Η ρήση «Ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε», από την προς Γαλάτας επιστολή του Απόστολου Παύλου, δεν είναι απλώς μια ηθική προτροπή· είναι μια συμπυκνωμένη θεώρηση της ανθρώπινης συνύπαρξης.
Ο Παύλος δεν μιλά για φιλανθρωπία από θέση ισχύος, ούτε για ελεημοσύνη που κατεβαίνει από πάνω προς τα κάτω. Μιλά για αμοιβαιότητα. Το «αλλήλων» δηλώνει ισότητα: σήμερα βαστάζεις εσύ, αύριο βαστάζομαι εγώ. Τα βάρη δεν είναι μόνο υλικά· είναι ο πόνος, η αμφιβολία, η ήττα, η μοναξιά, η κούραση που δεν φαίνεται.
Σ’ έναν κόσμο που εξυμνεί την αυτάρκεια και την ατομική επιτυχία, η παύλεια ρήση λειτουργεί σχεδόν αντισυμβατικά. Μας θυμίζει ότι ο άνθρωπος δεν να είναι μόνο μονάδα . Η δύναμη μιας κοινότητας —οικογένειας, κοινωνίας, ακόμη και ενός απλού κύκλου φίλων— δεν μετριέται από το πόσο «ισχυροί» είναι οι ισχυροί της, αλλά από το αν οι αδύναμοι της δεν μένουν μόνοι.
Το να βαστάζεις το βάρος του άλλου δεν σημαίνει να το εξαφανίζεις· σημαίνει να το μοιράζεσαι. Να λες, έστω σιωπηλά: δεν είσαι μόνος σου σε αυτό. Κι έτσι το βάρος, χωρίς να μικραίνει αντικειμενικά, γίνεται ανεκτό.
Τελικά, η προτροπή του Παύλου δεν αφορά μόνο την πίστη, αλλά την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Γιατί μια κοινωνία που δεν σηκώνει τα βάρη των μελών της, αργά ή γρήγορα, θα παρακμάσει και θα συνθλιβεί.