Η ρήση του Stephen Covey*συμπυκνώνει με ακρίβεια μια από τις πιο κρίσιμες διακρίσεις στον κόσμο της διοίκησης και της ανθρώπινης δράσης: τη διαφορά ανάμεσα στην αποτελεσματικότητα και στο νόημα.
Ο μάνατζερ, λέει ο Covey, ανεβαίνει τη σκάλα της επιτυχίας. Θέτει στόχους, οργανώνει πόρους, μετρά αποτελέσματα και βελτιστοποιεί διαδικασίες. Είναι ο άνθρωπος της ταχύτητας, της απόδοσης και της τεχνικής επάρκειας. Όμως όλη αυτή η προσπάθεια προϋποθέτει κάτι σιωπηλό και επικίνδυνα αυτονόητο: ότι η σκάλα ακουμπά στον σωστό τοίχο. Αν ο τοίχος είναι λάθος, τότε κάθε βήμα προς τα πάνω δεν αποτελεί πρόοδο, αλλά μια ταχύτερη και πιο δαπανηρή απομάκρυνση από το ουσιώδες.
Εδώ αναδύεται ο ρόλος του ηγέτη. Ο ηγέτης δεν βιάζεται να ανέβει. Εγκαταλείπει για λίγο την «πίστα» της δράσης και ανεβαίνει στο «μπαλκόνι» της πανοραμικής θέασης. Από εκεί, δεν κοιτάζει το σκαλοπάτι, αλλά τον ορίζοντα. Ρωτά: Γιατί ανεβαίνουμε; Προς τα πού; Για ποιον; Ελέγχει τις αξίες, το όραμα και τη συνολική κατεύθυνση. Δεν αρκείται στο «πώς» — επιμένει στο «γιατί».
Αυτός ο έλεγχος απαιτεί μια σπάνια μορφή θάρρους: την ικανότητα να νικήσει κανείς τον εγωισμό του. Συχνά παγιδευόμαστε στη «σκάλα» επειδή έχουμε ήδη επενδύσει χρόνο και κόπο σε αυτήν. Ο ηγέτης, όμως, είναι εκείνος που τολμά να διατάξει την κάθοδο, να παραδεχτεί το σφάλμα και να μετακινήσει τη σκάλα, γνωρίζοντας ότι η εμμονή σε μια λανθασμένη πορεία είναι πιο καταστροφική από μια νέα αρχή.
Στον σύγχρονο κόσμο μας, όπου οι «τοίχοι» της τεχνολογίας και των κοινωνικών αναγκών μετακινούνται διαρκώς, η ηγεσία παύει να είναι μια εφάπαξ απόφαση και γίνεται μια διαρκής εγρήγορση. Μας θυμίζει ότι η πραγματική επιτυχία δεν είναι θέμα ιεραρχίας, αλλά ηθικής πυξίδας. Σε ένα περιβάλλον που επιβραβεύει την τυφλή ταχύτητα, ηγέτης είναι εκείνος που τολμά να επιβραδύνει για να στοχαστεί.
Γιατί, σε τελική ανάλυση, η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι να αποτύχεις να φτάσεις στην κορυφή, αλλά να φτάσεις εκεί μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσεις ότι ο τοίχος που κατέκτησες δεν ήταν ποτέ ο δικός σου.
*Ο Stephen Covey (1932–2012) δεν ήταν απλώς ένας συγγραφέας βιβλίων διοίκησης, αλλά ένας από τους πιο επιδραστικούς στοχαστές στον τομέα της προσωπικής ανάπτυξης και της ηγεσίας παγκοσμίως.
Το σημαντικότερο έργο θεωρείται:
Το βιβλίο του, Οι 7 Συνήθειες των Εξαιρετικά Αποτελεσματικών Ανθρώπων (1989).
Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα επιχειρηματικά βιβλία του 20ού αιώνα. Πούλησε πάνω από 40 εκατομμύρια αντίτυπα και μετέτρεψε την έννοια της «αλλαγής παραδείγματος» (paradigm shift) σε καθημερινό όρο.