Το μέλλον της ασφάλισης διαμορφώνεται από την τεχνολογία, τα δεδομένα και την ταχύτητα. Όμως, η αντοχή της στον χρόνο δεν θα κριθεί από το πόσο «έξυπνη» θα γίνει, αλλά από το αν θα διαφυλάξει όσα την κατέστησαν θεσμό. Υπάρχουν τρία στοιχεία που, αν θυσιαστούν, η ασφάλιση κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν απρόσωπο μηχανισμό συναλλαγής.
Η αίσθηση του μέτρου
Η τεχνολογία επιτρέπει ακρίβεια χωρίς προηγούμενο. Το μέτρο, όμως, μας υπενθυμίζει ότι το γεγονός πως κάτι μπορεί να μετρηθεί, δεν σημαίνει ότι πρέπει και να καθορίζει τα πάντα. Χωρίς μέτρο, η ακρίβεια γίνεται σκληρότητα, η διαφοροποίηση μετατρέπεται σε αποκλεισμό και η τιμολόγηση χάνει τον κοινωνικό της ρόλο. Το μέτρο είναι αυτό που θέτει όρια εκεί όπου οι αριθμοί σιωπούν.
Η ευθύνη
Καμία αυτοματοποίηση δεν μπορεί να αναλάβει ευθύνη. Η ευθύνη παραμένει ανθρώπινη και θεσμική: για το «ναι», το «όχι» και το «υπό όρους». Όταν η ευθύνη διαχέεται σε απρόσωπα συστήματα και dashboards, η ασφάλιση αποδυναμώνεται. Γιατί στην κρίσιμη στιγμή —στη ζημιά— ο άνθρωπος δεν απευθύνεται σε αλγόριθμους, αλλά σε υποσχέσεις.
Η ανθρώπινη κρίση
Η ανθρώπινη κρίση δεν ανταγωνίζεται την τεχνολογία· τη νοηματοδοτεί. Βλέπει το πλαίσιο, αντιλαμβάνεται τις λεπτές μεταβολές της πραγματικότητας και κατανοεί τον άνθρωπο πίσω από τον κίνδυνο. Είναι αυτή που διακρίνει τη στατιστική συσχέτιση από την αιτία, την ακρίβεια από τη δικαιοσύνη και την υπόδειξη ενός συστήματος από την τελική απόφαση.
Η επιτυχία της ασφάλισης στο μέλλον δεν εξαρτάται από τον βαθμό αυτοματοποίησής της, αλλά από την ικανότητά της να θυμάται τον λόγο της ύπαρξής της. Αν χαθεί το μέτρο, η ευθύνη και η κρίση, η ασφάλιση μπορεί να γίνει ταχύτερη — αλλά όχι καλύτερη. Και σίγουρα, όχι πιο αξιόπιστη.