Το παιχνίδι δεν έχει ίδιους κανόνες για όλους
Ξεφυλλίζοντας ένα παλιό βιβλίο management, στάθηκα σε μια απλή αλλά συνάμα και ενοχλητική ιδέα :
οι κανόνες του παιχνιδιού δεν είναι ίδιοι για όλους — και σίγουρα δεν μένουν ίδιοι για πάντα.
Στη ζωή, όπως και στις επιχειρήσεις, μεγαλώνουμε πιστεύοντας ότι αν δουλέψουμε σωστά, αν είμαστε έντιμοι και συνεπείς, το αποτέλεσμα θα μας δικαιώσει.
Και συχνά έτσι είναι. Όχι όμως πάντα.
Υπάρχει και ένα άλλο επίπεδο — πιο περίπλοκο , πιο αθέατο.
Εκεί όπου οι αποφάσεις δεν παίρνονται μόνο με βάση τα δεδομένα, αλλά με βάση τις σχέσεις, τη δύναμη, τη χρονική συγκυρία.
Εκεί όπου το «σωστό» δεν είναι πάντα το «αποτελεσματικό».
Δεν είναι λόγος αυτός για απογοήτευση.
Είναι λόγος όμως για κατανόηση των αθέατων όρων του παιγνιδιού.
Γιατί ο κόσμος δεν είναι μόνο ένα σύστημα θεσμοθετημένων κανόνων· είναι ένα πεδίο παιχνιδιού.
Και στο παιχνίδι αυτό, άλλοι παίζουν με ένστικτο, άλλοι με στρατηγική, και άλλοι απλώς ακολουθούν.
Ο πραγματικός «νικητής» — αν υπάρχει τέτοιος — δεν είναι εκείνος που κερδίζει πάντα.
Είναι εκείνος που καταλαβαίνει πότε άλλαξε το παιχνίδι.
Και προσαρμόζεται χωρίς να χάνει τον εαυτό του.