•Ας πούμε κάτι άλλο.Ενα από τα πολλά παράδοξα στο θεοκρατικό Ιράν είναι ότι εξακολουθούν και τιμούν τη μνήμη του Ομάρ Καγιαμ.Του υπέροχου αυτού «αιρετικού» ,πολέμιου του κλήρου, και μάλλον άθεου αγνωστικιστή ποιητή.Τον λατρεύω.Στη πόλη Νισαπουρ γενέτειρα του έχουν ανεγείρει περίοπτο τάφο μαυσωλείο.Εχει τόση αίγλη που δεν μπορούν να τον εξαφανίσουν.Εζησε τον 11ο και 12ο αιώνα.Στο οδοιπορικό μου στο Ιράν ,το πάλαι ποτέ ,με τη Μαρίνα και τα παιδιά σε τρυφερή ηλικία ,είχα πάει στη Νισαπουρ και το είδα και με ξάφνιασε.
•Στη ποιητικη του αστείρευτη φλέβα τα τετράστιχα Ρουμπαγιατ χτυπούν τον ισλαμικό κλήρο ,την υποκρισία του και την τυραννία του ,με κεντρικό σύμβολο ελευθερίας το απαγορευμένο κρασί,τον οίνο.
•Μουφτή/τα καταφέρνουμε καλύτερα από σας /
Εμείς το κατεβάζουμε (κρασί) μα εσύ παραπατάς /
Συ πίνεις αίμα ανθρωπινό κι εμείς το σταφυλίσιο /!
Πάντα χορτάτοι είμαστε εμείς κι εσύ πάντα διψάς
•Υμνεί τη χαρά της ζωής απέναντι στη τραγικότητα του θανάτου.Παρωθεί με τη ποίηση του να αντλήσουμε τη χαρά της ζωής, χωρίς ελπίδα Παραδείσων η φόβο κολάσεων ,αν δεν τηρούνται οι θρησκευτικές επιταγές.Γιατι όπως λέει θυμόσοφα
«Αύριο;Στα 7000 χρόνια θα βρεθώ του χτες»
Πάνος Μπιτσαξής