Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό μας στάλθηκε το παρακάτω κείμενο.
Στην κοιλιά της εγκύου δύο έμβρυα συνομιλούν. Το ένα είναι σκεπτικιστής, τοάλλο, γεμάτο εμπιστοσύνη και πίστη. Tο γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ρωτάει: “Και πιστεύεις πραγματικά σε μια ζωή μετά τη γέννηση;”Το έμβρυο που πιστεύει, απαντά: “Ασφαλώς, ναι. Για μένα είναι απόλυταβέβαιο ότι υπάρχει ζωή μετά τη γέννησή μου. Η ζωή εδώ, είναι μόνο για να μαςμεγαλώνει, ώστε να μπορούμε να προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας για τηζωή μετά τη γέννησή μας, έτσι ώστε να είμαστε αρκετά δυνατά για ό,τι μαςπεριμένει μετά.”Ο μικρός σκεπτικιστής έχει εκνευριστεί: “Αυτό είναι αρκετά ανόητο. Δενυπάρχει ζωή μετά τη γέννηση. Πώς θα έμοιαζε μια τέτοια ζωή, ούτως ήάλλως;”Ο μικρός πιστός όμως, υποστηρίζει: “Δε γνωρίζω. Αλλά σίγουρα θα έχει πολύπερισσότερο φως από εδώ. Και ίσως να στεκόμαστε στα πόδια μας και νατρώμε με το στόμα μας!”Το γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ξεσπάει: “Ένα μάτσο ανοησίες! Δεν υπάρχειτέτοιο πράγμα όπως το περπάτημα. Και φαγητό με το στόμα είναι πραγματικάμια εντελώς γελοία ιδέα – έχουμε τον ομφάλιο λώρο, που μας τροφοδοτείαρκετά καλά, ήδη! Αυτό από μόνο του μας δείχνει ότι η ζωή μετά τη γέννησηείναι αδύνατη: ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός!”Ο μικρός πιστός παραμένει ακλόνητος: “Είναι όντως δυνατή. Απλά μπορεί ναείναι λίγο διαφορετική από ό,τι είμαστε εδώ.”Ο μικρός σκεπτικιστής σιγά-σιγά χάνει την υπομονή του μπροστά σε τόσηχαζομάρα: “Κανείς, και εννοώ ποτέ κανείς, δεν ήρθε πίσω μετά τη γέννηση!Ρίξε μια ματιά σε αυτό: η γέννηση είναι απλά το Τέλος της Ζωής. Τελεία καιπαύλα. Και κάτι ακόμα για σένα και τα τρελά όνειρά σου: Η ζωή είναι μία μεγάλησκοτούρα μέσα στο σκοτάδι, αυτό είναι!”Ο μικρός πιστός δεν το αφήνει έτσι: “Το παραδέχομαι ότι δεν γνωρίζω πώςακριβώς είναι η ζωή μετά τη γέννηση. Αλλά σε κάθε περίπτωση εμείς θα δούμετελικά τη μητέρα μας και αυτή θα μας φροντίσει.”Ο σκεπτικιστής γούρλωσε τα μάτια του: “Μητέρα! Πιστεύεις στη μητέρα; Είναιγελοίο! Με συγχωρείς, αλλά. πού είναι αυτή, θα ήθελα να σε ρωτήσω;”Ο μικρός πιστός κάνει μια χειρονομία με το χέρι: “Αυτή είναι εδώ! Παντού γύρωμας. Ζούμε μέσα σ’ αυτήν, καθώς και μέσω αυτής. Χωρίς αυτήν εμείς δεν θαήταν δυνατόν να υπάρχουμε!”Ο μικρός σκεπτικιστής δεν είναι δυνατόν τώρα να συγκρατηθεί: “Αυτό φτάνειπραγματικά το αποκορύφωμα της ανοησίας. Και για κανένα λόγο δεν μπορώ ναδω πουθενά τη μητέρα σου. Ούτε ένα κομμάτι της – είναι αρκετά προφανές -διότι απλά-δεν-υπάρχει!”Το μικρό, που πιστεύει, κουνάει το κεφάλι του και κλείνει τα μάτια: “Μερικέςφορές, όταν είμαστε πολύ ήσυχα, την ακούω να τραγουδά. Ή να χαϊδεύει τονκόσμο μας. Νιώθω και έχω την αίσθηση και πιστεύω σταθερά, ότι η γέννησηείναι ένα μεγάλο νέο ξεκίνημα!”…ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧA ΜΙΑ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΘΕΜΑ:“ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ;”