Από μια μικρή underground παρέα έγιναν τελικά ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα στην ιστορία της μουσικής. Και το εντυπωσιακό είναι ότι ποτέ δεν έχασαν εντελώς την αίσθηση ότι παραμένουν «μια μπάντα από το γκαράζ που παίζει πιο δυνατά από όλους».
Σύμφωνα με τους ειδικούς υπάρχουν αρκετοί λόγοι γιαυτή την διαχρονική επιτυχία:
Πρώτα απ’ όλα, οι Metallica πήραν ένα είδος που θεωρούνταν περιθωριακό —το heavy metal— και του έδωσαν δομή, πειθαρχία και επικότητα. Δεν ήταν απλώς θόρυβος ή πρόκληση. Τα τραγούδια τους είχαν αρχιτεκτονική. Μεγάλες εισαγωγές, κλιμάκωση, δραματουργία, αλλαγές ρυθμού, ένταση που χτιζόταν σαν συμφωνικό έργο. Γι’ αυτό ακόμη και άνθρωποι που δεν ακούν metal συχνά αισθάνονται ότι «κάτι μεγάλο συμβαίνει» όταν ακούνε το One, το Master of Puppets ή το Nothing Else Matters.
Έπειτα, είχαν αυθεντικότητα. Δεν κατασκευάστηκαν από τη μουσική βιομηχανία. Ξεκίνησαν από γκαράζ, μικρά clubs, underground κοινότητες και κασέτες που αντάλλασσαν φανατικοί ακροατές. Το κοινό αισθάνθηκε ότι «τους ανήκουν». Και όταν αργότερα έγιναν παγκόσμιοι σταρ, δεν έχασαν ποτέ εντελώς αυτή την αίσθηση του συγκροτήματος που παλεύει.
Ένας ακόμη λόγος είναι ότι εξέφρασαν συναισθήματα που σπάνια εκφράζονται ανοιχτά στους άνδρες: θυμό, μοναξιά, υπαρξιακή αγωνία, ενοχή, φόβο, αποξένωση. Πίσω από την επιθετικότητα της μουσικής τους υπάρχει πολύ συχνά πόνος. Αυτό δημιουργεί βαθύ δεσμό με εκατομμύρια ανθρώπους σε διαφορετικές χώρες και γενιές.
Επίσης, είχαν κάτι που διαθέτουν ελάχιστα συγκροτήματα: ισχυρή ταυτότητα. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα αναγνωρίζεις ότι είναι Metallica. Ο ήχος της κιθάρας του James Hetfield και του Kirk Hammett, ο ρυθμός, η αισθητική, το λογότυπο, ακόμη και ο τρόπος που στέκονται στη σκηνή, συγκρότησαν ένα «σύμπαν». Οι μεγάλες μπάντες δεν πουλούν μόνο τραγούδια· δημιουργούν μυθολογία.
Καθοριστικό ήταν και το timing. Η δεκαετία του ’80 ήταν εποχή ψυχροπολεμικής έντασης, κοινωνικής ανασφάλειας και νεανικής οργής. Οι Metallica έδωσαν φωνή σε αυτή την ενέργεια. Όταν μετά το 1991 κυκλοφόρησαν το λεγόμενο “Black Album”, κατάφεραν κάτι σχεδόν αδύνατο: να γίνουν μαζικά δημοφιλείς χωρίς να χάσουν πλήρως το κύρος τους στο σκληρό κοινό. Εκεί έγινε η παγκόσμια έκρηξη.
Το εντυπωσιακό όμως είναι η αντοχή στον χρόνο. Πολλά συγκροτήματα έχουν επιτυχία· λίγα μετατρέπονται σε διαγενεακό φαινόμενο. Οι Metallica πέτυχαν να περνούν από πατέρα σε γιο. Σήμερα τους ακούνε άνθρωποι που γεννήθηκαν δεκαετίες μετά το Ride the Lightning. Αυτό συμβαίνει όταν ένα συγκρότημα παύει να είναι μόδα και γίνεται πολιτισμικό σύμβολο.
Τέλος, υπάρχει και κάτι σχεδόν «φυλετικό» στις συναυλίες τους. Οι ζωντανές εμφανίσεις των Metallica λειτουργούν σαν τελετουργία συλλογικής εκτόνωσης. Χιλιάδες άνθρωποι τραγουδούν με απόλυτη ένταση, σαν να συμμετέχουν σε μια κοινότητα που τους ξεπερνά. Αυτό δημιουργεί πίστη, όχι απλή προτίμηση.
Οι μεγάλοι καλλιτέχνες συνήθως πετυχαίνουν ένα από τα δύο:
ή τεχνική αρτιότητα ή συναισθηματική σύνδεση.
Οι Metallica πέτυχαν και τα δύο μαζί.
Πώς προέκυψε το όνομα;
Το όνομα Metallica προέκυψε από μια σχεδόν τυχαία στιγμή.
Πριν δημιουργηθεί επίσημα το συγκρότημα, ένας φίλος του Lars Ulrich, ο Ron Quintana, ετοίμαζε ένα περιοδικό (fanzine) για τη metal μουσική και προσπαθούσε να βρει τίτλο. Είχε δύο επιλογές:
“MetalMania” και “Metallica”.
Ζήτησε τη γνώμη του Lars για το ποιο ακουγόταν καλύτερα. Ο Lars κατάλαβε αμέσως ότι το “Metallica” ήταν εξαιρετικό όνομα για συγκρότημα και όχι για περιοδικό. Έτσι του πρότεινε… να χρησιμοποιήσει το “MetalMania” για το περιοδικό, κρατώντας ουσιαστικά το “Metallica” για τη δική του μπάντα!
Το όνομα είχε δύναμη, απλότητα και έναν σχεδόν «μεταλλικό» ήχο που ταίριαζε απόλυτα με τη μουσική τους. Έμοιαζε ταυτόχρονα επιθετικό και κομψό — κάτι πολύ σπάνιο.
Και κάπως έτσι, από μια μικρή συζήτηση για έναν τίτλο περιοδικού, γεννήθηκε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα στην ιστορία της μουσικής.