ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ίσχυε το «κανένας δεν έχασε αγοράζοντας γη». 

Οι ισχυροί δεσμοί της οικογένειας και η αίσθηση της συνέχειας που λόγω ιστορικότητας έχει αυτός ο λαός οδήγησαν στη δημιουργία περιουσιών για να βρει κάτι το «παιδί». 

Οι περισσότεροι επένδυαν τον κόπο τους σε σπίτια και οικόπεδα. Αποτέλεσμα, οι Ελληνες να έχουμε ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά ιδιοκτησίας ακινήτων στην Ευρώπη. 

Τα μνημονιακά χρόνια, όμως, η γη έφυγε κάτω από τα πόδια μας.
Η κληρονομιά, από δώρο της μιας γενιάς στην άλλη, μετατρέπεται σε βάρος.

 Κάθε χρόνο αυξάνει ο αριθμός όσων δεν μπορούν να σηκώσουν τις φορολογικές υποχρεώσεις των κληρονομιών και προχωρούν σε αποποιήσεις. 

Η κατάσταση το 2017 γίνεται ακόμα χειρότερη σπάζοντας κάθε ρεκόρ. 

Πέρα από όσους αφήνουν πίσω μόνο χρέη, οδηγώντας λογικά τους απογόνους τους στα ειρηνοδικεία, υπάρχουν και όσοι αφήνουν ακίνητα που λόγω ΕΝΦΙΑ αλλά και απομείωσης της αξίας τους είναι ανεπιθύμητα. 

Το «ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι» για πολλούς μεταφράζεται σε «του ήρθε κεραμίδα στο κεφάλι». 

ΥΓ. Αν είμαι ό,τι έχω και αν ό,τι έχω έχει χαθεί, τότε ποιος είμαι;

Ερικ Φρομ