Δοκίμιο εμπνευσμένο από τις ιδέες του Αλέξανδρου Νεχαμά*
Υπάρχει μια παράξενη αντίφαση στον αγώνα του ανθρώπου για αυθεντικότητα:
όλοι θέλουμε να «γίνουμε ο εαυτός μας», αλλά συχνά ξεκινάμε αυτό το ταξίδι με έτοιμες εικόνες για το ποιοι είμαστε ή, χειρότερα, για το ποιοι πρέπει να είμαστε.
Αυτό σημαίνει ότι ξεκινώντας να συναντήσεις τον πραγματικό σου εαυτό, θα πρέπει να κρατάς πυξίδα φτιαγμένη από προβλέψεις, προκαταλήψεις ή προαποφασισμένους ρόλους.
Η αληθινή ζωή δεν προσφέρεται σαν ολοκληρωμένο σχέδιο. Μοιάζει περισσότερο με έναν δρόμο που ανοίγει όσο τον βαδίζεις. Αν ξέρεις εκ των προτέρων ποιος θα γίνεις, τότε δεν ελευθερώνεσαι∙ απλώς υπακούς σε μια εικόνα, σε μια προσδοκία, σε μια επιταγή που συχνά δεν είναι καν δική σου. Είναι ο πατέρας που δεν πρόλαβε να κάνει εκείνος αυτό που θέλει, η κοινωνία που επιβραβεύει ορισμένα πρότυπα, η εποχή που ζητά ανθρώπους παραγωγικούς, τακτοποιημένους, «ξεκάθαρους».
Η αυθεντικότητα, όμως, θέλει άγνοια. Θέλει το θάρρος του άγνωστου, την ευκινησία να αλλάζεις, την ταπεινότητα να παραδέχεσαι ότι δεν έχεις βρει ακόμη την αλήθεια σου. Η πραγματική ταυτότητα δεν είναι μια παρτιτούρα που απλώς πρέπει να εκτελέσεις· είναι ένας αυτοσχεδιασμός που διαμορφώνεται μέσα από τις επιλογές, τις ήττες, τις χαρές και τις ρωγμές σου.
Όποιος ξέρει από πριν τι θα γίνει, στερεί από τον εαυτό του την πιο δημιουργική διάσταση του είναι: τη δυνατότητα να εκπλήξει τον ίδιο του τον εαυτό. Όποιος, όμως, βαδίζει χωρίς βεβαιότητες, αφήνει χώρο να αναδυθεί ένας άλλος άνθρωπος — όχι αυτός που προέβλεψε, αλλά αυτός που στ’ αλήθεια μπορεί να γίνει!
*Αλέξανδρος Νεχαμάς, από τους πιο επιδραστικούς στοχαστές της εποχής μας.