ΕΜΦΥΛΙΟΣ 1946-49: ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΑΛΑΝ ΣΤΗΝ ΗΤΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΑΡΤΩΝ
που από τον ίδιο το Στάλιν χαρακτηρίστηκε ως μεγάλη ανοησία της ηγεσίας του ΚΚΕ.
Με την επίθεση τη νύκτα της 30ης προς τη 31η Μαρτίου 1946 κατά του Σταθμού
Χωροφυλακής
Λιτοχώρου κήρυξε τον ένοπλο αγώνα, τη γνωστή ανταρσία, με σκοπό την κατάληψη
της εξουσίας ή την κατάληψη μέρους της Βόρειας Ελλάδας για την αυτονόμησή της
ή την προσάρτησή της στις Βόρειες Χώρες, δημιουργώντας σοσιαλιστική δημοκρατία
στη Βαλκανική.
τραυματίες και αγνοούμενοι ( 8.440 νεκροί) στον Ελληνικό Στρατό, στους αντάρτες 38.421 νεκρούς,
χωρίς τους τραυματίες, και ανυπολόγιστες υλικές ζημιές σε έργα υποδομής και δημόσια- ιδιωτικά
κτίρια. Ένας πόλεμος που έληξε στις 29 Αυγούστου 1949 με τη συντριβή των ανταρτικών
δυνάμεων στον Γράμμο, στην οποία συνέβαλαν οι παρακάτω παράγοντες:
στρατευμάτων, και η ενίσχυση των στρατευμάτων αυτών μετά το Δεκεμβριανό κίνημα άσκησαν
ανασταλτική επίδραση στις προθέσεις της Σοβιετικής Ένωσης και των δορυφόρων της χωρών να
επεκταθούν στην Ελλάδα και να ενισχύσουν απροκάλυπτα τον ένοπλο αγώνα του ΚΚΕ. Γι΄ αυτό
η Σοβιετική Ένωση είχε θέσει επίσημα στον ΟΗΕ το αίτημα της αποχώρησης από την Ελλάδα των
Βρετανικών στρατευμάτων. Η οικονομική βοήθεια των Βρετανών και των Αμερικανών έδωσε
στις κυβερνήσεις της Ελλάδας τη δυνατότητα να αναδιοργανώσουν και να επανεξοπλίσουν τις
Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας και να προλάβουν την κατάρρευση της Εθνικής οικονομίας και
του κράτους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν η μοναδική ελπίδα της Ελλάδας, μετά το τερματισμό
της βοήθειας της Βρετανίας. Η οικονομική βοήθεια που προσέφεραν ανύψωσε το ηθικό του
Ελληνικού Λαού και εξασφάλισε οικονομική σταθερότητα. Εάν η βοήθεια της Αμερικής δεν
κάλυπτε το κενό της Βρετανικής βοήθειας ή εάν τερματιζόταν το 1948, τότε δεν θα αποκλειόταν
η επικράτηση του ΚΚΕ σε περιοχές της Βόρειας Ελλάδας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία
ανεξάρτητου κομουνιστικού κράτους ή την προσάρτησή τους σε συγκροτούμενο
κομουνιστικό κράτος στη Βαλκανική Χερσόνησο.
άλλες κομουνιστικές χώρες Βουλγαρία και Αλβανία, αλλά και στις Ανατολικές. Ήταν
φυσικό να αναλάβει τη διεύθυνση και την τροφοδοσία του ένοπλου αγώνα του ΚΚΕ κατά
της Ελλάδας. Η ρήξη Στάλιν- Τίτο διέσπασε τον υποστηρικτικό μηχανισμό και την ενότητα
των στελεχών του κόμματος, ενώ η ιδέα δημιουργίας νέου μηχανισμού παροχής βοήθειας
μέσω της Αλβανίας ήταν ανεδαφική. Οι συνέπειες της ρήξης αυτής υπήρξαν καταστροφικές
για τις δυνάμεις των ανταρτών, γιατί έκλεισαν τα σύνορα από τον Τίτο.
Στην απολογία του προς το ΚΚΕ ο Νίκος Ζαχαριάδης ανέφερε τα ακόλουθα:
«Γίνεται φανερό πως η ήττα του ΔΣΕ στο Βίτσι και στο Γράμμο, οφείλεται σε εξωελληνικό
παράγοντα, στην προδοσία του Τίτο. Γιατί; Γιατί εμείς ξεκινήσαμε, αφού βασικά εξασφαλίσαμε
από τη Γιουγκοσλαβία μια ανεπιφύλακτη υποστήριξη της γενικής προσπάθειας. Αν ξέραμε
αυτή την προδοσία, τότε εμείς δεν θα ξεκινούσαμε το 1946, έτσι όπως ξεκινήσαμε, γιατί δεν
θα είχαμε εξασφαλίσει μια βασική προϋπόθεση, και η επανάσταση δεν είναι πραξικοπηματισμός…
Αν είχαμε λύσει τα προβλήματα των εφεδρειών και του ανεφοδιασμού του ΚΓΑΝΕ, η προδοσία του
Τίτο δεν θα είχε για μας τέτοιες συνέπειες, γιατί θα μπορούσαμε να την αντισταθμίσουμε.
Αυτά όμως δεν τα είχαμε. Έτσι η προδοσία του Τίτο στις συνθήκες του 1949 απέκτησε αποφασιστική
σημασία, γιατί δεν μας άφηνε το χρόνο να λύσουμε τα προβλήματα αυτά και επέτρεψε στο
μοναρχοφασισμό να πετύχει οριστικά το 1949 στρατιωτικό αποτέλεσμα…».
Σε όλη τη διάρκεια της υπερτριετούς αγωνίας του, ο Ελληνικός Λαός διατήρησε την
ενότητά του απέναντι στην ανταρσία του ΚΚΕ, υψηλό αίσθημα καθήκοντος και σταθερή
αποφασιστικότητα στη διεξαγωγή του αγώνα, γιατί είχε πλήρη συνείδηση της ιστορικής
αποστολής του στη μικρή γωνιά της Ανατολικής Μεσογείου και των συνεπειών της επικράτησης
του σλαβισμού. Η πίστη του στην ηθική και στο δίκαιο του έδινε δύναμη. Ποτέ δεν κάμφθηκε
το ηθικό του, ποτέ δεν λιποψύχησε, αλλά πάντα ήταν αισιόδοξος για ένα καλύτερο αύριο.
Η τραγωδία που βίωσε ο ανταρτόπληκτος δεν τον δάμασε, την ανέχθηκε αγόγγυστα και
τελικά επέζησε, γιατί είχε συναίσθηση της μεγάλης αποστολής και των συνεπειών μιας
επικράτησης του ΚΚΕ και των δυνάμεών του. Τα χαρίσματα αυτά του Ελληνικού Λαού
υπήρξαν μία από τις κύριες αιτίες της αποτυχίας της ένοπλης ανταρσίας του ΚΚΕ.
λαϊκό έρεισμα, γιατί ο λαός αποστρεφόταν τον κομουνισμό και δυσπιστούσε ως προς τους
σκοπούς του. Γι’ αυτό και το ΚΚΕ για να διατηρήσει την ανταρσία του αναγκάστηκε να
καταφύγει σε εγκληματικές πράξεις και σε βίαιη στρατολόγηση. Επίσης υποχρεώθηκε να
αποκαλύψει τις επιδιώξεις του σε βάρος της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας
(Απόφαση 5ης Ολομέλειας, συνεργασία με ΝΟΦ και άλλα).
Πολιτειών και της Βρετανίας, γιατί παρείχαν υποστήριξη στην Ελλάδα, μαζί με την απαίτησή της
να απομακρυνθούν οι Βρετανικές δυνάμεις, καθώς και η ανοικτή υποστήριξη των ανταρτών από
τις Βόρειες και τις Ανατολικές χώρες σε είδη οπλισμού, πυρομαχικών, λοιπών υλικών και εφοδίων
και η υγειονομική υποστήριξη και χρησιμοποίηση του εδάφους των Βόρειων χωρών από τα
τμήματα των ανταρτών, δημιούργησαν τη βάση για να κατανοήσει η διεθνής κοινή γνώμη ότι
υπήρχε εξωτερική επιβουλή κατά της Ελλάδας, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι κατακτητικές
τάσεις του Σοβιετικού κομουνισμού. Έπαψαν πλέον οι ψευδαισθήσεις και ορισμένων
δημοσιογράφων, Αμερικανών και Βρετανών, αλλά και πολιτικών, ότι δήθεν η μοναρχοφασιστική
κυβέρνηση καταδίωκε δημοκρατικούς πολίτες, ενώ τα συνθήματα ειρήνης του ΚΚΕ δεν είχαν
πια απήχηση.
Δόγματος. Η ανάθεση της Διοίκησης των Ενόπλων Δυνάμεων στον Στρατάρχη Αλέξανδρο Παπάγο
και η ανάκληση από τον Στρατάρχη του Αντιστρατήγου Κων. Βεντήρη στην ενεργό υπηρεσία ήταν
παράγοντες που συνετέλεσαν να μεταδοθούν νέο πνεύμα και αποφασιστικότητα στις Ένοπλες
Δυνάμεις και τελικά να επιτευχθεί η νίκη. Με το πνεύμα της χρηστής διοίκησης στο Σώμα των
Αξιωματικών, με τον παραμερισμό των ακαταλλήλων Διοικητών, με την άμεση παρακολούθηση
του έργου των Διοικήσεων και με την επιβολή πειθαρχίας στους Αξιωματικούς και Οπλίτες
αξιοποιήθηκε ο υφιστάμενος Ελληνικός Στρατός και συνέβαλε στη γρήγορη ήττα των ανταρτών.
Χρησιμοποιήθηκαν καλύτερα και αποδοτικότερα οι Ένοπλες Δυνάμεις. Ασκήθηκε συνεχής πίεση,
που ανάγκαζε τους αντάρτες σε κίνηση. Η κίνηση των ανταρτικών δυνάμεων τις απομάκρυνε από τις
βάσεις ανεφοδιασμού τους, με αποτέλεσμα να μειώνεται η μαχητική τους ικανότητα και να χάνουν
την πρωτοβουλία.
περιορίστηκε η ποσότητα της βοήθειας, που έπαιρναν οι αντάρτες από τη Γιουγκοσλαβία και η
κατάσταση επιδεινώθηκε, όταν τον Ιούλιο του 1949 έκλεισαν τα σύνορα. Με το κλείσιμο των
συνόρων από τη Γιουγκοσλαβία τα ανταρτικά τμήματα στερήθηκαν των ασφαλών καταφυγίων τους,
στα οποία κατέφευγαν κάθε φορά, που οι Μονάδες του Ελληνικού Στρατού τα κατεδίωξαν.
Έτσι έχασαν την ελευθερία κινήσεων κατά μήκος των Ελληνο- Γιουγκοσλαβικών συνόρων,
η οποία εξασφάλιζε τους ελιγμούς τους, ενώ στερήθηκαν την περίθαλψη των τραυματιών τους
στα νοσηλευτικά κέντρα της Γιουγκοσλαβίας.
της πείνας και οι αφάνταστες δυσκολίες των τμημάτων του ΔΣΕ. Η ηγεσία του δεν αντιλήφθηκε
τη σημασία της και έτσι δεν αντέδρασε. Πιθανόν να φανταζόταν ότι το προσφυγικό πρόβλημα θα
δημιουργούσε δυσκολίες στις Μονάδες του Ελληνικού Στρατού, μέχρι του σημείου να τις
οδηγήσει σε εξέγερση. Χαρακτηριστικό απόσπασμα από τη τοποθέτησή του Βλαντά:
«Τα ορεινά χωριά ήταν αδειανά. Τα τμήματά μας λίγο- λίγο εξάντλησαν τις μυστικές
αποθήκες και υπέφεραν τρομερά. Περισσότερο νικήθηκαν από τη γύμνια, την πείνα, τον
εκνευρισμό, παρά από τις μάχες σε παράταξη…».
κατεύθυνση και την κύκλωση του αντιπάλου από περιοχές, από τις οποίες δεν θα φανταζόταν
ποτέ ότι θα ήταν δυνατόν να κινηθούν ισχυρές δυνάμεις. Έτσι οι αντάρτες δεν είχαν δρομολόγια
για να υποχωρήσουν κανονικά.
οι υποχρεωτικές ορεινές διαβάσεις και οι προσβάσεις των ορεινών όγκων. Έτσι απομονώνονταν
χώροι μεγάλης έκτασης, μέσα στους οποίους κινούνταν σχετικά μικρές και ευκίνητες μονάδες
(όπως π.χ. Δυνάμεις Καταδρομών ), νύκτα και ημέρα, για να παρενοχλούν, να κουράζουν,
να εκνευρίζουν τους αντάρτες και τελικά να τους υποχρεώνουν να εξαντλούν τα πυρομαχικά τους.
α είχε συρθεί και ενταχθεί δέσμια και η πατρίδα μας, εάν κατά την τριετία 1946- 1949
σύσσωμη η πολιτειακή, η πολιτική, η θρησκευτική και η πνευματική ηγεσία της χώρας, ο
Λαός στο σύνολό του με τις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας δεν έδιναν τον
νυν υπέρ πάντων» αγώνα επιβίωσης της Εθνικής και κρατικής υπόστασης.
ιστορικά γεγονότα από τη λήθη και να γίνονται γνωστά σε αυτούς, που δεν τα έζησαν, στους
νεώτερους, οι οποίοι θα πρέπει να τα συσχετίζουν με το σήμερα. Χρέος μας συνεπώς είναι να
διατηρούμε ζωντανή την ιστορία, η οποία διδάσκει και επαναλαμβάνεται.
και στα άλλα βουνά, μαχητές του ένδοξου στρατού μας, έμειναν εκεί, με τον ουρανό να τους
κλαίει με στάλες, αντί για δάκρυα, και τους μανιασμένους βοριάδες να τους θρηνούν με το
σφύριγμά τους. Έμειναν εκεί για πάντα και περιμένουν από εμάς να αναγνωρίζουμε τη θυσία
και τη προσφορά τους και να μην τους λησμονούμε. Το ετήσιο μνημόσυνο που γίνεται στο
Γράμμο και στο Βίτσι από την Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού με τη συμμετοχή
και άλλων Ενώσεων είναι ένα λιτό και απέριττο μνημόσυνο απότισης οφειλόμενου φόρου τιμής,
μνήμης και όχι μίσους.








