Έλενα!!

γράφει ο Παρνηθέας ο Αλλοτινός.

Κοιμάμαι και ακούω …
«Αγάπη μου, το πρωινό είναι έτοιμο!»
Πετάγομαι από το κρεβάτι και ακολουθώ το ερεθιστικό  άρωμα του καφέ, των τηγανισμένων αυγών και του τραγανού μπέικον.
Μπαίνω στην κουζίνα , τρώω λίγο από το μπέικον και πίνω μια γουλιά καφέ.
Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι παντρεμένος και ζω μόνος μου.

Όμως μια άλλη σκέψη προσπαθεί να σπρώξει στα άδυτα του μυαλού μου αυτή την διαπίστωση .
Αισθάνομαι πολύ ωραία που ζω αυτό το γεγονός και θέλω να πιστεύω πως αυτή είναι η αλήθεια .
Τα καταφέρνω, κάτι σαν όνειρο μέσα σε όνειρο μου φέρνει αλλά δεν με πειράζει, θέλω να το ζήσω.
Ξαφνικά μπαίνει στην κουζίνα μια αιθέρια ύπαρξη και με ένα πλατύ χαμόγελο μου προσφέρει μια μελιστάλαχτη καλημέρα και πλησιάζει να με φιλήσει . Αρχίζω να τρέμω και  αδυνατώ να προφέρω μια λέξη, αφήνομαι και το κορίτσι ακουμπά τα χείλη του στα δικά μου και οι γλώσσες μας ενώνονται, αμέσως αντιλαμβάνομαι ότι αυτό το πλάσμα είναι η Έλενα .
Οι φωνητικές μου χορδές λύνονται και οι φθόγγοι που απελευθερώνονται  σχηματίζουν μια τρεμάμενη λέξη, » Έλενα μου!!»
Η Έλενα, ο μεγάλος έρωτας των γυμνασιακών μου χρόνων, ο ανεκπλήρωτος πόθος μου, το κορίτσι των ονείρων μου, αν και δεν την είδα ποτέ στα όνειρα μου στα δέκα χρόνια που έχουν περάσει από τότε που χάθηκε ξαφνικά από την ζωή μου.

Χωρίς καμία προειδοποίηση σταμάτησε να έρχεται στο σχολείο , κάποιος καθηγητής μας είπε ότι η Έλενα και η οικογένεια της μετανάστευσαν στην Αμερική . Είχα προλάβει όμως να γευτώ σε κάποιο πάρτι ένα φιλί της τότε που παίζαμε την μπουκάλα στο μισοσκόταδο του δωματίου του φίλου και συμμαθητή μας, του Σόλωνα . Αυτή είναι η Έλενα, γνώρισα το φιλί της !
Το τηλέφωνο κουδουνίζει και με ξυπνά ξαφνικά . Είναι ο παλιός φίλος και συμμαθητής μου ο Σόλων, « Νίκο τα έμαθες τα άσχημα νέα για την παλιά μας συμμαθήτριά  την Έλενα ; Ήταν δυστυχώς επιβάτης του αεροπλάνου που έπεσε πριν λίγο στη Αιθιοπία ..»