ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ»… του Zonars

Μία φορά και έναν καιρό στην Βουκουρεστίου 9 υπήρχε ένα μαγαζί που χαρακτήριζε επιτυχώς μία ολόκληρη εποχή. Μία εποχή ρομαντική, δύσκολη αλλά με μία αγνή ομορφιά, μία διάφανη καλοσύνη και ένα κρυστάλλινο χαμόγελο στα πρόσωπα των ανθρώπων. Μία φορά και έναν καιρό υπήρχε το Zonars.

Σήμερα, το μαγαζί σημείο αναφοράς και κόσμημα για το κέντρο της Αθήνας δεν υπάρχει πια. Ή πιο σωστά καλύτερα να μην υπήρχε πια. Όποιος περάσει από το σημείο θα δει το Zonars αλλά δεν είναι «Zonars». Το στολισμένο κουφάρι που έμεινε στην θέση του δεν φωτοδοτεί το βασανισμένο κέντρο της Αθήνας ενώ πολύ περισσότερο δεν εμπνέει. Κοιτάς στα μάτια των ανθρώπων που πίνουν ηδονικά τον κρύο καφέ τους και δεν βλέπεις παρά βλακεία, βέβαια η αλήθεια είναι πως το τελευταίο αφορά λίγους (αντίθετα ο κρύος καφές τους περισσότερους). «Βλαχιά« και «βλακεία» πασπαλισμένα με κόμπλεξ και πατσουλί, επαναλαμβάνω σε λίγους.

Πόσοι από αυτούς που φουσκώνουν τα γεμάτα τατουάζ μπράτσα τους, που συνοφρυώνονται στο πέρασμα των καθημερινών ανθρώπων που παλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί θα μπορούσαν να ανταλλάξουν ακόμα και μία καλημέρα με τους κανονικούς πελάτες του κανονικού Zonars;

Θα μπορούσε να μιλήσει για ποίηση, για λογοτεχνία, για πολιτική, για τέχνη ο περιοδεύων θίασος των μαϊντανών που μάζεψε ο εκ Βουλιαγμένης κ. Πανάς στο άλλοτε κόσμημα της Αθήνας;  Ένα μπουλούκι κοσμικών, πολιτευτών, πολιτικάντηδων και μαϊντανών σε πλουμιστές γλάστρες αγορασμένες με τα λεφτά του μπαμπά τους.

Θα ήθελα να ήξερα με τι κριτήριο ο μάνατζερ που ανέλαβε να αξιοποιήσει την περιουσία της Τράπεζας Πειραιώς έβαλε την υπογραφή του να πάρει το Zonars ο κάτοχος του Island. Με ποια δικαιοδοσία βρε μπαγάσα χαρτογιακά μετακόμισες την ιδρωτίλα της παραλιακής στο κέντρο της Αθήνας; Με ποια εμπειρία σε ιστορικά μαγαζιά και σημεία αναφοράς στο κέντρο της Αθήνας έγινε η ανάθεση σε έναν νέο αλλά άπειρο και χωρίς γνώση ιστορίας επιχειρηματία;

Δεν καταλαβαίνω ή μάλλον καταλαβαίνω αλλά θα γράψω γι αυτό μία άλλη φορά πώς 50-100 «κοσμικοί βλάχοι» έκαναν κατάληψη στο στολίδι της Αθήνας. Πόσοι από αυτούς που λερώνουν τις «ιερές» καρέκλες του Zonars έχουν σηκώσει ποτέ τα μανίκια για κάτι άλλο εκτός από το να δείξουν τα αποτριχωμένα, γεμάτα τατουάζ μπράτσα τους, ανίκανα να σηκώσουν ένα καφάσι μπύρες;

Ποιος είσαι εσύ ρε που κρατάς τραπέζι για τους φίλους σου και δεν αφήνεις τον κοσμάκη να πιει τον καφέ του; Αλλά αυτή η τακτική του ρεζερβέ ανήκει στον γενικότερο σχεδιασμό. Στο «αμερικανικό όνειρο» δεν έχει δικαίωμα κανείς πια. Παλαιότερα περνούσες από το Zonars και μπορούσες να ονειρευτείς ότι κάποτε θα πάρεις το κορίτσι σου, το φτωχό σου ταίρι και θα το κεράσεις μια πορτοκαλάδα στου Zonars. Τώρα αυτό απαγορεύεται. Μόνο ο βλαχομπαρόκ μαμμόθρεφτος μπορεί να το κάνει. Εσύ απαγορεύεται.

Δεν πρέπει να έχει πια ο κοσμάκης δικαίωμα στο όνειρο. Οι θύρες του Zonars και του Salon de Bricolage, επίσης του κ. Πανά, θα παραμένουν ερμητικά κλειστές για τον κοσμάκη. Και όταν ανοίγουν, χαριστικά, για να χαζέψουν οι πλούσιοι πελάτες κανέναν κανονικό πισινό και όχι αποτέλεσμα χειρουργείου, τότε θα σε στείλουν στο μπαρ για να πιεις τον καφέ σου. Θα σε βάλουν τιμωρία που δεν είσαι ένας από αυτούς. Όμως ουσιαστικά σου κάνουν χάρη. Γιατί θα σε λερώσουν με την «βρωμιά» που βγάζει το βλέμμα τους και να ξέρεις πως η βλακεία είναι κολλητική, όπως το χασμουρητό όταν αρχίζουν να μιλάνε οι βουτυρομπεμπέδες και οι βλάχες που κουβαλάν μαζί τους. Φυσικά και δεν μιλάω για όλους.