο. Ο δημοσιογράφος/ομιλητής/επιχειρηματίας που όλοι λατρεύουν να μισούν –με την κυριολεκτική έννοια– είναι και τα τρία: όμορφος, δεξιός και οπωσδήποτε, τρολ. Είναι και πολλά άλλα ακόμα, σχεδόν όλα αρνητικά στον υπερθετικό, όμως συνεχίζει να κάνει ομιλίες σε αμερικάνικα κολέγια και να γράφει στο Breitbart, όπου είναι υπεύθυνος για την τεχνολογική θεματολογία. Ο Γιαννόπουλος, με τα πλατινέ μαλλιά, την γκέι περσόνα και τις προβοκατόρικες πρακτικές βρίσκεται έτη φωτός μακριά από την μέχρι σήμερα εικόνα που είχε η Αμερική για το πώς είναι ένας υποστηρικτής του συντηρητισμού και η προκλητική ποπ φιγούρα του φαίνεται να παρέχει το καλύτερο μέσο για να περάσει τα οπισθοδρομικά μηνύματα της γεμάτης ατζέντας του.
Οι φορές που έχει προκαλέσει είναι μάλλον ισάριθμες, αν όχι περισσότερες από τις φορές που έχει εμφανιστεί δημόσια. Στο στόχαστρό του, πάντα ο φεμινισμός και η πολιτική ορθότητα, ενώ το μεταναστευτικό, το ελεύθερο εμπόριο και η παγκοσμιοποίηση ανήκουν επίσης στη θεματολογία μέσω της οποίας του αρέσει να ενοχλεί τους αντιπάλους του, οι οποίοι είναι όλοι εκείνοι που στηρίζουν τα παραπάνω. Βαθιά πολωτικός και ισοπεδωτικός, ήταν αναμενόμενο ότι θα είχε φανατικούς εχθρούς αλλά και πιστό κοινό. Στα πανεπιστήμια που επισκέπτεται ως ομιλητής στο πλαίσιο της τουρνέ «The dangerous faggot tour» (ναι, το τουρ της επικίνδυνης αδελφής), προκαλεί τις αντιδράσεις εκείνων που τον θεωρούν ανεπιθύμητο, όμως τα καθίσματα γεμίζουν από αυτούς που θα τον χειροκροτήσουν τις ιδέες του και θα γελάσουν με τα σούπερ προσβλητικά αστεία του.
milo2.jpg
Όπως όταν, μετά τον θόρυβο που ξεσήκωσε στο πανεπιστήμιο Yale η απόφαση να μην λογοκριθούν τα κοστούμια του Χαλογουίν (σημειώθηκε ένταση αφορμή την πολιτισμική οικειοποίηση που κάποιοι βλέπουν σε ορισμένες στολές), εκείνος ανακοίνωσε ότι στην επόμενη ομιλία του εκεί θα εμφανιστεί ντυμένος Ινδιάνος. Και για να προκαλέσει όσους είναι ευαίσθητοι με το θέμα του cultural appropriation, στο Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο πήγε συνοδεία μπάντας μαριάτσι, φορώντας ένα πράσινο πόντσο και με μαράκες ανά χείρας. Στην ομιλία του τόνισε ότι η πολιτισμική οικειοποίηση είναι φοβερή και συνέχισε ότι χωρίς αυτήν δεν θα είχαμε όπερα, βιντεοπαιχνίδια, ταινίες κ.λπ. Γιατί αυτή είναι η μέθοδος του Μάιλο Γιαννόπουλου: επιχειρηματολογεί υπέρ των θεωριών του πατώντας πάνω στο σύστημα αξιών όσων διαφωνούν.
Ήταν αναμενόμενο μια τόσο αλαζονική, χειριστική προσωπικότητα να γίνει το αγαπημένο παιδί της εναλλακτικής δεξιάς. Το κίνημα Αlt-Right δεν είναι παρά ένα συνονθύλευμα ακροδεξιών, τους οποίους δεν ενώνει μια συγκεκριμένη ιδεολογία –αλλά όχι τυχαία, όλοι υποστήριξαν τον Τραμπ δυναμικά. Οι New York Times γράφουν πολύ χαρακτηριστικά ότι δεν μπορεί κανείς να περιγράψει τα μέλη της εναλλακτικής δεξιάς με μια λέξη. Το “ρατσιστές” έχει ξεχειλωθεί αρκετά για να καλύψει από εκείνους που κάνουν διακρίσεις με βάση τη βιολογία, μέχρι όσους έχουν προδιάθεση μίσους και εκείνους που πιστεύουν ότι πρέπει να απελαθούν όλοι οι παράνομοι μετανάστες. Στην εναλλακτική δεξιά, όλοι έχουν τουλάχιστον ένα γκρουπ ανθρώπων απέναντι στο οποίο είναι ρατσιστές, απλά δεν είναι το ίδιο για όλους. “Λευκοί εθνικιστές” είναι μάλλον πιο κοντά στην πραγματικότητα ως περιγραφή, αν και όσοι ταυτίζονται με την εναλλακτική δεξιά θεωρούν ότι οι χαρακτηρισμοί που τους αποδίδονται τους αδικούν. Αυτό σημαίνει είτε ότι ένας ρατσιστής θίγεται όταν τον αποκαλούν ομοφοβικό, είτε ότι ένας σεξιστής δεν θέλει τη ρετσινιά του ισλαμοφοβικού, είτε ότι τα μέλη της εναλλακτικής δεξιάς τρολάρουν για να περάσουν τα μηνύματά τους, κι επειδή απλά μπορούν. Εν τω μεταξύ, δεν είναι καν όλοι Ρεπουμπλικάνοι, αλλά στήριξαν τον Τραμπ ως προσωπικότητα. Αυτό ακριβώς δηλώνει ότι έκανε και ο Μάιλο Γιαννόπουλος, που συνδυάζοντας σχεδόν όλα τα αρνητικά στοιχεία που συνθέτουν την εναλλακτική δεξιά, έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπά της. Μια μικρή λεπτομέρεια: ο Μάιλο δεν είναι καν Αμερικανός.
Αποκαλεί τον Ντόναλντ Τραμπ “μπαμπάκα”, όμως για τον πραγματικό του πατέρα δεν μιλά συχνά. Ο Μάιλο Γιαννόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984, αλλά μεγάλωσε στο Κεντ, στην Αγγλία. Ο πατέρας του είναι Έλληνας και η μητέρα του Βρετανίδα και χώρισαν όταν ο Μάιλο ήταν έξι ετών. Ο ίδιος περιγράφει ότι είχαν μια αρκετά καλή ζωή και σπίτι με πισίνα, αυτοκίνητα, άλογα, προσωπικό, αλλά με τον Μάιλο ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι αυτό που λέει είναι και αυτό που πρέπει να πιστέψεις. Περιγράφει τον πατέρα του ως Έλληνα Τόνι Σοπράνο και δηλώνει ότι τρέφει μεγάλο σεβασμό για εκείνον, αλλά δεν τον έχει δει εδώ και χρόνια. Με τη μητέρα του επίσης μιλά σπάνια. Ο δεύτερος σύζυγός της ήταν βίαιος με τον Μάιλο, και η ίδια δεν αντέδρασε σωστά όταν ο γιος της της αποκάλυψε πως είναι gay στην πρώιμη εφηβεία και τον έστειλε να μείνει με τη γιαγιά του. Ο ίδιος ο Μάιλο λέει ότι η γιαγιά του ανέχτηκε πολλές τρέλες του και τον έμαθε να ξεχωρίζει το σωστό από το λάθος –ίσως θα μπορούσε να είχε κάνει καλύτερη δουλειά– και ο θάνατός της ήταν ό,τι χειρότερο έχει συμβεί στη ζωή του.Επισήμως δηλώνει δημοσιογράφος –αν και πολλά από τα προκλητικά άρθρα του γράφονται από βοηθούς του– και ανεπίσημα είναι ο άνθρωπος που έχει κάνει την προβοκάτσια επάγγελμα. Εμφανίστηκε στον δημόσιο χάρτη όταν πήρε θέση στο #Gamergate (σε πάρα πολύ γενικές γραμμές, ένας ψηφιακός διάλογος που ξεκίνησε για τη δεοντολογία στη δημοσιογραφία σχετικά με τα videogames εξελίχθηκε γρήγορα σε πόλεμο ανάμεσα σε φεμινίστριες και μισογύνηδες). O Γιαννόπουλος πήρε τη θέση που ήταν αναμενόμενο να πάρει, κάνοντας λόγο για ψυχοπαθείς φεμινίστριες προγραμματίστριες. Η κοινότητα των Gamers έμελλε να γίνει η δεξαμενή από όπου ψάρεψε τους πρώτους του υποστηρικτές.Πριν από αυτό, είχε αρθρογραφήσει για λίγο στην The Telegraph από όπου έφυγε για να δημιουργήσει το The Kernel, ένα σάιτ με τεχνολογικά νέα και κουτσομπολιά. Το Forbes τον χαρακτήρισε «Πολίτη Κέιν των ψηφιακών media» –μάλλον βιαστικά. Όταν πρώην συνεργάτες του The Kernel προχώρησαν σε μηνύσεις επειδή δεν πληρώνονταν, ο Guardian αναπαρήγαγε τα απειλητικά μέιλ που τους είχε στείλει ο Γιαννόπουλος (σε ένα απειλούσε πρώην συνεργάτη του ότι θα δημοσιεύσει ντροπιαστικές του φωτογραφίες, και άλλον ότι δεν θα ξαναβρεί ποτέ δουλειά στο Λονδίνο). Το Kernel έκλεισε, ο Γιαννόπουλος πλήρωσε τα χρέη του και στη συνέχεια το πούλησε στο The Daily Dot.Με τους gamers όμως είχε βρει αυτό που πάντα ήθελε: κοινό, και όχι απαραίτητα πολιτισμένο. Η πρόσληψή του στο ακροδεξιό Breitbart του έδωσε ακόμα μεγαλύτερο ακροατήριο. Πάντα εξωφρενικά προκλητικός, έγραψε μια φρικτή κριτική για το Ghostbusters2 επειδή οι πρωταγωνίστριες είναι γυναίκες. Aποκάλεσε μεταξύ άλλων την Λέσλι Τζόουνς «μαύρο άνδρα» και σχεδόν αναλφάβητη, και οι οπαδοί του στο Twitter την βομβάρδισαν με μηνύματα που την παρομοίαζαν στην καλύτερη περίπτωση με γορίλα.
Η Τζόουνς καταρρακώθηκε και για λίγο έκλεισε το λογαριασμό της, όμως τελικά ο θόρυβος που προκλήθηκε είχε ως αποτέλεσμα να διαγραφεί ο Γιαννόπουλος δια παντός από το Twitter, καθώς θεωρήθηκε ο υποκινητής του όλου ρατσιστικού παραληρήματος.Αυτό φυσικά και δεν τον σταμάτησε. Ανάμεσα στα εξωφρενικά πράγματα που έχει κάνει, είναι να υποστηρίξει ότι ο ακτιβιστής Shaun King του κινήματος Black Lives Matter είναι λευκός που παριστάνει τον μαύρο, αναγκάζοντας τον Κινγκ να δημοσιοποιήσει την οικογενειακή του ιστορία (είναι καρπός της εξωσυζυγικής σχέσης της παντρεμένης λευκής μητέρας του με έναν μαύρο άνδρα). Ο Γιαννόπουλος και πάλι απάντησε ότι αυτό δικαιώνει τη θεωρία του.
Αν και ο ίδιος είναι ανοιχτά γκέι, έχει κάνει αμίμητες δηλώσεις για το θέμα. Ενδεικτικά, μερικά από τα διαμάντια της σοφίας του:«Έτσι όπως έχουν τα πράγματα, κανείς δεν θα επέλεγε να έχει γκέι παιδί αντί για στρέιτ. Είναι σαν να εύχεσαι να γεννηθεί με αναπηρία –όχι μόνο επειδή η ομοφυλοφιλία είναι απόκλιση, αλλά επειδή το παιδί θα υπέφερε χωρίς λόγο. Πρέπει να είσαι τρελός. Ή πολύ κακός». «Ένας από τους λόγους που έγινα gay είναι για να μην έχω να κάνω με τρελές γκόμενες». «Θα ήθελα να θεραπευτώ. Ποιος δεν θέλει; Έχω προσευχηθεί να μου φύγει η ομοφυλοφιλία».Γιατί είναι καθολικός, με Εβραία γιαγιά, κάτι που θυμάται όποτε τον συμφέρει. Πιστεύει επίσης ότι η ομοφυλοφιλία είναι βασικά επιλογή, ότι τα διεμφυλικά άτομα στην πραγματικότητα πάσχουν από ψυχική νόσο, και δεν είναι υπέρ της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια. Χρησιμοποιεί πάντως την ομοφυλοφιλία του για να αποδείξει ότι δεν είναι ρατσιστής, λέγοντας ότι προτιμά φανατικά τους μαύρους άνδρες, αν και μάλλον αφήνει να εννοηθεί ότι το γεγονός ότι οι μαύροι άνδρες είναι το φετίχ του δεν σημαίνει ότι ταυτόχρονα δεν τους υποτιμά. Βασικοί του εχθροί είναι οι πάσης φύσεως “μαχητές της κοινωνικής δικαιοσύνης” και ο φεμινισμός που κατά τα λεγόμενά του δεν είναι παρά εφαρμοσμένη μισανδρία. Χάρηκε ιδιαίτερα όταν η Χίλαρι Κλίντον αναφέρθηκε σε δύο δικά του άρθρα για να αποδείξει τι είναι το Breitbart και η εναλλακτική δεξιά: «Η αντισύλληψη κάνει τις γυναίκες άσχημες και τρελές» και «Θα προτιμούσατε το παιδί σας να έχει φεμινισμό ή καρκίνο;». Φυσικά, αυτό τον έβαλε ακόμα περισσότερο στον χάρτη και ο ίδιος πιστεύει ότι το εξωφρενικό του στιλ είναι που έφερε τον Τραμπ εκεί που βρίσκεται σήμερα.
Ο Μάιλο Γιαννόπουλος θεωρεί τον εαυτό το περισσότερο ποπ σταρ και λιγότερο δημοσιογράφο, και ίσως δεν έχει άδικο. Είναι συγκρουσιακός και νάρκισσος, αλαζονικός και έχει ανάγκη από κοινό. Το πρόσχημα της ελευθερίας του λόγου απλώς του δίνει άλλοθι να λέει και να γράφει προσβολές προς διάφορες κατευθύνσεις και οι θεατρινισμοί και τα ψευδο-επιστημονικά στοιχεία που παραθέτει φέρνουν τα χειροκροτήματα στα “σόου” που δίνει στα αμερικάνικα πανεπιστήμια τους τελευταίους μήνες. Πολλοί ανησυχούν για την πρόσβαση, αλλά και την απήχηση που έχει σε τόσους νέους ανθρώπους. Γιατί ο Μάιλο Γιαννόπουλος μπορεί κατά βάθος να είναι ένας προβοκάτορας, που νοιάζεται μόνο για τις εντυπώσεις και όχι για την πολιτική, όμως η εναλλακτική δεξιά είναι μια άλλη υπόθεση. Και ο “μπαμπάκας”, Ντόναλντ Τραμπ, είναι ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ.
