Η πιο συχνή ερώτηση που μου κάνουν όταν μαθαίνουν ότι σπούδασα φιλοσοφία είναι η εξής: “τελικά υπάρχει Θεός;”. Για κάποιο λόγο, η ιστορία της φιλοσοφίας έχει εκθρέψει την αντίληψη ότι οι “φιλόσοφοι” ή τουλάχιστον όσοι αποφασίζουν να μελετήσουν τα κείμενα στα οποία έχουμε προσδώσει τον όρο “φιλοσοφικά”, καταπιάνονται με μεγάλα και αόριστα ερωτήματα όπως αυτό και άλλα τέτοια πολλά. Ποιο το νόημα της ζωής; Τι είναι σωστό και τι λάθος; Αν κάποιος είχε μια χρονομηχανή, θα ήταν ηθικά εντάξει να σκοτώσει έναν κατά συρροή δολοφόνο όταν είναι ακόμη ανήλικος; 

Η πραγματικότητα βέβαια είναι πολύ διαφορετική, ειδικά για όσους διδάχτηκαν την αγγλοσαξονική σχολή της αναλυτικής φιλοσοφίας. Θυμάμαι ακόμα έναν καθηγητή μου στο πανεπιστήμιο να μας λέει: “ο πρώτος που θα με ρωτήσει αν υπάρχω όντως ή αν είμαι απλά ένα δημιούργημα των αισθήσεών του, θα φάει ένα χαστούκι το οποίο θα του λύσει την απορία”. Με άλλα λόγια, δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί με τέτοια ερωτήματα. 

Η συνέχεια του άρθρου, εδώ.