” AΔΙΕΞΟΔΟ…”
Σκόρπια κομμάτια η ζωή μου , στη χρονόσκονη θαμμένα ,
όνειρα , ξεχασμένα , χρόνια , στου μυαλού κάποια γωνιά ,
κεριά μισόσβηστα , οι ελπίδες , σαν παράθυρα κλεισμένα ,
σ’ έρημο , από χρόνια , σπίτι , που το πνίγει.. η ..παγωνιά …
* * *
Έρημη της ψυχής η αυλή , ολόγυρα πουλιά δεν κελαηδούνε ,
μάταια αναζητώ , παντού , κάποιο , ζωής , σημάδι για να δω ,
προσμένω , λες , οι αναμνήσεις να ‘ρθουν να με ..βρούνε ,
αλλοίμονο ..κάτι μου λέει μυστικά , πως είμαι ξένος πια εδώ..
Σιγά-σιγά , τα λιγοστά κομμάτια μου , καρτερικά μαζεύω..
δεν μου έχει απομείνει , πια , για.. άλλα όνειρα καιρός …
της μοίρας το μοναχικό ταξίδι , αυτό , που τώρα ταξιδεύω ,
είναι γραφτό μου , ως φαίνεται , να το τελειώσω μοναχός..
* * *
φάροι.. ασθενοφόρων κι’ εκκωφαντικές σειρήνες περιπολικών ,
απροσδιόριστες μορφές , του πλήθους του συγκεντρωμένου ,
αλαλαγμοί , ζητωκραυγές , γέλια ..τραγούδια , τα σημεία των καιρών….
Κ Καψάλης .
