Έχω διαβάσει όλα τα βιβλία της, έχω δει τις περισσότερες ταινίες της (πάντα σε σκηνοθεσία Νίκου Περάκη) και τα σίριαλ που έχει υπογράψει. 

Με συναρπάζει ο πολυεπίπεδος τρόπος που χτίζει τους χαρακτήρες των ηρώων της, το αστείρευτο χιούμορ και η υφέρπουσα ειρωνεία της γραφής της και κυρίως ο μοναδικά τρυφερός τρόπος με τον οποίο «πειράζει» και αποδομεί εμάς τις γυναίκες. Τις ανασφάλειες, τους φόβους μας, τις εμμονές μας.

 Η Μπέη παρουσιάζει για μία ακόμη φορά ένα καλογραμμένο βιβλίο, με χιούμορ – μία γκρίζα κωμωδία όπως τη χαρακτήρισε ο Περάκης, ο οποίος σκηνοθέτησε τη μεταφορά της πριν λίγο καιρό στη μεγάλη οθόνη. 

Μιλήσαμε για το βιβλίο, τη γυναικεία φιλία, τους άντρες, το αφροδιασιακό παιχνίδι της εξουσίας, αλλά και ό,τι της τη σπάει και τη συναρπάζει στη συνεργασία της με τον Νίκο Περάκη.  

Είναι αφροδιασιακό το παιχνίδι της εξουσίας για μία γυναίκα ή κρύβει ανασφάλεια;  

Κρύβει κατ’ αρχήν βιολογική εντολή. Κατά παράδοση τα πιο δυνατά αρσενικά της αγέλης, έχουν τα περισσότερα και «καλύτερα» θηλυκά. Δεν έχω καταλήξει αν ο λόγος που τα θηλυκά επιλέγουν τους δυνατούς, είναι η ανασφάλεια ή η επιδειξιομανία. Αν και φοβάμαι πως κι εδώ ο λόγος βιολογικός είναι και έχει να κάνει με τη διαιώνιση του είδους με κριτήριο, την επιλογή των καλών γονιδίων που εγγυάται ο δυνατός. 

Η Τζορτζίνα προδίδει υπό μία έννοια την κολλητή της φίλη, αλλά και αυτή με τη σειρά της κάνει το ίδιο. Συμφωνείς με αυτό που λένε ότι η αντρική φιλία είναι πιο δυνατή και σε κάθε περίπτωση διαφορετική από τη φιλία δύο γυναικών;  

Οι γυναικείες φιλίες είναι πιο περίπλοκες αναλυτικές και πιο πολυεπίπεδες, επειδή οι γυναίκες είναι έτσι. Οι άντρες είναι πιο ευανάγνωστοι, πιο άδολοι, πιο κάθετοι και συγκεκριμένοι στα κριτήριά τους. Πολύ συχνά αρκεί να είναι απλώς ΑΕΚ, για να γίνουν φίλοι. Βέβαια τίποτα από αυτά δεν ισχύει στο Success Story. Όχι από αβλεψία, αλλά επειδή αυτό που κυριαρχεί στους ήρωες, είναι το ένστικτο της επιβίωσης κι αυτό υπερκαλύπτει όλα τα άλλα.