το άδοξο  τέλος μεγάλων ανδρών της αρχαίας Ελλάδας

Αίσωπος

Ο κορυφαίος μυθογράφος της ελληνικής αρχαιότητας, ο «λογοποιός» όπως μας λέει ο Ηρόδοτος, δίδαξε στους συγχρόνους του αλλά και σε όλες τις κατοπινές γενιές μεγάλα πράγματα με τους μύθους του. Όπως, ας πούμε, ότι η ευγνωμοσύνη είναι χαρακτηριστικό των ευγενών ψυχών, η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι προάγγελος της δυστυχίας, η ανέχεια δεν αναγνωρίζει νόμους, η κακοτυχία δοκιμάζει την ειλικρίνεια των φίλων και η εκδίκηση θα βλάψει τελικά τον εκδικητή. «Μπορεί τα ρούχα να συγκαλύψουν έναν ανόητο, αλλά τα λόγια του θα τον αποκαλύψουν», έλεγε εξάλλου ο ίδιος ο παραμυθάς.

Μόνο που θα ήταν αυτό το μεγάλο στόμα και οι άβολες αλήθειες που έβγαιναν από μέσα του που θα προσυπέγραφαν τον χαμό του. Ιδιαίτερα όταν στράφηκε κατά του ιερού θεσμού των αρχαίων Ελλήνων, του ίδιου του Μαντείου των Δελφών! Ο πρώην δούλος στάλθηκε λοιπόν από τον προστάτη του, τον βασιλιά της Λυδίας Κροίσο, σε μια διπλωματική αποστολή στους Δελφούς περί το 564-560 π.Χ.

Κουβαλούσε μαζί του χρυσάφια για να τα προσφέρει στο Μαντείο και να πάρει τον χρησμό του, μόνο που ο βασιλικός απεσταλμένος αηδίασε με την απληστία και τη φιλαργυρία των ιερέων του Ναού του Απόλλωνα που όχι μόνο αρνήθηκε να τους παραδώσει τον χρυσό, αλλά τον ξαπέστειλε τάχιστα πίσω στον Κροίσο! Όχι βέβαια προτού ειρωνευτεί με τον γνώριμο σαρκαστικό του τρόπο τα μέλη του Μαντείου για απάτη, κατηγορώντας τους πως εξαπατούν τα εύπιστα πλήθη.

Εξοργισμένοι οι ιερείς των Δελφών, τον κατηγορούν για κλοπή και ιεροσυλία, στήνοντας μια πλεκτάνη σε βάρος του: στριμώχνουν στις αποσκευές του ένα ιερό σκεύος των Δελφών και τον καταδικάζουν στα γρήγορα σε θάνατο ως κοινό εγκληματία, γκρεμοτσακίζοντάς τον από τις λεγόμενες Φαιδριάδες Πέτρες των κορυφών του Παρνασσού. Και το έκαναν παρά τον σχεδόν ιερό χαρακτήρα του αξιώματός του, καθώς ήταν απεσταλμένος του λύδου βασιλιά.

Η ιστορία με τον άδικο θάνατό του στους Δελφούς διαδόθηκε ευρέως στην ελληνική αρχαιότητα (ακόμα και ο Αριστοφάνης την υπαινίσσεται στην κωμωδία του «Σφήκες» το 422 π.Χ.), καθώς ήταν μια πολύκροτη υπόθεση εκτέλεσης ενός ανθρώπου γιατί ενοχλούσαν απλώς τα λεγόμενά του.

Οι Αθηναίοι φρόντισαν να του στήσουν πάντως έναν ανδριάντα χρόνια αργότερα για να δείξουν ότι κάθε άνθρωπος αξίας πρέπει να τιμάται όπως κι αν έχει έρθει στον κόσμο…