Ένα ακόμη παλιό βιβλίο από την τακτοποίηση της βιβλιοθηκης μου.
Ο Μεγαλοφυής του Καισάρος Λομπρόζο — ένα χαρακτηριστικό έργο της παλιάς εγκληματολογικής και ψυχολογικής σκέψης.
Ο Λομπρόζο επιχειρεί να απαντήσει σε ένα τολμηρό ερώτημα για την εποχή του:
είναι η μεγαλοφυΐα μια μορφή “παθολογίας”;
Ξεπερασμένο σήμερα αλλά χρήσιμο γιατί βλέπεις τι πίστευαν εκατό χρόνια πριν …
Στα όρια του φωτός και της ρωγμής
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντέχουν την ησυχία της βεβαιότητας.
Όχι γιατί τους λείπει η λογική, αλλά γιατί τους περισσεύει η ανησυχία.
Κάποτε ειπώθηκε πως η μεγαλοφυΐα ακροβατεί στα όρια της τρέλας.
Ίσως γιατί όποιος βλέπει λίγο πιο πέρα,
αναγκάζεται να ζήσει για καιρό μόνος του εκεί.
Δεν είναι εύκολο να κουβαλάς μια σκέψη που οι άλλοι δεν έχουν ακόμη σκεφτεί. Ούτε να επιμένεις σε μια διαδρομή που δεν έχει χαραχτεί.
Κι όμως, εκεί — ανάμεσα στο φως και στη ρωγμή —
γεννιέται ό,τι αξίζει να μείνει!