-Δημιουργικός μηδενισμός– (ένα μικρό δοκίμιο)
Αν το Μηδέν είναι το σημείο αναφοράς –το ήσυχο κέντρο όπου όλα παύουν για να μπορέσουν να ξαναρχίσουν– τότε το Ora et Labora είναι ο τρόπος με τον οποίο κατοικούμε αυτό το κέντρο.
Οι Βενεδικτίνοι, με το «Προσεύχου και Εργάζου», δεν πρότειναν απλώς ένα πρόγραμμα ημέρας, αλλά μια θεραπεία για τον τρόμο του κενού. Κατάλαβαν ότι η ανθρώπινη ψυχή, όταν βρεθεί μπροστά στο «Μηδέν» της απώλειας ή της ύπαρξης, χρειάζεται δύο φτερά για να μην βυθιστεί:
Το Ora (Προσευχή) είναι η αναγνώριση του Μηδενός ως Ιερού Χώρου. Είναι η στιγμή που αδειάζεις τον εαυτό σου από τον θόρυβο του κόσμου, επιστρέφοντας στο σημείο μηδέν για να βρεις τη σιωπή που κυοφορεί την αρμονία. Εκεί, το μηδέν δεν είναι έλλειψη, αλλά η καθαρή παρουσία του πνεύματος.
Το Labora (Εργασία) είναι η μετατροπή του Μηδενός σε Δημιουργία. Είναι η απάντηση στο κενό. Εκεί που δεν υπάρχει τίποτα, ο άνθρωπος βάζει τα χέρια του στη γη ή την πένα στο χαρτί και αρχίζει να κτίζει. Η εργασία είναι η πράξη που παίρνει το «σημείο απ’ όπου όλα μπορούν να ξαναρχίσουν» και του δίνει μορφή, πρόσημο και τάξη.
Έτσι, το μηδέν παύει να είναι μια «λέξη κενή». Γίνεται το θεμέλιο.
• Χωρίς το Μηδέν (τη σιωπή, την ανάπαυλα), η εργασία γίνεται μάταιος μόχθος και εξάντληση.
• Χωρίς την Εργασία (τη δράση, τη δημιουργία), το Μηδέν κινδυνεύει να γίνει παραίτηση και πνευματική νέκρωση.
Στο σημείο που η προσευχή συναντά τον κάματο, εκεί που η εσωτερική παύση γίνεται εξωτερική προσφορά, το Μηδέν παύει να είναι ακυρωτικό. Γίνεται η λευκή σελίδα πάνω στην οποία γράφεται η ζωή μας.
Το ερώτημα παραμένει: Πώς διαβάζουμε το κενό μας;
Οι μοναχοί απαντούν: Με γονατιστή ψυχή και ιδρωμένα χέρια. Γιατί μόνο όταν αποδεχτείς το Μηδέν ως αφετηρία, μπορείς να εργαστείς για να το γεμίσεις με νόημα.