ΛΑΖΑΡΟΣ:
(Παρακολουθεί τον Αλέξη που νευρικά κοιτάζει το ρολόι του και τον δρόμο)
Μην τρέχεις τόσο, παιδί μου. Ο δρόμος δεν πρόκειται να φύγει. Εδώ θα είναι. Πάντα.
ΑΛΕΞΗΣ:
(Με ένα ειρωνικό χαμόγελο)
Εσείς οι μεγάλοι πάντα αυτό λέτε. «Μην τρέχεις», «πρόσεχε», «μην εμπιστεύεσαι».
Μερικές φορές νομίζω πως δεν μας φοβάστε… μας ζηλεύετε.
ΛΑΖΑΡΟΣ:
(Γελάει υπόκωφα)
Να ζηλέψω; Τι να ζηλέψω, Αλέξη; Την άγνοιά σου για το γκρεμό;
Όχι. Σε κοιτάζω και βλέπω έναν καθρέφτη που έσπασε πριν σαράντα χρόνια.
Δεν δυσπιστώ σε σένα. Δυσπιστώ στο αίμα που βράζει, γιατί θυμάμαι πώς με έκαψε εμένα.
ΑΛΕΞΗΣ:
Μα αυτό είναι το νόημα! Να καούμε!
Αν δεν ρισκάρω τώρα που η καρδιά μου χτυπάει σαν τύμπανο, πότε θα το κάνω;
Όταν θα κάθομαι στο παγκάκι και θα μετράω τα λάθη των άλλων…
και θα αναλογίζομαι τα βήματα που δεν έκανα;
ΛΑΖΑΡΟΣ:
(Σοβαρεύει)
Το πρόβλημα με τη νεότητα είναι πως θεωρεί την τόλμη αρετή,
ενώ συχνά είναι απλώς έλλειψη μνήμης και απερισκεψία.
Εγώ κάποτε πίστευα πως ο κόσμος θα λυγίσει επειδή το θέλησα εγώ.
Δεν λυγίζει έτσι ο κόσμος.
Έσπασα τα μούτρα μου πάνω στις ίδιες βεβαιότητες
που φοράς τώρα εσύ για πανοπλία.
ΑΛΕΞΗΣ:
Και τι θέλετε; Να σταματήσω;
Να γίνω σαν εσάς, που μετράτε τον άνεμο πριν ανοίξετε την πόρτα;
ΛΑΖΑΡΟΣ:
(Ακουμπάει το χέρι του στον ώμο του νέου)
Θέλω να με ακούσεις. Όχι για να σταματήσεις,
αλλά για να ξέρεις πού πονάει η πτώση.
Εγώ είμαι η μνήμη σου πριν την αποκτήσεις.
Εσύ είσαι η ορμή μου που έχασα στον δρόμο.
(Χαμηλώνει το βλέμμα)
Να σου πω την αλήθεια;
Δεν φοβάμαι μόνο για σένα.
Φοβάμαι μήπως, αν τα καταφέρεις εκεί που εγώ έπεσα,
αποδειχτεί πως έκανα λάθος όχι από ανάγκη…
αλλά από δειλία.
ΑΛΕΞΗΣ:
(Σιωπά για λίγο, κοιτάζοντας το κενό)
Φοβάστε επειδή ξέρετε…
ΛΑΖΑΡΟΣ:
Φοβάμαι επειδή ήμουν εσύ.
Και ξέρω πως, όσο κι αν σου φωνάζω,
θα πας να βρεις τον δικό σου γκρεμό.
Απλώς, έχε τον νου σου…
όταν φτάσεις εκεί,
μη δυσπιστήσεις στον επόμενο που θα τρέχει.
Θυμήσου μόνο αυτό το παγκάκι.
Το κρύο του ξύλο στην πλάτη.