«Άσε τα θαύματα, τη μάσκα πέταξε
Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε».
Η φράση δεν είναι ούτε εθνικιστική ούτε αυτοϋποτιμητική. Είναι ρεαλιστική. Τα Βαλκάνια εδώ συμβολίζουν τον χώρο της ευθύνης, της σκληρής ιστορίας, της ενηλικίωσης χωρίς αυταπάτες. Δεν υπάρχει χώρος για μεταμφιέσεις, για εύκολες λύσεις, για θαύματα εκ του ασφαλούς.
Γι’ αυτό και η πράξη που ακολουθεί είναι απλή: μοίρασμα ψωμιού, προσφορά παγουριού, καθαρό βλέμμα στα μάτια. Όχι μεγάλα λόγια, αλλά συμμετοχή. Και το τραγούδι —η τέχνη— δεν υπόσχεται σωτηρία· αναλαμβάνει ευθύνη.
«Είμαι αρχηγός σ’ αυτό το πανηγύρι» δεν σημαίνει εξουσία. Σημαίνει ότι δεν κρύβομαι. Μπαίνω μπροστά, γνωρίζοντας το βάρος και το κόστος.
Έτσι, το τραγούδι μετατρέπεται σε ηθική στάση: στα Βαλκάνια —δηλαδή στον πραγματικό κόσμο— όποιος μιλά, οφείλει να στέκεται όρθιος, χωρίς μάσκα, χωρίς άλλοθι. Και να ξέρει ότι το πανηγύρι δεν είναι γιορτή· είναι δοκιμασία.