Η ζωή μοιάζει με αμπελοτόπι.
Θέλει φροντίδα, υπομονή, αγάπη.
Αν την παραμελήσεις, αγριεύει· αν την καλλιεργήσεις,
σου χαρίζει καρπούς που κουβαλούν τον κόπο και την ψυχή σου.
Όπως ο αμπελουργός διαλέγει ποικιλίες,
κλαδεύει, ποτίζει, περιμένει,
έτσι κι εμείς στη ζωή μας μας διαλέγουμε δρόμους,
κόβουμε περιττά, ποτίζουμε όνειρα,
και περιμένουμε τον δικό μας τρύγο.
Δεν έχει σημασία σε ποια εποχή του αμπελιού βρέθηκες —
στα σκάμματα, στον τρύγο ή στο γλέντι·
όπως είπε κι ο Καζαντζάκης: όλα είναι ένα.
Και στο τέλος, στο ποτήρι της ζωής,
θα γευτείς το κρασί που εσύ έφτιαξες.
Μπορεί να ’ναι γλυκό, μπορεί να ’ναι πικρό,
μα θα είναι το δικό σου κρασί.
ΚΜ