Τον Σωκράτη τον γνώρισα πριν τεσσάρα χρόνια σε μια συνάντηση κάποιων γνωστών και φίλων . Ο φίλος μου ο Θέμης γιόρταζε τα γενέθλια του και μας είχε καλέσει για το σχετικό κέρασμα σε ένα ωραίο καφέ πίσω από το εθνικό νομισματοκοπείο .
Είχα πάει λίγο νωρίτερα στη συνάντηση , μια συνήθεια που με ακολουθεί από τα παιδικά μου χρόνια ,το να είμαι εντάξει με τα ραντεβού μου , που πολλές φορές με σπρώχνει να γίνομαι και πρωθύστερος. Εκεί εκτός από τον εορταζόμενο συνάντησα και τον Σωκράτη παιδικό φίλο του Θέμη.
Έγιναν οι συστάσεις από τον Θέμη και μέχρι να έλθουν οι άλλοι ,αρχίσαμε οι τρεις μας την συζήτηση, για τον καιρό στην αρχή, όπως συνήθως γίνεται, μετά για το ποσό ωραίο είναι το μαγαζί που ήμασταν, και έπειτα για το κτίριο του Νομισματοκοπείου που ήταν μπρος μας.
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση ο Σωκράτης για τις γνώσεις του για τα κτίρια της πόλης και κυρίως ο τρόπος της αφήγησης του . Λόγος γλαφυρός ,καθάριος, με ροή που με ανυπομονησία περιμένεις να ακούσεις την επόμενη πρόταση .
Τελικά εκείνη η γνωριμία με τον Σωκράτη δεν ήταν τυχαία ,ήλθε και έδεσε, γίναμε κολλητοί και μια φορά την βδομάδα συναντιόμασταν και κάναμε μακρινούς περιπάτους στην πόλη . Στην αρχή το κίνητρο μας η μάλλον το δικό μου κίνητρο ήταν μια ευκαιρία για περπάτημα που σιγά σιγά μετεξελίχθηκε σε μια αφορμή να γνωρίσω μέσα από την αφήγηση του Σωκράτη τα μυστικά της πόλης μου.
Χθες βρεθήκαμε στην πλατεία και πήραμε τη νοτιοανατολική κατεύθυνση, μετά από τριανταπέντε λεπτά πεζοπορίας αντικρίσαμε ένα παλιό νεοκλασικό δίπατο οικοδόμημα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αλλά με εμφανή τα ίχνη της εγκατάλειψης.
Το βλέμμα μου έπεσε πάνω στα αετώματα του ορόφου θαυμάζοντας την εξαίρετη τεχνοτροπία. Ο Σωκράτης ένιωσε το ενδιαφέρον μου γιαυτό το κτίριο και με ρωτά ,ξέρεις την ιστορία αυτού του παλιού αρχοντικού ; Του απαντώ πως όχι.
Φίλε μου αυτό ανήκε στο Φωκά ,έναν μεγάλο προύχοντα της πόλης μας που έζησε κάπου στα 1850 . Ήταν ένας πλούσιος έμπορος και μεγάλος τραπεζίτης με δραστηριότητα στην Αλεξάνδρεια ,Κωνσταντινούπολη , Οδησσό, Αγία Πετρούπολη και Τεργέστη . Ο Φωκάς είχε πολλά λεφτά και μεγάλες γνωριμίες ,στενός φίλος του Όθωνα και του Τσάρου Αλέξανδρου της Ρωσίας . Τα σχέδια αυτού του κτιρίου είναι του Ερνέστο Τσίλερ. Ο Τσίλερ ήταν Γερμανός αρχιτέκτονας και πανεπιστημιακός από την Σαξονία . Δραστηριοποιήθηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στην Ελλάδα.
Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους και διασημότερους αρχιτέκτονες της ελληνικής επικράτειας. Σχεδίασε και επέβλεψε την κατασκευή πολλών δημόσιων και ιδιωτικών κτηρίων και άφησε τη σφραγίδα του στην οικιστική φυσιογνωμία του ελληνικού αστικού χώρου .
Σε αυτό το κτίριο στέγασε ο Φωκάς την οικογένεια του ,την Ρωσίδα σύζυγό του και την πανέμορφη κόρη του την Αθηναΐδα . Ο Φωκάς πέρα από μεγάλος έμπορος ήταν και μεγάλος γλεντζές .Οι δεξιώσεις που έγιναν σε αυτό το Μέγαρο άφησαν εποχή .
Βασιλιάδες ,πρίγκιπες και κάθε είδους εστεμμένοι, μεγαλοέμποροι ,συγγραφείς και καλλιτέχνες έχουν περάσει από αυτό κτίριο που βλέπουμε .
Εδώ πλέχτηκε το μεγάλο ειδύλλιο της Αθηναΐδας με έναν εμιγκρέ Ρώσο, ποιητή,μεγάλος έρωτας, για τον οποίο ο Φωκάς δεν συμφωνούσε . Ο Φωκάς πάλεψε πολύ να μεταπείσει την κόρη του αλλά μάταιοι οι κόποι του , μια ωραία πρωία χάθηκαν τα ίχνη της κόρης του και του Ρώσου .
Ο Φωκάς όσο και αν προσπάθησε δεν έμαθε ποτέ τι απέγινε το ζευγάρι . Πολλά ειπώθηκαν εκείνη την εποχή ,από διπλή αυτοκτονία σε κάποιο βάραθρο της Πάρνηθας μέχρι ότι φυγαδεύτηκαν στην Αμερική από ένα φίλο του Ποιητή .
Ο Φωκάς μετά από αυτό έπεσε σε μελαγχολία και όταν ένα χρόνο αργότερα που πέθανε η γυναίκα του σχεδόν τρελάθηκε . Ένα πρωινό ο αμαξάς του τον βρήκε νεκρό σε αυτή εδώ την πόρτα ….
Να σου πω κάτι βρε Σωκράτη τώρα που μου διηγήθηκες την ιστορία αυτού του κτιρίου έπαψα να βλέπω τα αετώματα και τα ορθομάρμαρα των παραθύρων και τις περίτεχνες σκαλισμένες πόρτες . Εδώ που είναι παρκαρισμένα τα αυτοκίνητα βλέπω τις όμορφες άμαξες από τις οποίες ξεπεζεύουν κυρίες με τις πλουμιστές αμφιέσεις τους και κύριοι με τα ημίψηλα καπέλα τους και τους οικοδεσπότες με την πανέμορφη Αθηναΐδα στο πλάι τους να στέκονται στην κύρια είσοδο και να τους καλωσορίζουν και ακούω βιεννέζικη μουσική από το βάθος του μεγάρου …παράξενα πράγματα!!
Φίλε μου καθόλου παράξενα , ο άνθρωπος δεν βλέπει με τα μάτια αλλά με τον νου …
νους ορά και νους ακούει έλεγε το 500 πχ ο Επίχαρμος ο Έλληνας ποιητής από την Κω , δεν έχω μάθει όμως τι έλεγε ο Ρώσος ποιητής στην Αθηναΐδα και την είχε σαγηνέψει..
Ας συνεχίσουμε το περπάτημα μας γιατί ήλθε η ώρα να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής .
δημιουργικής γραφής πόνημα (2ον)
Φεβρουάριος 2019
Κ.Γ.Μ.