Όπως και αργότερα, τα Οχυρά Μεταξά και η ηρωική Κρήτη με την αυτοθυσία των προασπιστών τους συνέβαλαν και αυτά πανθομολογουμένως “στην αρχή του τέλους” για το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στα βορειότερα και τα δυτικότερα κρίσιμα πεδία.
Σήμερα που οι παραδρομές των ηθών της… προόδου μας υποχρεώνουν σε αλόγιστες εναλλαγές ακμής και παρακμής, σε μια σχοινοβασία μεταξύ ζωής και (δια)φθοράς, χρειαζόμαστε τέτοιες επετείους, για να (εν)θυμούμεθα, να (εν)νοούμε, να (εμ)φιλοσοφούμε και να πραγματευόμεθα τη δυναμική του ευλογημένου πολιτισμού μας, ως τρόπου ζωής θεάρεστου, και γι᾽ αυτό δημιουργικού και μαχητικού ενάντια στις πολλαχόθεν αλλοτριώσεις.

Πολυσήμαντη η ιστορική επέτειος για την ελληνική εκπόρθηση του οχυρωμένου “Σκρα ντι λέγκεν” σε υψόμετρο 1096 μ., βραχώδους και απότομου, σχεδόν απόρθητου, όπως οι γεωγραφικές και ιστορικές αποτυπώσεις το θέλουν. Καμιά συμμαχική δύναμη δεν τολμούσε, δεν μπορούσε να απελευθερώσει το καταπατημένο ελληνικό έδαφος με το οργανωμένο παρατηρητήριο των Βουλγάρων συμμάχων των Γερμανών.
Φαινόταν απόρθητο, όπως ένα χρόνο πριν έμοιαζε απόρθητο το άλλο παρατηρητήριό τους στο λόφο Ραβινέ, μέχρι που και εκείνο το είχε ελευθερώσει η ελληνική ψυχή.
Κι εδώ πάντολμοι ρίχτηκαν οι εθελοντές στρατιώτές μας με τις Μεραρχίες Αρχιπελάγους και Σερρών και Κρήτης υπό τον στρατηγό Εμμανουήλ Ζυμβρακάκη, την 16η/17η Μαίου 1918. Μιά καίρια και πολυσήμαντη νίκη των προγόνων μας προωθούσε τα σύνορα της πατρίδας σε χώρους αρχαιόθεν ελληνικούς, διευρύνοντας τα σύνορά μας, όσο μας επέτρεψαν τελικά οι διεθνείς διελκυνστίδες.