Προβλήματα με το κτηματολόγιο στον χαρακτηρισμό εκτάσεων 

Ειπώθηκε  πρόσφατα από γνωστή Πολιτικό με αφορμή τις  πλημύρες στην  Μάνδρα Αττικής ότι τελικά στην Ελλάδα  κουμάντο κάνει ο Δασάρχης και μάλλον είχε  δίκιο , καθώς με έκπληξη παρακολουθούν οι κάτοικοι των Δερβενοχωρίων την ανάρτηση των πρώτων πινάκων του Κτηματολογίου όπου παρατηρούνται τα ακόλουθα  : 

α) Οικόπεδα εντός περιγράμματος του οικισμού υφιστάμενου προ του 1923 , χαρακτηρισμένα σήμερα ως Δασικά ? και θα ήθελα να ρωτήσω στο σημείο αυτό , για τις   δύο επεκτάσεις του οικισμού των Σκούρτων που έγιναν με απόφαση του οικείου Νομάρχη από το 1975 και μετέπειτα , υπήρχε  θετική εισήγηση η γνωμοδότηση για τον χαρακτήρα της έκτασης , από τον κ. Δασάρχη ? , σίγουρα θα υπήρχε αλλιώς δεν θα εγκρινόταν η επέκταση  του οικισμού . γιατί λοιπόν να υποστούμεαυτήν την ταλαιπωρία , με αγωγές , ενστάσεις , αντιρρήσεις , προσφυγές αμφισβητήσεις κλπ, κλπ , για να διεκδικήσουμε  τα  αυτονόητα 

β) Επίσης Χιλιάδες στρέμματα γης, φέρονται και αυτά ως Δασικα, διεκδικούμενα από το Ελληνικό Δημόσιο   ? 

Τελικά είμαστε μια ηπειρωτική χώρα που το 51% της έκτασης της Ελλάδας καλύπτεται από δάση και άλλες δασικές εκτάσεις, αυτό δείχνουν τα στοιχεία της Eurostat , μήπως είμαστε λίγο υπερβολικοί, για να μην πω υστερικοί με την έννοια Δάσος , 

Κινδυνεύουμε με το παραλογισμό που μας διακατέχει ήτην ευθυνοφοβία , να χαρακτηριστεί όλος ο Ελλαδικός χώρος Δάσος , γιατί κάποτε ασφαλώς και ήταν , όπως επίσης για τον ίδιο λόγο  ήταν και Αρχαιολογικός και έτσι να σταματήσουν τα πάντα … 

Δεν Θα πρέπει επιτέλους να γίνουν ξεκάθαρες και διακριτές  οι έννοιες δάσος- δασική έκταση – χορτολιβαδική έκταση – άγονες εκτάσεις , δασικά εδάφη, βραχώδεις εκτάσεις, δασοβιοκοινότητα και να μην θεωρούνται όλα με τόση με ευκολία ως Δάσος και επίσης να καθορισθούν επιτέλους οι χρήσεις γης 

Δεν υπάρχει ανάγκη ιδιαίτερα σήμερα με την οικονομική κρίση που ταλανίζει και μασίζει τον τόπο μας , για περισσότερη αγροτική παραγωγή και δεν θα πρέπει να επανεξεταστούν  οικονομικά οφέλη που τυχόν θα προκύψουν σε συνδυασμό με τις χρήσεις γης στο Δάσος , όχι βέβαια εις βάρος του περιβάλλοντος και πάντα με ήπιες παρεμβάσεις που να μην αλλοιώνουν τον χαρακτήρα και την φυσιογνωμία αυτών ? 

Ειδικά .όμως για τα Δερβενοχώρια που με ενδιαφέρει με αφορμή τους πίνακες του Κτηματολογίου που αναρτήθηκαν , καλούμαστε τώρα να αποδείξουμε ΄΄ αν τελικά το αυγό έκανε την κότα ή η κότα έκανε το αυγό΄΄   και συγκεκριμένα καλούμαστε να αποδείξουμε ότι κατέχουμε τις εκτάσεις αυτές (Δασικές ) με τίτλουςκτήσης  συνεχώς και αδιαλείπτως από το έτος 1887 έωςσήμερα , για να θεωρηθούμε τελικά ιδιοκτήτες , ειδάλλως προκρίνεται ως ιδιοκτήτης το Δημόσιο .

Η συνεχής και αδιάλειπτη χρήση αποδεικνύεται εν τοις πραγμασι , καθώς έως το 1950ο το κύριο επάγγελμα των Δερβενοχωριτών ήταν η παραγωγή ρητίνης και ξυλανθράκων από τα δάση που ο καθένας κατείχε εξ αμνημονευτων ετών  ως σήμερα , με συγκεκριμένα  ακριβή και σταθερά όρια  που ουδείς κάτοικος αμφισβητούσε στην πορεία των ετών , που υπάρχουν ορατά ακόμη και σήμερα .

Στα χαρτιά όμως που μας ζητούν, αυτό είναι δύσκολο να αποδειχθεί ?  Ποσό εύκολο ήταν όμως τότε να συνταχθούν τίτλοι , με ποσοστό αναλφάβητων στο 98 % , με ανύπαρκτες δομές του κράτους  στην περιοχή , τότεπου η έννοια της κατοχής και κτήσης μίας έκτασηςπερνούσε μόνο στο θυμικό και στην συνείδηση και ημεταβίβαση της έκτασης στην επομένη γενιά , περνούσεδια λόγου  με την μορφή της άτυπης παραχώρησης και όχι με χαρτιά (συμβολαιογραφικές πράξεις ) καθώς έτσι συνηθιζόταν , λογω των ιδιόμορφων συνθηκών και αυτή η μορφή κτήσης ως πάγια πρακτική ήταν παραδεκτή και αποδεκτή , χωρίς να χρειασθεί να  συνταχθούν συμβόλαια κατοχυρώνοντας το ιδιοκτησιακό καθεστώς υπό την μορφή της συνεχούς και αδιάλειπτης χρήσης από τον έναν στον άλλον .

Μήπως  η εθιμική αυτή συνήθεια δημιουργεί  μορφή Δικαίου που δεν πρέπει να αγνοηθεί  .

Γιατί δεν λαμβάνεται καθόλου υπόψη η Ιστορική και αδιαμφισβήτητη παραδοχή ότι οι κάτοικοι  των Δερβενοχωρίων στα μεταεπαναστατικά χρόνια με την σύσταση του Ελληνικού κράτους και την διανομή τωνΕθνικών γαιών  , εξαιρέθηκαν από της Εθνική Διανομή καθώς τις γαίες και τα Δάση τα κατείχαν ήδη με τοειδικό καθεστώς αυτονομίας αυτοδιοίκησης που τους είχαν παραχωρήσει με φιρμάνικο τίτλο οι Τούρκοι (ταπι), τον ίδιο με το οποίο οι κάτοικοι των Βιλίων και της περιοχής Κουντουρων και της Μεγαρίδας κέρδισαν την ιδιοκτησία τους  

Υπάρχουν υπερήλικοι κάτοικοι που οι γονείς τους  και οι  παππούδες τους έζησαν πολύ πριν  1887 , δεν έχει αξία η μαρτυρία τους , ελειξει άλλων αποδεικτικών στοιχείωνη σε συνδυασμό με αυτά που υπάρχουν 

Ευτυχώς που υπάρχουν δυο τρία συμβόλαια του 1902 , 1905 και του 1911 και μια δυό δικαστικές αποφάσεις πολύ παλιές που δικαίωσαν τους κατοίκους στις αντιδικίες τους με το Δημόσιο 

Τα δάση μας δεν κατατμηθηκαν και ουδεμία πράξη νομής επήλθε από το δημόσιο στις εκτάσεις αυτές , πέραν της διάνοιξη δασικών δρόμων , πάντα με την σιωπηρή ανοχή μας  και άρα συγκατάθεση  των κατοίκων ιδιοκτητών , καθώς αυτοί ήταν ωφέλιμοι για τις μετακινήσεις τους και για τις ανάγκες Δασοπυρόσβεσης , παρόλα αυτά σήμερα το Δημόσιο θεωρείται Διακάτοχός . 

Γιατί ελάμβανε φόρους το κράτος από τους κατοίκους αναγνωρίζοντας τους ιδιοκτήτες δασοτεμαχίων και   επέτρεπε τις μεταβιβάσεις τους όταν από το 1960 και μετέπειτα οι κάτοικοι άρχισαν να κάνουν συμβόλαια και μεταβιβάσεις , τότε που με τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν να είχαν κάνει κάτι άλλο  επ ωφελεία τους , αν ασφαλώς γνώριζαν ότι θα έχαναν κάποια στιγμή αυτό που αγόρασαν πληρώνοντας το . 

Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν οι Δερβενοχωρίτες θεματοφύλακες και προστάτες των Δασών μας από πάσης φύσεως κινδύνους , γι αυτό δεν αλλοιώθηκε ποτέ ο χαρακτήρας τους ,  δεν μειώθηκε το Δάσος , δεν κτίστηκαν βίλες κλπ, κλπ 

Επίσης το σημαντικότερο , στα Δερβενοχώρια  συμβαίνει κάτι το εντελώς παράδοξο σε σχέση με την ευρύτερη περιοχή της  Αττικής , να χαρακτηρίζουν σήμερα ως δάση στην πλειοψηφία τους αγρούς που δασώθηκαν από το 1945 έως σήμερα κυρίως για καθαρά κοινωνικό οικονομικούς λόγους (χαμηλό ποσοστό εσόδων από τους αγρούς , εγκατάλειψη υπαίθρου και των οικισμών που υπήρχαν εκεί ) , και όχι με Δάση που εκχερσώθηκαν , όπως συνέβη αντίστροφα στην περιοχή του Υμηττού τις Πεντέλης και της Πάρνηθας όπου αναπτύχθηκαν Αστικοί οικισμοί στο ίδιο χρονικό διάστημα , θα εφαρμοστούν λοιπόν δύο μέτρα και δυο σταθμά , 

Ελήφθη υπόψη από τους αρμόδιους ότι στην Ελλάδα μετά την κατοχή και τον εμφύλιο, με κατεστραμμένη την οικονομική βάση, το κύριο μέλημα της ελληνικής οικογένειας ήταν η σίτιση και η εξασφάλιση των αναγκαίων προς το «ζην». Μπορούμε λοιπόν να «τιμωρήσουμε» τους ανθρώπους αυτούς, δηλαδή να τους θεωρήσουμε καταπατητές και να πούμε ότι μια έκταση που ήταν ήδη δική τους και εκχερσώθηκε το 1950 για βιοποριστικούς λόγους σε συνδυασμό με τις νέες μορφές καλλιέργειας και την χρήση αρότρου δεν τους ανήκει πλέον και μάλιστα όταν στα Δερβενοχώρια επικρατούσε το μικτό σύστημα καλλιέργειας , που οι περισσότεροι αγρότες που ήταν   παράλληλα και κτηνοτρόφοι και δασεργάτες και ρητινοσυλλέκτες κλπ., γεγονός που είχε αντίκτυπο και στον τρόπο καλλιέργειας και άρα ήταν σύνηθες να άφηναν π.χ. μέσα στα χωράφια που ήταν στα Δάση  πολλά δασικά δένδρα καθώς και άλλα οπωροφόρα όπως αχλαδιές , καρυδιές αμυγδαλιές κλπ είτε για ίσκιο για τα ζώα, είτε για συλλογή ρητίνης, είτε για συλλογή βελανιδιών για τροφή των ζώων, η για συγκομιδή καρπών παράλληλα με την γεωργική καλλιέργεια ( καλλιέργεια κάτω από τα δένδρα).. 

Γιατί τώρα τα μικρά τμήματα μέσα στο Δάσος που είχαν τότε αγροτικό χαρακτήρα χαρακτηρίζονται με τέτοια ευκολία ως Δάσος με βαση  το ποσοστό κάλυψης μικρότερο του 15% της έκτασης που ισχύει σήμερα, ποσοστό που είναι δύσκολο με τόση  ευκολία με μία απλή φωτοερμηνεία μιας έκτασης σε μια αεροφοτογραφία του 45 να προσδιοριστεί  με ακρίβεια .

Γεννάται επίσης το ερώτημα: ποιος είναι ο ποιό πρόσφορος χρόνος από τον οποίο θα αρχίζει η εξέταση του αν μια έκταση διέπεται από την δασική νομοθεσία ή όχι. 

Το παλιότερο στοιχείο; Δηλαδή οι αεροφωτογραφίες του έτους 1945 οι αεροφωτογραφίες του 60 και 70; η ισχύς του συντάγματος του 1975; Ο Νόμος του 1979 ή παρούσα κατάσταση του ή κάτι άλλο .

Υπήρχε όμως  πανελλαδική αεροφωτογράφιση κάλυψη ανα δεκαετία και μάλιστα με καλής ποιότητας Α/φιες, πράγμα που να εξασφαλίζει το ενιαίο κριτήριο για τον χαρακτηρισμό των δασικών εδαφών και  γιατί να μην ληφθεί υπόψη  ο χαρακτήρας των εκτάσεων προ του 45 . Σε κάθε περίπτωση η εφαρμογή τους δημιουργεί αδικίες εις βάρος των Πολιτών  από περιοχή σε περιοχή και χρειάζεται πολύ προσοχή σε ένα κράτους δικαίου  με θεμελιώδη αρχή και συνταγματική επιταγή την χρηστή Διοίκηση να αδικηθεί κάποιος .

Για αυτό το θέμα θα θέλαμε πλέον την ηχηρή παρέμβαση του Δήμου στους Βουλευτές του Νομού και στο Κτηματολόγιο ΑΕ καθώς και την στήριξη μας από τις Νομικές  τους υπηρεσίες στα Δικαστήρια που θα προσφύγουμε για την αποκατάσταση της αδικίας και πάλι όχι με σκοπό να ιδιοποιηθούμε τα Δάση για να αλλάξουμε  τον Δασικό χαρακτήρα , 

O  ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΜΟΣ ΔΕΡΒΕΝΟΧΩΡΙΤΗΣ.